Column Supporter

Onderstaande column is geschreven door supporter a.k.a. Daan Ligthart. Hij heeft een rijk verleden binnen de vereniging EZC waarbij hij onder meer heeft gespeeld, teams heeft getraind en als duizendpoot actief is geweest bij het debiteurenbeheer.

Helaas heeft hij sinds najaar 2011 geen column meer geschreven. Desondanks blijven de geschreven stukken bewaard op deze pagina!


06-09-2011

Navigeren

Hardenberg
Ik ben wel eens de weg kwijt. Dan weet ik even niet wat ik moet doen of hoe ik ergens moet komen. Zo moest ik eens, volgens mij ergens in het seizoen 2005/2006 met Heren 2 naar Hardenberg voor een wedstrijd tegen de Grunte. Ik reed en Ivo Telman zat naast me, we waren in gesprek over een het een en ander. Om een lang verhaal kort te maken: pas toen we inNijverdal waren – met twee volgauto’s keurig achter ons – merkte ik pas dat we al een tijdje de verkeerde kant op waren gereden. Hilariteit alom, flink doorscheuren naar Hardenberg en we wonnen gelukkkig nog de wedstrijd, uiteraard zonder voorbespreking. Ivo is trouwens een waardeloze bijrijder. Met dit verhaal in mijn achterhoofd – en om een beetje met mijn tijd mee te gaan – kocht ik begin 2007 eens een PDA*. Zo’n electronische zakagenda, mét navigatie voor in de auto. Dat nodeloos rondrijden zou er dus niet meer bij zijn, ik hoefde voor mijn mobiele wegwijzering immers maar op een knop te drukken om te kunnen inloggen op welke satelliet dan ook.

Arnhem
Echter, zo’n apparaat met een klein beeldschermpje is ook niet alles. Het bleek geen waterdichte oplossing te zijn voor mijn soms unieke richtingsgevoel bij uitwedstrijden. In het seizoen 2009/2010 moest ik met Dames 1 naar Arnhem. Ik reed wederom voorop, met navigatie, en miste vlak voor Arnhem al direct de juiste afslag (die bij Burger’s Zoo). Hierna moesten we heel de stad doorcrossen op zoek naar dat zwembad. En ik ben, vertrouwend op dat apparaat, zelfs een keer de busbaan opgereden omdat ik meende dat mijn digitale reisbegeleidster dit zo wenste, met haar vriendelijke verbale aanwijzingen en al die bewegende pijlen naar straten. Het was inmiddels ook flink donker geworden, dus ik had geen flauw idee meer hoe en waar ik me precies bevond. Ook hier weer de nodige hilariteit bij de dames en flink doorpezen om nog net op tijd bij het zwembad te komen. Maar deze wedstrijd verloren we.

Annecy
Vorig jaar liet ik mijn mooie PDA vallen, ergens in het stadje Menaggio aan het Comomeer, op een paar pittoreske, maar ook knetterharde staatstenen. Het ding bleef functioneren, maar haperde zo nu en dan en de accu wilde ook al een tijdje niet meer goed opladen. Omdat we deze zomer naar Annecy in Frankrijk wilden gaan en omdat het tijd was voor iets nieuws, besloten mijn vrouw en ik nieuwe navigatie voor in de auto te kopen. We reden hiermee zonder problemen naar onze vakantiebestemming. Alleen op de terugweg reed ik een keer verkeerd. Hoewel ik al ruim van te voren zag dat er een afslag zat aan te komen die ik moest hebben, reed ik er toch langs. Door vermoeidheid, denk ik. Karin  vond het gelukkig niet zo erg. Ze zat zelf te slapen en  vond dat ze zelf ook wel een beetje had moeten opletten. We zijn goed thuisgekomen en inmiddels al weer ruim twee weken in Enschede. Ik zit al weer de emails te lezen en sturen betreffende polozaken, in verband met het nieuwe seizoen. Want dat staat alweer voor de deur.

EZC
Dat nieuwe seizoen, dat was geen vanzelfsprekendheid. Het had niet eens zo veel gescheeld of we hadden het helemaal niet gehad. Want eind vorig seizoen, toen leek het wel of we als club, EZC, met zijn allen ook een beetje de weg kwijt waren. Er was al behoorlijk wat gaande met de plannen voor nieuwbouw of renovatie van het Slagman. En er werd veel gepraat over waar we dan moesten gaan zwemmen en poloën. Het bestuur moest wekelijks overleggen met die of gene instelling, daarnaast moesten verschillende clubkoers scenario’s worden berekend en uiteraard moest de dagelijkse gang van zaken gewaarborgd worden. Dat vergt wat van mensen en leden. Dat dit niet zonder moeilijkheden ging, werd goed duidelijk op de reguliere ALV van 18 april 2011. Twee bestuursleden traden af (wat wel vaker voorkomt overigens) en met het aantreden van een nieuwe penningmeester kon nog maar net een nieuw dagelijks bestuur worden gevormd.

Besturen
Maar wat me vooral is bijgebleven van die vergadering, was de enorm zure sfeer die er toen hing en de moeilijke discussies die volgden. Het nieuw gekozen bestuur ging dapper verder, maar kreeg het niet meer voor elkaar om eensgezind voor alle problemen een oplossing te vinden, waarna de bestuurscrisis volgde. Voor het voortbestaan van EZC bleek nog maar één oplossing mogelijk: een complete bestuurswissel met nieuwe mensen, die weinig of geen andere taken in de club uitvoerden. Op de buitengewone ledenvergadering van 12 juli werden deze mensen gelukkig gevonden en tot nu toe hebben zij de zaken voortvarend weten aan te pakken. De competities gaan ‘gewoon’ door en ondanks de vertraagde renovatie wordt er ‘gewoon’ nieuw trainingswater gevonden. En we staan gelukkig ook niet meer in de krant als een club die de opheffing nabij is.

Navigeren
Is alles nu dan in kannen en kruiken? Kunnen we de boel de boel laten en ergens in april 2012 kijken wat die interim mensen er van gebakken hebben? Zou het bestuur er mettertijd aan toekomen de clubkoersscenario’s verder uit te werken, voor in de toekomst? Vooral dat laatste lijkt ineens van belang te zijn, na alle commotie van april en mei. Wat zijn we eigenlijk voor een club? Wat willen we wel en niet doen en wat hebben we daar voor over? Wat mag je als lid van een club verwachten en wat dienen we daar minimaal voor over te hebben? Je kunt het bestuur vergelijken met een navigatie-instrument. De huidige club mensen hebben we zelf geïnstalleerd. Zij vertellen ons nu of we links, dan wel rechtsaf moeten in mogelijkheden voor badwater. En het zorgt er voor dat  we geen of minder moeite hoeven te doen voor het bereiken van ons doel, namelijk sporten. Het lijkt altijd bijna vanzelf te gaan met zo’n bestuur, als je zelf maar in dat water kunt springen nietwaar? Maar bestuursleden zijn ook net mensen. Als je ze laat vallen, dan gaan ze kapot. En hoe langer en hoe harder ze zich inzetten,  hoe langer het duurt voordat de accu weer helemaal kan worden opgeladen.  En ook al heb je zo´n bestuur, dan is dat nog geen 100% garantie dat er geen fouten worden gemaakt. Maar dat is ook ‘gewoon´ een kwestie van zelf alert blijven, meekijken en bijspringen waar dat mogelijk is.

supporter

* PDA = Personal Digital Assistant


05-05-2011

Lichting 87/88
Sommige dingen veranderen nooit. Het begin van een competitie. Het einde van een seizoen. Het Slagman. ’s Ochtends crackers smeren voor mijn zoons, ik heb er voor mijn gevoel al zo’n 20.000 door mijn handen zien gaan. Aan sommige dingen lijkt gewoon geen eind te komen. En dan krijg ik wel eens het gevoel, dat alles wat je ziet en hoort, dat je dat eigenlijk al een keer eerder hebt gezien en gehoord. Alsof het leven zich elke dag weer in hetzelfde tempo, met dezelfde mensen en dezelfde gebeurtenissen herhaalt. Uiteraard kennen wij dit gevoel ook als ‘het dagelijks leven’ en ja, dat hoort ook een beetje bij ons bestaan.

Soms echter, dan verandert er iets in die dagelijkse en jaarlijkse sleur. Dan is er een moment dat uitsteekt boven de anderen, waarvan je meteen weet; hé, er is iets veranderd. Soms is het iets negatiefs, soms is het iets moois en komt het ons dagelijks leven ten goede. Twee weken geleden, op zaterdag 22 april 2012, toen hadden we zo’n moment. Een positief moment wel te verstaan. Heren 1 EZC was gepromoveerd naar de tweede klasse bond. En niet simpel door een wijziging in de competitieregels van 2012/2013 (waardoor de bovenste vier ploegen dit seizoen promoveren), maar door na 21 competierondes op de eerste plaats te staan. Niet meer te achterhalen door de concurrentie. Kampioenen in de derde klasse bond c en op weg naar de tweede klasse bond. Voor het eerst weer sinds 11 jaar, als ik het goed heb.

Ik heb wel eens vaker over Heren 1 geschreven. Het ging vaak om wedstrijden en de wens om te promoveren. En ze waren er wel eens heel dicht bij (in mei 2007). En er was altijd wel die wens en iedereen deed ook altijd wel zijn best. Maar ieder stukje dat ik geschreven heb sinds 2007, dat ging over onze prestaties in de derde klasse bond c. Derde-klasse-bond-c. Ik dacht dat we er nooit meer uit zouden komen. Dat we de verenigingen in deze competitie misschien als zusterclubs zouden moeten gaan beschouwen, zodat we ze elk jaar na weer twee wedstrijden konden uitnodigen voor een wederzijdse feestavond. Zo goed kende je ze inmiddels.

Toen was het 22 april 2012. Ik dacht nog dat het die avond niet zou lukken tegen het sterke OZ&PC uit Oldenzaal en dat het kampioenschap pas een week later, tegen hekkensluiter De Reest uit Meppel binnengehaald zou worden. Ik had het mis. OZ&PC bleek zijn dag niet te hebben en werd met 17-6 weggeblazen in het volgepakte Slagman. Een week na het feest bleek De Reest taaier dan gedacht. Onze kampioenen – niet allemaal meer even scherp – kwamen niet verder dan een 8-8 gelijkspel, maar dat ging ook nergens meer om. De strijd was gestreden en gewonnen bovendien. Huub’s Heren zijn gepromoveerd. De lichting 87/88, aangevuld met de iets jongere spelers Tim Versteeg, Mart en Jaimy hebben het geflikt. Niek heeft in zijn tweede jaar als coach hier een prestatie neergezet die er wezen mag. Het heeft lang geduurd, maar nu zijn het kampioenen.

Er wordt na een paar weken weer gewoon getraind. In een Slagman dat er nog even lelijk uitziet als voorheen. En ook volgende week zit ik ’s ochtends weer die crackers voor m’n zoons te smeren. Maar misschien doe ik dat dan toch met een glimlach. Want hoewel sommige dingen nooit veranderen, blijft er altijd hoop op verandering en betere tijden. En op een dag zullen ook mijn zoons groeien en net als de spelers van Heren 1 boven zichzelf uitstijgen. Zelfs tot boven het aanrechtblad. En hierdoor zullen zij zelf het mes en de boter ter hand kunnen nemen, waardoor ik elke maandagochtend met mijn kop thee meer tijd heb voor het lezen van de sportkatern. Op zoek naar nieuwe verhalen over EZC.

supporter


04-05-2011

Floris
We hebben het hier over Floris Jansen, één van Huub’s Heren, speler van Heren 1 EZC. Oud-speler van Heren 1 EZC moet ik zeggen, want voorlopig zien we hem niet meer terug in de herenselectie. Floris is uitgestudeerd aan de Universiteit Twente en gaat beginnen aan een nieuwe stap in zijn leven. Hij gaat voor het eerst echt belasting betalen. Hij heeft zijn studie er bijna opzitten – een combinatie van Bedrijfskunde en ICT – en gaat richting westen, Amstelveen om precies te zijn.

Is vrij snel na de oprichting van EZC in het eerste terecht gekomen en speelde daarin mee tot voorlaatst weekend. De geboren Haarlemmer kwam begin jaren negentig van de vorige eeuw naar Enschede en kwam via het Sterrenplan bij Thialf terecht. En is toen aan het waterpoloën geslagen, samen met broers Kasper en Sebastiaan. Een waterpolomaf gezin was geboren. Heeft ook een blauwe maandag gevoetbald, maar bleef tijdens de wedstrijd liever gezellig kletsen met die aardige scheidsrechter, in plaats van op het veld richting doel van de tegenstander te rennen.

Floris komt van het Latijnse florens, wat ‘bloeiend’ of ‘bekoorlijk’ betekent, of ‘in aanzien’. Werd misschien daarom door zijn teamgenoten regelmatig Fleuris genoemd, wat op zich ook wel wat groenig klinkt, als iets dat groeit. Ziet er op zich ook niet onaantrekkelijk uit en hij had zeker (met zijn 26 jaar als teamoudste) aanzien in het team. Kon volgens coach Niek soms net wat slimmer spelen dan de rest van het team en vervulde die rol ook graag, als opkomend midachter en spelverdeler. Maar in het verleden was soms ook wel eens wat té eigenwijs en hij kon zichzelf overschatten. Was nooit topscoorder of allesbepalend, maar altijd een teamplayer met een belangrijke rol in het team. Persoonlijk dacht ik wel eens dat hij soms wat overdreef, in zijn stoerheid en zekerheid. Omdat ik hem van nature vooral als een gewoon ontzettend aardige kerel zag en zie. Groeide uit van verlegen debutant tot gedegen opbouwer en verdediger, met een groot zelfvertrouwen. Genoot ook zichtbaar van de publiekswissel, op zaterdag 23 april jongstleden, tijdens zijn laatste wedstrijd voor EZC tegen Piranha. Het team boven alles.

Heeft nog meer trekken in zijn karakter. Is doortastend, weet waar hij naar streeft en wat hij wil. En als hij dat dan weet, dan bijt hij zich daar ook in vast. Is ook een streber, laat graag merken dat hij iets weet om het dan ook te vertellen. Maar dat wordt vaker gezegd van mensen die ambities hebben. Hij heeft nu ook een baan waarvan ik de naam haast niet op papier krijg: junior consultant strategisch ontwerper organisatorische netwerkvraagstukken. Het duurde wel een paar jaar, maar dan heb je ook wat. Het zal ook wel iets meer zijn dan spelletjes maken voor de PlayStation. Maar goed, hij betaalde dan ook zijn studie voor een deel uit eigen zak en maakte zijn eigen keuzes. Hield er bijbaantjes op na en trakteerde menig EZC-er op een consumptie als hij dienst had in Grand Café.

Hij is niet helemaal weg natuurlijk. Hij gaat niet emigreren of zo, alleen een paar kilometer verderop wonen. Hij blijft actief als scheidsrechter voor EZC en heeft ook hier – uiteraard weer – zijn doelen gesteld, namelijk verder komen als scheidsrechter in het waterpolo. Volgt ook een cursus voor jonge scheidsrechters die hogerop willen komen en  wil graag nog eens op hetzelfde niveau fluiten als dat waarop broer Kaspar nu speelt, richting hoofdklasse dus. Benieuwd of dat gaat lukken. Waar zouden die gesprekken vroeger over zijn gegaan, toen hij nog voetbalde, met die scheidsrechter? Over beroemd worden of over buitenspel staan? Of was het gewoon een sympathieke man waarvan hij dacht: ‘He, ik wil later ook een aardige mijnheer worden met zo’n fluit?’ Dat is hem volgens mij boven alles al gelukt.

supporter


02-05-2011

Huub’s Heren (deel V)
Het zit er weer op. Einde seizoen. Ik kijk naar de eindstand in de derde klasse bond C, waarin ons eerste herenteam de afgelopen maanden weer zijn wedstrijden gespeeld heeft. Wat is de score? Met een zesde plaats zit het team keurig bij de middenmoot en maar net onder de beoogde doelstelling, een plaats bij de top 5. Ging het goed? Ging het eigenlijk niet zo goed? Of heeft iedereen toch vooral een leuk en goed seizoen achter de rug?

De kampioen
Laat ik beginnen met een eerste correctie van mijn eigen bewering, gedaan eind augustus 2010 (Huub’s Heren 1). Neptunia ’24 uit Sneek is geen kampioen geworden, maar De Walvisch  uit Groningen. De Grunningers hebben (met onze oud EZC spelers Merten Spelmink, Tom van de Berg en Diedrik Broekman) waarschijnlijk het hoogtepunt in hun waterpolocarriëre bereikt,  door voor het derde seizoen op rij te promoveren met hun studentenploeg. In het klassement van gescoorde doelpunten neemt EZC een goede vierde plaats in, maar geen enkele ploeg wist zo vaak te scoren (10,68 doelpunten per wedstrijd) als de Walvisch. Dus een Gronings kampioenschap, met een stuk Enschedees fundament. Mocht u de heren Tom, Diedrik en Merten nog eens terugzien op een terras in Enschede, keer direct om, want anders ze zullen u de rest van de middag en avond trakteren op stoere verhalen, anekdotes en andere verhalen over het Era van Walvisch of de Walvisch Trilogie 2008-2011. Heren, als jullie dit lezen, nog van harte.

De documentaire
Dan ga ik verder met een tweede correctie. Huub’s Heren bleek een stabiele ploeg in de competitie, waarbij interne ruzies en al te veel gedonder uitbleven. Niks geen soap met knetterende ruzies of scheldkannonades naar de scheidsrechter. Het had in dit opzicht meer weg van een documentaire, beetje saai, gewoontjes en inhoudelijk goed. Slechts 3 UMV’s, waarvan er eentje werd vrijgesproken (Danny) en waarvan 2 keer achteraf geen rapportage is gemaakt (Floris en Tim), omdat de scheidsrechter het dus uiteindelijk niet de moeite waard vond. Ivo Telman had weliswaar een periode met wedstrijden waarin hij steeds drie p’s kreeg. Maar na een goed gesprek met coach Niek bleek ook Ivo tot enige zelfreflectie in staat en ging hij weer normaal doen (leuke anekdote van Niek: Ivo stelt zich aan iemand voor, waarop Niek zegt: “Ivo Telman, dat schrijf je met 3 p’s’.) Ook aanvoerder Huub heeft me in dit opzicht in de steek gelaten.  Hij heeft vooral gekeept en is het hele seizoen verder gewoon aanvoerder gebleven van een herenploeg. Tjemig.

De zesde plaats
Even snel met Niek gebeld, over hoe hij het seizoen vond. Het seizoen was gewoon redelijk goed en hij gelooft dat de spelers het ook zo ervaren hebben. Danny is weer wat sterker geworden op de midvoor en Koen heeft een sterke groei doorgemaakt op dezelfde positie. Jammer van die zesde plaats, net niet de doelstelling gehaald. Maar daar waren ook redenen voor. Het team was niet altijd compleet, een tegenstander speelde niet altijd echt waterpolo en er was soms ook pech. Er werd geweldig gelijkgespeeld tegen de uiteindelijke kampioen, maar er werd ook dramatisch gelijkgespeeld tegen de nummer voorlaatst. Volgend jaar gaat de ploeg verder, maar zonder Floris Jansen. De routinier van 26 gaat verhuizen richting Amstelveen, hierover later meer. Hopelijk is Tim komend seizoen dan weer helemaal terug van zijn blessure en is Yanouk ineens 20 kilo aangekomen met behoud van zijn snelheid. En laten we vooral hopen dat het Slagman rond die tijdig speelklaar zal zijn (waarschijnlijk ergens begin oktober).

De weddenschap
Dan tot slot die weddenschap, van die kratjes bier als ze bij de eerste vijf zouden eindigen. Meestal verlies ik weddenschappen om drank. Ik ga ze graag als de tegenprestatie van de ander de moeite waard is. Zo heb ik al een keer een krat bier gesponsord voor De Walvisch, omdat ik niet dacht dat ze ongeslagen kampioen zouden kunnen worden. En ik heb Paul van de Berg (oud Heren 1 speler) ook nog een keer een fles Bacardi moeten geven, omdat hij zijn studie op voor een bepaalde datum had weten af te ronden. Tenslotte gaat Ruud of Yanouk ook nog een krat bier ontvangen, afhankelijk van wie het eerste z’n propeduese haalt. Nu heb ik er een keer ééntje gewonnen. Maar ik kan niet zeggen dat ik er écht blij mee ben. Heren, tot gauw en tot volgend seizoen!

supporter


21-03-2011

Huub’s Heren (deel IV)
Supporter zijn valt soms niet mee. Ben je tegenwoordig fan van Barcelona, ja, dan is het genieten geblazen elk weekend. Ook bij FC Twente heb je de laatste jaren als aanhanger niet veel te klagen. Maar supporter zijn van Heren 1 EZC, dat is wat moeilijker de laatste tijd. Je kunt het ene niveau (Primera divison, eredivisie) natuurlijk niet vergelijken met het andere (3e klasse Bond C), maar toch. Hoe staat het met ons eerste herenteam?

Januari
Even terug naar eind januari. Heren 1 stond op het punt af te reizen naar Neptunia ’24 in Sneek, toen ik trainer-coach Niek Lipper interviewde naar de ontwikkeling van Heren 1 en zijn doelstellingen. Niek – koel  als altijd – herhaalde zijn eerder uitgesproken wens om bij de top 5 te eindigen, maar moest erkennen dat het team verder was dan hij verwacht had. Niek bleef voorzichtig in zijn commentaar, maar dan moest je de heren zelf op het bad zien lopen. Met de borst vooruit en de grijns op het gezicht na weer een gewonnen wedstrijd. Dat ging zo eigenlijk elke dinsdag. Op die dag begint de herentraining zo ongeveer gelijk met de zwemles van mijn zoon Remi op het Slagmanbad. En of ik nu achter het raam zat te kijken of ze aantrof in de douche, het waren steeds van die glunderende gezichten, met vriendelijke schouderklopjes en olijk commentaar over het winnen van een weddenschap. En dat werkelijk week in, week uit. Als je wint, dan ben je vrolijk. Dat geldt ook voor mij, moet ik ambtshalve erkennen.

Februari
Het ging nog een tijdje goed. Met een uitstekende wedstrijd werd toen – na het interview met Niek – in Sneek de winning streak doorgezet en Neptunia ’24 werd in eigen huis met 4-5 verslagen. Het team had het in de gaten: als dit kan, dan is in principe alles mogelijk! OZ&PC uit Oldenzaal was de week er na aan de beurt en werd met 11-9 aangepakt. Heren 1 EZC was inmiddels opgeklommen naar de vierde plaats en Tyas S. bood mij telefonisch een nieuwe weddenschap aan, na weer een gewonnen wedstrijd. Een fles whisky was de inzet, als het team in de top 3 eindigde. En er waren er meer die er zo over dachten. Het ging haast vanzelf. Het 9e slachtoffer op rij zou Trivia moeten worden, maar in Groningen liep het mis.

Maart
Niet scherp genoeg in de openingsfase, las ik in de verslagen van sportintwente.nl. Met 3-0 stonden ze ineens achter na de eerste periode. Hela, wat zullen we nou krijgen? De wedstrijd ging met 5-3 verloren. De week er op hetzelfde verhaal. Dragor had wel zin in een potje polo en ook hier was het na het eerste kwartje al 1-5 voor de verkeerde ploeg. De wedstrijd ging met 8-11 verloren. En daarna nog twee verliespartijen, wéér tegen Dragor (7-5) en ook de Walvisch werkte niet mee aan een comeback: de studentenploeg won ook met 7-5 van EZC. In de wedstrijd van afgelopen weekend werd weer gelijkgespeeld. Tegen WS Twente 2 werd het 6-6, hoewel deze ploeg in november vorig jaar nog met 3-14 werd weggeblazen.

April
Snapt u het? Eerst drie wedstrijden op rij verliezen, een keer gelijk spelen en dan 8 keer op rij winnen, ook van de beste ploegen. En dan ook weer 4 keer op rij verliezen. Hoe kan dat nu? Omdat je niet scherp genoeg bent? Omdat er een paar carnaval zijn wezen vieren? Of wordt er niet hard genoeg getraind? Je blijft je zelf maar vragen stellen. Waarom? Omdat je in de loop van dit verhaal toch weer even het gevoel had. Zo van: het kan. Het zou kunnen. Eerst winnen van die, dan van die en dan ook van die en dan sta je ineens in top drie. De heren wisten het, Tyas voelde het ik dacht het ook. Ik ging die extra weddenschap met Tyas niet alleen uit de weg omdat ik niet van whisky houd. Ik schatte hun kansen en spel ook hoger in en ik zag ze daar ook al staan. Geen top vijf, maar ergens in de top drie. Jammer van een verloren weddenschap, maar je gaat toch ook weer hopen dat die mafkezen iets geks gaan doen. Echt stunten, echt meedoen.

Later
Dat doen ze hè. Ze nemen je gewoon een beetje in de maling. Goed spelen, mooi winnen en verder kijken dan je neus lang is. En dan pats, wat deksels op je neus krijgen. Tyas laatst ook nog gezien en gesproken. Hij was chagrijnig over die en die en over zus en zo. Maar ja, hij had zelf ook al een wedstrijdje of 5 gemist dit seizoen, dus hij vond zich zelf ook wel een lul. Wat moet je dan zeggen als supporter? Jammer hè? Wat moet je schrijven? Moet je ze tarten? De hemel in prijzen bij weer een gewonnen wedstrijd? Een Grolsch bierwagen aanbieden als ze het kampioenschap halen? Ik weet het niet, maar het verhaal is al weer af. Ik denk dat de meesten maar weer gewoon teleurgesteld zijn over de afgelopen resultaten. Dat ben je in de regel als je verliest, ook dat gevoel is mij wel bekend. Maar dat gevoel kent iedere supporter.

supporter


02-02-2011

Huub’s Heren (deel III)
In augustus en november 2010 schreef ik korte stukjes over Huub’s Heren, het vernieuwde Heren 1 team van EZC. Die stukjes gingen vooral over de spelers, vandaag is het de beurt aan de chef, kapitein en stuurman van ons eerste herenelftal: Niek Lipper. In de voorgaande 7 seizoenen was dit altijd Mark Muller, vanaf begin dit seizoen heeft Niek (die naast training geven de laatste jaren steevast in het tweede speelde) de touwtjes in handen. Hoe is het hem tot nu toe bevallen? Hier volgt de weergave van een kort interview, van maandag 31 januari, met deze trainer-coach.

Hallo Niek, hoe gaat?

Wel goed.

Je bent nu een half seizoen trainer-coach van Heren 1. Hoe bevalt het?

Goed, het is een leuke groep. De jongens zijn op de training erg gemotiveerd en er wordt hard gewerkt.

Hmmm, dat verbaast me een beetje. Vooral van dat harde werken. Maar goed. Vorig seizoen zwom je nog tussen de spelers die je nu moet trainen en coachen. Heb je daar geen moeite mee?

Nee, dat valt erg mee. Ik had verwacht dat het meer frictie zou opleveren, maar eigenlijk is het vrij naadloos gegaan. Ik heb nu een andere rol, maar ik ben er niet al te bewust mee bezig.

Doen ze echt wat je zegt? Ze komen soms over als een zooitje ongeregeld. Kun je wel boos op ze zijn?

Nou, om eerlijk te zijn, op de training is nu meer structuur en discipline dan in vergelijking met vorig seizoen. Ik lag toen wel in het water, dus ik kijk er nu anders tegenaan. Maar, ik kan wel degelijk echt boos zijn.

[Koen B. zit toevallig naast ons en beaamt dit: ‘’ Als Niek kwaad wordt, dan voel je dat wel, dat doet iets met je. Met mij wel in elk geval’.]

Aha. Maar je geeft ook training aan je broer Tim. Is ook hier dan nog niets misgegaan? Geen enkele keer ruzie of iets dergelijks? Zelfs niet een beetje?

Wel, als hij klachten heeft, dan heeft hij ze nog niet geuit. Een factor die misschien meespeelt, is dat hij praktisch het hele seizoen al last heeft van een blessure en daarom weinig heeft gespeeld. Misschien een geluk bij een ongeluk, wat betreft die coaching. Ha ha.

Je doelstelling aan het begin van het seizoen was een plek bij de top vijf. Je staat nu vrij riant vijfde. Je bent een tevreden man? Of was de doelstelling te laag gegrepen?

Ja, ik ben tevreden. We hebben laatst met de spelers een evaluatie gehad en ik heb ze verteld dat het me meevalt hoe ver we nu zijn in het traject. Maar de doelstelling is zeker nog niet gehaald. We spelen nog twee keer tegen koploper Dragor en aanstaande zaterdag tegen Neptunia’24. In feite zijn de bovenste 5 ploegen goed aan elkaar gewaagd, waardoor nog niets zeker is. De verschillen zijn klein.

Hoe verklaar je de afgelopen reeks wedstrijden? Eerst drie keer verloren, daarna 7 keer op rij gewonnen?

In het begin was het passen en meten met nieuwe spelers die hun draai nog niet hadden gevonden. Vooral Yanouk en Koen in mijn ogen. Maar dat is nu voorbij en draait het hele team beter. En je moet niet vergeten dat die drie tegenstanders ook gewoon sterke ploegen waren (Neptunia ’24, Oldenzaal en Trivia).

Wat is je sinds het begin van het seizoen het meest opgevallen in positieve zin aan je team?

Dat was aan het begin van het seizoen, toen het nog niet goed liep en we steeds verloren. Er was wel onderlinge kritiek, maar dat werd op een goede manier geuit. Dus weinig ‘negatieve’ kritiek. De sfeer bleef goed, ook als er dingen fout gingen.

Hmmm, dat is niet helemaal wat ik zelf van dit team verwacht had. Maar er kan nog alles gebeuren. Volgens mij moeten Ivo en Huub hun ware aard nog tonen. Is er ook nog iets dat je is tegengevallen? Eerlijk zeggen.

Dat is het gemak waarmee mensen trainingen afzeggen.

Klopt het trouwens dat je spelers voor een uit- of thuiswedstrijd niet mogen drinken? En houden ze zich daaraan?

Ja, dat klopt en nee, daar houden ze zich niet altijd aan. Over het algemeen wel, maar dat is net zo bij andere teams, daar drinken die jongens ook wel een biertje op zaterdag als er zondagavond nog gespeeld moet worden.

[Koen B. laat zich weer horen: ‘Het is wel zo dat er nu minder gedronken wordt voor een wedstrijd, dat merk je wel.]

Wat is je prognose voor de wedstrijd tegen Neptunia ’24, van aanstaande zaterdag in Sneek?

Dat wordt geen makkelijke wedstrijd, ze hebben nog geen thuiswedstrijd verloren. We gaan er gewoon heen en proberen een goede pot polo te spelen.

Aha. Dan tot slot: de meest bekeken foto op de website van EZC is jullie teamfoto. Met jou daar ergens vaag op de achtergrond. Vind je niet dat er eigenlijk een iets meer formele, correcte foto op de site moet?

Eigenlijk wel.

Niek, haal die grijns van je gezicht. Bedankt voor het interview en succes aanstaande zaterdag met de wedstrijd tegen Neptunia’24.


19-12-2010

Een nieuw Slagman?
Beste mensen. Alvast de beste wensen voor 2011. Het is koud en het sneeuwt buiten, we maken ons op voor de laatste dagen van 2010. In verband met de feestdagen en kerstvakantie heeft EZC even een korte winterstop, waarbij trainingen en wedstrijden voor een periode van twee weken worden stopgezet. Heerlijk. Ik ga twee weken geheel waterpololoos de feestdagen tegemoet. Wat meer tijd in de avonden en in de weekenden, even niet meer die drie- of vierwekelijkse rit naar onze heilige zwem- en waterpolotempel, het Slagmanbad. Geen trainingen, geen wedstrijden, helemaal niks geen EZC beslommeringen. Het begin van mijn twee vrije weken was afgelopen donderdagavond 16 december 20:30, aan het eind van de laatste dames waterpolotraining van het jaar. Het einde is op zondag 2 januari 2011, de maandag daarop beginnen de eerste trainingen weer. 

Troosteloos
Goedgemutst sta ik afgelopen vrijdag 17 december op en pak de krant en mijn ontbijt. Nog even een dagje werken en dan een heel weekend vrij! De zwemles van mijn zoon Remi op het Slagman is door het slechte weer die avond ook afgelast. Hoppa! Nog een avond zonder die rit van hier naar daar en terug. Ik neem ’s avonds de krant nog even kort door, maar dan pas zie ik het artikel over het Slagman. Onze tempel (die eigenlijk geen tempel is), is onderwerp van discussie in een artikel in de Twentsche Courant Tubantia *. Het gaat over renovatie of nieuwbouw. En tot mijn verbazing lees ik het één en ander over een geheel nieuwe nieuwbouwvariant, waarbij naast de gemeente en gebruikers van het bad, ook de KNZB betrokken is. Krijg nou wat. Zelfs in Zeist is inmiddels bekend dat het meest troosteloze zwembad van Nederland in Enschede staat.

Bodemloze put
Wat lees ik nog meer? Dat het college van B&W eigenlijk al besloten heeft voor renovatie in het collegeakkoord, dus dat de gemeente flink wil investeren in wat ik voornamelijk zie als een bodemloze put. Natuurlijk zal het Slagman er na een renovatie wat beter uitzien. Maar kan er voor die twee miljoen euro ook daadwerkelijk bezuinigd worden op de stookkosten? Kan die verwarmingsinstallatie uit de jaren zeventig van de vorige eeuw echt duurzaam worden gerenoveerd voor dat bedrag? Ik woon sinds anderhalf jaar in mijn nieuwe huis, een nieuwbouwwoning. We betalen meer voor onze nieuwe hypotheek dan dat we deden voor ons oude huis. Maar Karin en ik hadden ook echt het gevoel dat we een goede investering deden en dat we toe waren aan een nieuwe stap. Met onze eigen middelen, een hogere hypotheek en met veel zelf klussen kregen we het voor elkaar. Het was een bult gedoe en een hoop werk, maar absoluut de moeite waard en ik voel me nog steeds bevoorrecht in mijn nieuwe stulp. Ik wil geen appels met peren vergelijken, maar ik leef nu aantoonbaar mooier en beter als voorheen. En ik ga de komende honderd jaar niet meer verhuizen of nieuwbouwen, dat garandeer ik u. 

Reliek
En hoe lang gaat zo’n zwembadrenovatie trouwens duren? Als ik mijn schuur renoveer, welnu, dat lukt me wel met een weekje of twee denk ik. Maar ergens ben ik bang dat de renovatie van die ommuurde bak met water wel eens wat langer kan gaan duren dan een gemiddelde zomervakantie. Zodra EZC niet meer in staat is haar leden zwemlessen, zwem- en polotrainingen en tenslotte wedstrijden te garanderen, dan kun je de vereniging wel opdoeken. Beste mensen, zo’n reliek uit de oudheid, dat laat zich niet eventjes renoveren. Zodra je een gat in een muur maakt, valt er spontaan ergens een lamp of plafondplaat naar beneden. Of exploderen de toiletten. Dat gaat misschien wel een jaar duren, want er liggen ongetwijfeld een hoop verborgen gebreken in de krochten van onze zwem- en waterpolo bouwval. 

Ruïne
Mijn waterpololoze periode heb ik ingekort met een paar dagen en laat ik nu ingaan nà het schrijven van dit verhaal. Leden en bestuur (vooral leden), neem de moeite om het verhaal op de site van Twentsche Courant Tubantia over renovatie en nieuwbouw door te nemen. Het gaat niet alleen over ons bad, maar ook over onze sporten die we al jaren uitoefenen en graag willen blijven doen. Kiezen voor renovatie lijkt me gevoelsmatig een enorme misser als je kijkt naar de lange termijn. Het spreidingselement van zwembaden in Enschede, aangehaald door wethouder Wallinga, lijkt me niet op te wegen tegen de kosten-baten analyse. Ik ben geen financieel deskundige, maar als het niet anders kan, wil ik graag gratis meehelpen met mijn boorhamer om het Slagman definitief om zeep te helpen. Om er van te maken wat het nu al is: een ruïne in het Enschedese landschap. Leden en bestuur (vooral bestuur), haal Bob Dietrich weer van stal met zijn financiële kennis van zaken. Met zijn gelikte presentaties, ondersteunt door onze gezamenlijke inzet moeten we de raadsleden kunnen overtuigen. Maakt u gereed voor een nieuwe opwachting in het Stadhuis bij de raadsvergadering en ondersteun het bestuur, als de KNZB nieuwbouwvariant ter sprake komt. Of nog beter, stuur een vertegenwoordiger namens de club naar de vergadering van de Stedelijke Commissie, zodat we ook daar ons zegje kunnen doen. EZC, laat je horen!

supporter

* klik op het bijgevoegde attachment om het artikel van TC Tubantia te lezen


30-11-2011

Huub’s Heren (deel II)
Eind augustus schreef ik een stukje over het vernieuwde Heren 1 EZC waarbij ik een weddenschap aanging met dit team van soapsterren, wannabe-polostars en funspelers. Een plaats bij de eerste vijf teams in de derde klasse bond C kost mij twee kratten bier. Plaats zes of lager aan het eind van het seizoen en dit team moet zelf de drank ophoesten in een nog te houden borrel aan het eind van het seizoen. Wat is de stand van zaken na zeven wedstrijden?

Pleuris
Na de eerste drie wedstrijden begon het er een beetje zielig uit te zien voor onze heren. Met goed spel werd de eerste thuiswedstrijd van het seizoen nipt verloren van Neptunia uit Sneek (6-7). Jammer voor Niek en zijn mannen, want het was een leuke, gelijk opgaande wedstrijd. Ook de tweede pot ging verloren, een beetje verrassend toch wel, tegen promovendus OZ&PC 1 uit Oldenzaal. Dit team doet het verrassend goed als debutant en heeft al meer goede uitslagen laten zien tegen sterke ploegen. Hier begon het gemor al een beetje te komen, maar het zette helaas niet door. Het bleef opvallend rustig. Hierna liep ook de de derde wedstrijd niet goed af, Trivia 1 uit Groningen bleek over de hele wedstrijd te sterk (8-11). Wie de drie wedstrijdverslagen er op na leest (zie website sportintwente.nl, leest overigens constant hetzelfde verhaal. Het was een spannende, gelijkopgaande wedstrijd, zeer vermakelijk voor het publiek, waarbij EZC wel steeds net een foutje of twee te veel maakt. Ik had gedacht en verwacht dat de pleuris dan nu wel zou uitbreken – al was het alleen maar door het lezen van die neutraal-zoete wedstrijdverslagjes –  maar nee hoor. Citaat van coach Niek in de week na de wedstrijd tegen Trivia:  ‘De stemming is opperbest’. Doodsaai natuurlijk, maar het tegendeel liet zich helaas niet bewijzen.

Veerboot
U begrijpt het, met nul punten uit drie wedstrijden zag ik het bier al in mijn koelkast staan, gratis en koel thuisbezorgd. Het stoere vlaggenschip van de poloafdeling had meer weg van een veerboot met van die zij-drijvers. Wat nog meer tot de verbeelding sprak was een pagina ergens achterin het inmiddels uitgekomen programmaboekje van EZC, met daarop de teamfoto van Heren 1. Als u deze nog niet gezien heeft, neem dan even de moeite om deze te bekijken. Zie hoe ‘onze jongens’ trots en bewust van hun voorbeeldfunctie naar jeugdteams  in de camera kijken. Een groter stelletje nozems zie je niet gauw op dergelijke wijze bij elkaar staan. En om het nog erger te maken, de coach staat er gewoon tussen! Hij vind dat op de website nog wel een nieuwe, wat meer representatieve foto moet komen, maar dat kan wel weer een half jaartje gaan duren. Voor mij was het op dat moment zonneklaar, dat zou echt niet meer goedkomen. Terug naar de basis en investeren in nieuwe jeugdspelers.

Walvisch
Of viel het toch mee? De vierde wedstrijd werd gespeeld tegen De Walvisch uit Groningen en er werd zowaar gestunt. Er werd een einde gemaakt aan de onafgebroken reeks van 49 overwinningen die de studentenploeg op haar naam had staan en in een zinderende wedstrijd (10-10) werd het eerste competiepunt behaald. Het gelijkspel was wéér een spannende, gelijk opgaande wedstrijd waarbij het publiek echt iets moois voorgeschoteld kreeg. Met daarbij trouwens een glansrol voor keeper Elco Landkroon van het tweede, die Huub’s Heren hoogstpersoonlijk door een moeilijke fase sleepte, toen aanvoerder Huub zo nodig moest wisselen. Maar nu was daar ook dat ene puntje en de bevestiging van het vermoeden dat er ook gewonnen kon worden. Het betekende ook dat het team hiermee aan een inhaalreeks begon die direct de maximale winst uit drie wedstrijden opleverde. Eerst werd WS Twente 2 in Hengelo weggeblazen (3-14). De Kikker uit Emmen werd in het Slagman (met een onvolledig team)  in een harde wedstrijd aan de goede kant van de score gehouden (9-8) en vorig weekend werd ook Proteus in Twello in eigen huis met duidelijke cijfers verslagen (7-11).

Vriendin
Dus wat is nu de stand van zaken? Was de wedstrijd tegen De Walvisch werkelijk ‘de ommekeer’? Moest het team toch eerst even wennen aan de nieuwe rolverdeling? Heeft coach Niek Lipper na die eerste drie wedstrijden hier en daar wat aanpassingen gemaakt in zijn trainingen en wedstrijdinstructies? Of hadden de heren gewoon net wat meer geluk, in vergelijking met die eerste drie wedstrijden? Het zal wel met alles wat te maken hebben. Maar misschien toch ook een beetje met die weddenschap. Vooral na die reeks van gewonnen wedstrijden kunnen ze hun lol niet op. En komen ze ook beter in hun rol, met de grijns en de daarbij horende sterallures. Want een polowedstrijd verliezen? Tja, dat kan gebeuren. Dat hoort er bij natuurlijk, zo lang je je best maar doet. Hola, we hoeven toch geen eerste te worden? Plek vijf is voldoende, dus waarom meer je best doen? En als ik een afspraak heb met m’n vriendin, gelijktijdig met een wedstrijd, tja, dan gaat die afspraak voor natuurlijk. Laten we wel wezen, het is maar een spelletje.

Elco
Wacht eens even, dat is natuurlijk hun plan. Ik zie het al gebeuren. Ik wil het niet, maar het kan haast niet anders gaan, er zit iets onvermijdelijks in. Ze gaan gewoon zo door, een keertje winnen, dan weer verliezen en een gelijkspelletje op zijn tijd. Alleen goed spelen als iedereen écht zin heeft, als het team compleet is, of als het publiek vermaakt moet worden. En dan in de laatste competiewedstrijd van het seizoen tegen Piranha 1, dan pakt de ploeg de winst met één doelpunt verschil. Hierdoor schuift Heren 1  van plek zes net naar de vijfde plaats in de eindstand. Doelstelling van coach Niek gehaald, weddenschapje in stijl gewonnen, even indrinken bij die andere coach en dan weer lekker de kroeg in. Nozems. En dat allemaal dankzij Elco. Die kijk ik dan ook nooit meer aan.

supporter


03-11-2010

Light & Spelbinder
Aanstaande zondag om 13.30 staat de vierde wedstrijd van de reguliere competitie op de agenda van EZC Heren 1. En dit potje brengt wat extra’s met zich mee. Niet alleen wordt er gespeeld tegen de koploper in de derde klasse Bond C, de Walvisch uit Groningen. Het gaat hier ook om een weerzien met een drietal aantal oud-EZC spelers, die wegens hun gekozen studies naar het noorden van het land verkasten. Op zich zaten ze daar prima, lekker weggestopt, een beetje poloënd in de marges van het noordelijke district. Maar in de afgelopen drie seizoenen is er een team ontstaan dat voorlopig geen concurrentie heeft in Groningen en de Ommelanden. Ook streekgenoot Orca 1 uit Leeuwarden werd onlangs nog met 15-5 opgerold en afgedroogd.

Belastingtelefoon
Wie zijn ook alweer onze oude bekenden? Even een telefoontje naar Merten Spelmink voor een update. Deze vroegere snotaap is inmiddels een echt mannetje geworden, zwaarder als broer Tyas en pratend over het meenemen van een ‘kleine winst’ uit Enschede. Dat kost hem moeite, in kleine winsten denken. Hij weet nu al zeker dat hij broertje Tyas bij de neus gaat nemen en dat deze broedertwist in zijn voordeel beslecht zal worden. Het contact is telefonisch, maar ik zie hem praktisch voor me staan, met de nonchalante houding en een arrogante grijns op zijn gezicht. Kent zogezegd de zwakke plekken in de EZC defensie en maakt zich nergens druk om. Is inmiddels bezig met alweer zijn laatste jaar Technologie Management en werkt niet meer bij Belastingtelefoon, omdat de tijdelijke contracten op waren. Heeft daardoor ook minder geld tegenwoordig waardoor hij zogenaamd minder bier zou drinken. Heeft aan hoog- en overmoed echter geen gebrek en zal dit aanstaande zondag ook glansrijk weten over te brengen op tegenstanders, familie en medespelers.

112 kilo
Voordat Merten (bijnaam voor z’n medespelers: Merde Spelbinder) naar Groningen kwam, was Diedrik Broekman hem al voorgegaan (bijnaam: Light). Dat gedoe met die bijnamen hoort er een beetje bij in een studentenploeg moet u maar denken, net als de jasjes en koffertjes waarmee deze heren hun wedstrijden opvrolijken. Diedrik weet zich inmiddels in zijn zevende studiejaar en is bezig met zijn derde studie (Facility Management), maar moet ook met een half jaar stage klaar zijn. Dat is maf om te horen. De naam ‘Diedrik’ en de woorden ‘bijna-klaar-zijn-met-een studie’, dat klinkt als een pleonasme. Gelukkig weegt hij nog steeds 112 kilo, sommige dingen blijven dus nog steeds bij het oude. Is hij inmiddels een scorende midvoor geworden of nog steeds vooral een aanspeelpunt? Kan hij meer met de bal dan alleen vasthouden en doorgeven? En kan hij nog net zo goed paal en lat raken als het even niet lukt? Tja, ik heb hem ook in geen jaren meer gezien, dus ik ben benieuwd.

Weemoed
Dan de laatste oud EZC-er, Tom van de Berg. Is bezig met zijn tweede studie (Pedagogische Wetenschappen) en heeft nog niet aan snelheid ingeboet. Was twee weken geleden ‘toevallig’ op bezoek bij zijn ouders in Enschede zodat hij in het Slagman EZC 1 nog even kon zien spelen tegen De Dolfijn uit Amsterdam (bekerwedstrijd). Zat Huub nou goed bij die hoeken? Die Jaimy kan schieten zeg. En die Danny, die is niet fijn om bij te liggen, maar wel om mee te zwemmen. Tom heeft er dan ook een keurig verslagje van gemaakt en dit doorgerapporteerd aan zijn nieuwe biervrienden. Is de enige speler wiens bijnaam niet op de website van de Walvisch vermeld staat, omdat deze wat te bizar zou zijn voor vor het grote en meestal weldenkende publek. Na deze informatie verwerkt te hebben denk ik met weemoed terug aan die beschaafde tiener van weleer die Tom eens was. Studenten. Het blijft een beetje klootjesvolk, hoe je ook bekijkt.

Niek
Gelukkig hebben wij Niek Lipper als coach en Niek is dan ook ‘The-man-with-a-plan’. Wil EZC een goede kans maken op de overwinning, dan zal hij iets moeten bedenken om die Groningers van zich af te houden. Ik zal alvast een paar hints geven. Ze moeten maar eens doen wat ze de afgelopen wedstrijden nog niet gedaan hebben. Namelijk gewoon winnen. Tyas moet vooral niet denken dat hij tegen zijn grote broer speelt, hij moet gewoon lak hebben aan die praatjesmaker met zijn Arnoutovic maniertjes en hem aan zijn zwembroek trekken. Citaat Tyas: ’Dat wordt een lekkere knokpartij met die lelijkerd’. Hij moet een beetje Ivo zijn, zeg maar. Ivo daarentegen moet zich eens gaan scheren, dan gaat hij sneller door het water en dan kan hij enigszins als normaal overkomen als de scheidsrechter naar hem kijkt. Ruud moet (bijna) elke bal die hij in de tweede lijn krijgt gewoon blind op doel schieten. Jamie moet doen wat hij bij die wedstrijd tegen De Dolfijn ook deed. Taerek moet geen hands meer maken en Danny moet niet meer zo moeilijk kijken als hij verzopen wordt. Koen moet er een schepje bovenop doen en de rest moet aansluiten. En Huub moet maar eens zijn dag hebben en een strafworp tegenhouden. Niet omdat het op dat moment echt nodig is, maar gewoon om een beetje te jennen.

Nummer 50
De Walvisch 1 verloor haar laatste reguliere competitiewedstrijd op 19 april 2008. In de Parrel in Groningen werd het 3-6 voor het winnende MZ&PC De Reest 2. De volgende 49 competitiewedstrijden op rij wist de Walvisch zonder uitzondering en zonder gelijke spelen winnend af te sluiten, met twee sneltreinpromoties als gevolg. Nu zijn ze alwéér koploper. Even ter vergelijking: ons eerste team staat nog op nul punten uit drie wedstrijden. We zijn tegenstander nummer 50 in de reeks van ongeslagen wedstrijden voor de Walvisch. Weer zo’n zoogdierenteam (na De Dolfijn). We zijn geen favoriet, maar tegenstander, dat in ieder geval en zeker geen plankton. Tijd voor een stuntje dus. Wat lijkt het me heerlijk om die reeks van gewonnen wedstrijden te mogen onderbreken. En om die Steltebinder over de rooie te zien gaan. Beetje torpederen zeg maar. Aanstaande zondag, Slagman Enschede 13:30. Mis het niet.


05-10-2010

Over Manipuleren (2)
Wat is manipuleren? In het woordenboek ‘Hedendaags Nederlands’ vind ik ondermeer de volgende definities. Voor het werkwoord: ‘iets hanteren met ingewikkelde bewegingen’ en voor het zelfstandig naamwoord: ‘het ongemerkt beïnvloeden’.* ‘Ongemerkt beïnvloeden’ is nou niet precies waaraan ik denk als ik het heb over Martijn ter Horst en zijn manier van manipuleren, namelijk de manuele therapie. Als Martijn mij behandelt door spieren, pezen of nekwervels te manipuleren, welnu, dat gaat zeker niet ongemerkt voorbij. En een paar dagen later voel je het meestal nog. Het ziet er soms eenvoudig uit wat hij doet. Een beetje masseren hier en daar, wat rekken en strekken. Maar dan begint hij ook vaak uit te leggen wat hij precies doet met welke spier en welke beweging waartoe dient. Dat wordt meestal erg ingewikkeld en al gauw vraag je je af wat je nog meer niet weer van je eigen anatomie.

Martijn en Mark
Op 19 januari 2005 vond er een eerste kennismaking plaats tussen Martijn en Mark Muller. De laatste was toentertijd trainer/coach van Heren 1 EZC en had al tijden last van een pijnlijke elleboog. Hij werd via-via doorverwezen naar Martijn en had eigenlijk al een beetje de hoop opgegeven dat het wat zou worden met die elleboog. Maar na een bezoekje of twee aan Martijn en het nodige gemanipuleer was de pijn verdwenen en had Mark er een held bij. Mark was niet alleen blij, hij kreeg ook een idee. Want binnen de herenselectie waren er natuurlijk ook altijd spelers met lichamelijk klachten en blessures waarmee je als trainer niet zo veel kunt doen. Behalve zeggen: ‘Doe het maar even rustig aan’. Martijn en Mark begonnen met elkaar te praten en na verloop van tijd startte dit dynamische duo een samenwerkingsverband dat tot de dag van vandaag standhoudt en zijn waarde voor de club inmiddels ruimschoots heeft bewezen.

Vakidioot
Als er één ding is dat beide heren gemeen hadden en hebben, dan is het volgens mij hun passie voor sport. Iedereen die Mark kent, kent ook zijn inzet voor EZC die hij sinds jaar en dag heeft laten zien. Een leuk voorbeeld van deze inzet is de manier waarop hij een voorbespreking hield, vlak voor aanvang van een wedstrijd. Met veel energie, met veel oog voor detail en altijd met veel overtuiging. Altijd goed argumenterend en inhoudelijk correct. Soms langdradig en af en toe zelfs uitputtend voor de spelers, als de voorbespreking uiteindelijk langer duurde als de wedstrijd zelf. En Mark maar praten en praten, gewoon niet bij te houden. Toen kwam hij dus Martijn tegen en in hem vond hij zijn evenknie. Een gelijke. Een verwante geest. Ook Martijn kan praten als Brugman en is gek van sport en alles wat er mee te maken heeft. Het enthousiasme waarmee deze vakidioot zijn werk doet is niet echt te beschrijven, maar ik merk het bijna altijd als ik hem zie. Hij behandelt me sinds maart 2009, omdat ik vaak last heb van een pijnlijke pols of arm. Ik zou hem niet als wondertherapeut willen beschouwen of zo willen aanprijzen, want mijn klachten zijn nog niet weg. Maar ik heb vertrouwen in zijn aanpak, vooral door de manier waarop hij steeds weer probeert mij pijn- en klachtenvrij te maken en de overtuiging die hij uitstraalt.

Pro-deo
De beide heren (M&M) raakten dus met elkaar aan de praat en wisselden ideeën uit. Het gesprek moet wel een paar uur geduurd hebben en hierna volgden er nog meer. Ik denk dan aan onbegrensde dialogen, over sport, teamprocessen en verbanden tussen de fysieke prestaties van het lichaam en mentale krachten van de menselijke geest. Hierna kwam de herenselectie aan de beurt. Mark en Martijn kwamen overeen dat spelers met blessures zich bij de laatste konden melden, in zijn praktijk of op het Slagman. De kracht- en stabiliteitstrainingen die voor menig team inmiddels vaste prik voor de echte watertraining zijn geworden, zijn mede door hem binnen EZC geïntroduceerd. Eén voor één kwamen spelers (later ook speelsters) bij hem langs voor klachten en pijntjes, zonder dat hiervoor een speciale beloning werd of wordt gegeven. De waterpoloërs of zwemmers die bij hem langskomen hoeven in principe niets te betalen. De jeugd is altijd verzekerd voor een bezoek bij een therapeut en hiervoor heeft Martijn zijn praktijk. Hiernaast is hij in zijn eigen tijd twee keer per maand anderhalf uur op de dinsdagavond aanwezig op het Slagman (pro-deo), voor de heren- en de damesteams van EZC, dus voor de leden. Dit doet hij sinds 2008, al een dikke twee jaar inmiddels.

FC Twente
 De volgens mij unieke samenwerking die Mark en Martijn zijn begonnen, bestaat niet alleen omdat zij het zo goed met elkaar konden vinden. Martijn is ook gewoon een sympathieke vent. Naast zijn werk kan hij uitstekend doorvertellen over zijn auto, de auto van zijn vrouw, de juiste opstelling van FC Twente en de blessure van Arjen Robben. Vraag hem vooral niet naar zijn telefoon, want op deze gizmo is hij net zo trots als op zijn kinderen. Deze oud-basketballer trekt ook moeiteloos vergelijkingen tussen onze sporten (waterpolo en zwemmen) en voetbal, tennis of hockey. Steeds weer ziet hij overeenkomsten tussen sporters, hun lichamelijke belasting en de prestaties en inspanningen die hiermee gepaard gaan. En hij kan zelfs vertellen over het feit dat hij soms wat teveel praat en dan laat hij het aan jou over om er wat te zeggen of niet. Hij is ook al voor menig EZC avondje/ borrel uitgenodigd, omdat hij er een beetje is gaan bijhoren. Als lid van de selectie zeg maar, hoewel ik hem nog nooit gezien heb met een zwembroek aan. Waarschijnlijk bakt hij er ook helemaal niets van als je hem met een waterpolobal in het water gooit. Maar ik ben er graag bij op de dinsdagavond dat we hem een presentje gaan aanbieden. Voor bewezen diensten.

supporter

* Van Dale Groot woordenboek hedendaags Nederlands, 1991 tweede druk


05-10-2010

Over Manipuleren (1)
Wat is manipuleren? In het woordenboek ‘Hedendaags Nederlands’ vind ik ondermeer de volgende definities. Voor het werkwoord: ‘door kunstgrepen ongemerkt beïnvloeden’. Voor het zelfstandig naamwoord (manipulatie): ‘het toepassen van kunstgrepen, meestal om iemand te bedriegen’.* Als trainer/coach van Dames 1 sta ik even stil bij deze laatste definitie. Probeer ik de dames ook wel eens te manipuleren? Of heb ik dat wel eens gedaan in vorige jaren, als trainer/coach van Heren 2? En is er dan een verschil bij dames- en herenteams in de mate van succes?

Herhaling
Natuurlijk probeer ik als trainer de dames bij een training zo veel mogelijk gewone opdrachten te laten uitvoeren, uitgaande van het principe oefening baart kunst. Ook al voer je de oefening voor de 100e keer uit, met herhaling van specifieke taken op specifieke posities creëer je een routine, die in wedstrijden tot herkenning van die situatie moet leiden en uiteindelijk tot doelpunten en winst. Deze oefeningen worden in een logische volgorde aangeboden en uitgevoerd, waarbij zo veel mogelijk technische, tactische en fysieke aspecten aan bod komen. Dit is helder en zal voor iedere trainer/coach als herkenbaar overkomen, hier komen ook geen kunstgrepen aan te pas. Althans niet voor zover ik weet.

Peking
Als het gaat om de mentale aspecten die bij een training komen kijken, dan kan er hier en daar wat gemanipuleerd worden. Iedere trainer/coach moet immers ook een beetje amateur-psycholoog zijn, omdat niet elke speler of speelster op dezelfde wijze reageert op kritiek en commentaar. Ieder team bestaat uit een mix van verschillende spelers of speelsters en uiteraard zijn niet alle karakters gelijk. Dat is aan de ene kant prettig, omdat het anders maar een eentonige boel wordt. Het is aan de andere kant moeilijk, omdat je in een team immers dezelfde regels wilt hanteren voor iedereen, zonder dat er overal uitzonderingen moeten gelden. Robin van Galen, succescoach in Peking tijdens de Olympische Spelen van 2008, heeft hier leuke en interessante stukken over geschreven **. Maar ja, die had wel een groot begeleidingsteam om zich heen. Dit team maakte uitgebreide karakteranalyses en specifieke coaching van de oranjeselectie mogelijk. Bij Dames 1 EZC zijn we nog niet zover, maar wie weet. Leuk voor later.

Spelbeleving
Motivatie, spelbeleving en passie voor de sport komen vanuit je binnenste. Dat kun je als trainer/coach proberen te beïnvloeden, maar slechts tot op zekere hoogte. Het moet vooral uit de persoon zelf komen. Dit proberen te manipuleren werkt meestal niet. Ik heb het wel eens geprobeerd, denk ik. Dan zeg ik wat voor de groep om iets duidelijk te maken, waarmee ik eigenlijk juist iets anders probeer duidelijk te maken. En dan hoop ik dat de speelsters met dat laatste aan de slag gaan. Echter, de dames kennen me inmiddels ook een seizoen lang en zij weten hoe ik voor de groep sta en hoe ik dingen zeg. En dat manipuleren, dat kunnen zij ook. Sterker nog, ik denk dat zij dat beter kunnen. Volgens mij ben ik dan ook al menig maal juist door hen gemanipuleerd, maar dat wil ik dan weer niet erkennen, want ik sta juist mijn mannetje.

Anti-manipuleren
Door dat manipuleren van die dames heb ik volgens mij wel eens dingen gezegd of gedaan, die ik helemaal niet wilde zeggen of doen. Ze kunnen dat gewoon op de één of andere manier en dat is wel eens lastig. Irritant ook, omdat je niet weet hoe ze het doen. En nu hebben we op de maandag- en donderdagavond Dames 1 en Dames 2 notabene samen in het water liggen. Dus soms meer dan 22 dames bij elkaar, terwijl Tom (trainer/coach Dames 2) en ik slechts met ons tweetjes zijn. De dames moeten tijdens een training dan doen wat wij zeggen, maar doen ze dat ook? Soms zie ik ze naar ons kijken en dan voel ik dat ze de trainingsopzet gaan manipuleren. Minder baantjes zwemmen. Meer tijd voor praatpauzes. Minder uitleg en meer training. Ze zeggen het niet altijd, maar je voelt het gewoon. Het is dan een hele klus om al dat gemanipuleer weer te anti-manipuleren en voordat je het weet loopt de training in de soep.

Openheid
Wat een gedoe. Voordat ik me hier verder in ga bekwamen*** is het misschien beter om van beide zijden zoveel mogelijk duidelijkheid te geven en te vragen. Dus vertellen wat je doet, waarom je dat doet en hoe je dat wilt bereiken. Kunstgrepen zijn overbodig als je weet wat je wilt en waar je naar toe wilt gaan. Oefeningen moeten een duidelijk doel hebben om een persoon of team beter te laten functioneren. In de damesselectie train je voor je plezier, maar ook om jezelf en je team beter te maken. En de trainer/coach moet met zijn eigen inzicht, beleving en motivatie duidelijk maken wat hij wil. Als hij dit goed doet en uitlegt, dan gaat het team hier in mee en worden doelen gehaald. Lukt dit niet of in onvoldoende mate, dan moeten er aan de ene of de andere kant aanpassingen worden gemaakt. Ook hiervoor is ruimte, mits er aan bijde zijden voldoende openheid aanwezig is en men zich kwetsbaar durft op te stellen.

Plaats 4
Over doelstellingen gesproken, de doelstelling van Dames 1 is om dit seizoen bij de beste 4 te eindigen. Dat is behoorlijk wat voor een team dat vorig seizoen als 9e eindigde in de eerste klasse van District 2. Dit jaar zijn we begonnen met nagenoeg het zelfde team, alleen Annemarie is er weer bijgekomen. Maar we zijn nu wat meer aan elkaar gewend en met Esmé, Devi en Mariska hebben we een sterke aanvulling vanuit Dames 2. En naast deze drie speelsters zijn er nog meer in het tweede team die mettertijd de stap naar het eerste kunnen maken. Afgelopen weekend speelde Dames 1 al weer de derde wedstrijd van het seizoen, we wonnen thuis van DWK 1 met 8-4. Eerder hadden we al van NZC Neede 1 gewonnen met 6-3. De openingswedstrijd van het seizoen verloren we nipt met 4-5 van De Rijn uit Wageningen, terwijl we in het vierde kwartje nog voor hebben gestaan met 4-3. De druiven waren toen uitermate zuur, omdat iedereen zich had gerealiseerd hoe dicht we bij de overwinning waren op deze goede ploeg. Maar al met al zijn we de competitie een stuk sterker begonnen dan vorig jaar. We staan nu op de zevende plaats en dat is dus al hoger dan we het hele vorige seizoen ooit hebben gestaan.

Natascha
Iedereen in Dames 1 wil nu meer. Hoger eindigen als die 9e plaats van vorig jaar. Meer speeltijd of meer wedstrijden winnen. Meer trainingen meedoen of meer individueel groeien. Onze keepster en senior Natascha wil er een mooi laatste jaar van maken, maar ook zij wil zo hoog mogelijk eindigen. Dat bereik je allemaal niet met manipuleren en kunstgrepen. Daarvoor moet een ieder zoveel mogelijk tegen zijn of haar grenzen aan trainen en spelen. Daarvoor zal menigeen ook moeten investeren of offers moeten brengen. Als we dat aan elkaar kunnen laten zien, dan gaan we ook deze competitie weer een mooi seizoen tegemoet.

supporter

* Van Dale Groot woordenboek hedendaags Nederlands, 1991 tweede druk.
** Mijn Oympische Missie, Robin van Galen, 2008.
*** Manipuleren kun je leren, Frank van Marwijk, 2008


29-08-2010

Huub’s Heren
Op zaterdag 2 oktober – houd deze datum vrij – zal de meest vermakelijke Heren 1 EZC competitie sinds jaren beginnen. Tegenstander is Neptunia ’24 uit Sneek, waarschijnlijk de gedoodverfde favoriet voor promotie in de derde klasse bond C. Het vernieuwde Heren 1 zal aantreden en dit wilt u niet echt niet missen. Waarom niet? Welnu, met de vernieuwing is vooral de verjonging ingetreden. In april van dit jaar speelden Herjan, Anjos en Elwin hun laatste wedstrijden voor het eerste, waardoor de gemiddelde leeftijd van het huidige Heren 1 nu rond de 21, 22 jaar ligt. Dat wordt dus lachen. Als ze geen ruzie krijgen met tegenstanders, jurytafels of scheidsrechters, dan wel met elkaar. Spektakel gegarandeerd dus. Welke acteurs gaan we dit jaar in een ware Slagmansoap aanschouwen? Hier volgt een voorpresentatie van de 11 hoofdrolspelers.

Danny
Al jaren vaste kracht in de herenselectie, dit jaar voor het eerst écht de eerste midvoor, na het vertrek van Anjos. Zal aan het begin van het seizoen wat wedstrijden meedoen in het tweede, maar is vaste Heren 1 kracht en altijd goed voor doelpunten en uitsluitingen bij de tegenstander. Is goed in het opknappen van hard en vuil werk en doet dit ook graag. Speelt het liefst zonder ingewikkelde instructies en tactieken en spreekt tijdens wedstijd voorbesprekingen meestal met zijn ogen. Doet vooral mond open als er bier in de buurt is. Bij hem weet je dus nooit zeker of en in hoeverre hij de aanvalsplannen wel of niet begrepen heeft. Wordt wel eens chagrijnig, maar laat dit nooit direct merken. Is net zo druk met een wedstrijd als met zijn kleding en haar op een uitgaansavond.

Ruud
Kan op elke positie spelen en is multifunctioneel. Heeft al jaren iets van ‘potentieel’ de beste speler van EZC, maar is toch vooral bekend van de rustige tred, de stoïcijnse blik en de introverte spelbeleving. Opmerkelijk: heeft inmiddels meer studiepunten dan Yanouk die dezelfde studie Bedrijfskunde volgt, ondanks een jaarlijkse bierconsumptie die bij Tactus een intakegesprek mogelijk maakt. Hij woont inmiddels op zich zelf. Gaat hierdoor misschien ook in het water iets meer als zelfstandige optreden, wat volgens mij dé uitdaging voor hem zou zijn. Is wat betreft houding en karakter antipode van broer Ivo, wat dit seizoen een zegen voor het team zal zijn.

De Mullerbroers
Broers, geen broertjes meer. Yanouk is voor het eerste ingeschreven bij Heren 1, Jaimy wordt nog bij het tweede ingeschreven, maar is volgens coach Niek al zeker van een plek bij het eerste. Beiden zijn begenadigd waterpolospelers, maar hebben naast de passie voor de sport en het waterpolo-intellect ook het temperament van hun vader in de genen. Jammer voor het team, maar mooi voor de show natuurlijk! Let op, want het wordt genieten van deze spelers tijdens hun conflicten met snorren* en scheidsrechters. De pure, haast Italiaanse verontwaardiging, als ze de vrije bal tegen krijgen, waar ze hem juist verdiend hadden. De onbegrepen blikken bij het besef dat ze géén gelijk krijgen van de scheidsrechter. Het gefoeter, de gebaartjes en het mokken als coach Niek ze zuchtend wéér naar de kant heeft gehaald na een persoonlijke fout wegens mekkeren naar de arbitrage. Daar kan Christiano Ronaldo (die van Real Madrid) nog wat van leren. Voorspelbaar, maar daarom niet minder leuk om te zien als het zich voordoet.

Tyas
Vaste Spelmink in de EZC brigade van de afgelopen jaren. Haast veteraan zou je zeggen, ware het niet dat het om Tyas gaat. Want Tyas, tja, die maakt zich in de regel niet zo druk om etiketten en posities. Kan met zijn relaxte houding in moeilijke situaties het team bij de hand nemen en interne spanningen wegmasseren. Maar weet nu al de route van de kroegentocht die gevolgd gaat worden op 12 maart 2011(!), na de uitwedstrijd tegen de Walvisch in Groningen. Want poloën is leuk, maar toch zeker bijzaak in vergelijking met bier drinken en slap ouwehoeren. Zal zich ook absoluut niet druk maken om wat hier geschreven staat, want hem kun je niet gek maken. Dat is misschien wel zijn grootse kracht in dit EZC team.

Taerek
Maakt net als Yanouk zijn debuut als officieel Heren 1 speler. Hopelijk komt Taerek dit seizoen blessurevrij door, want hij heeft het afgelopen jaar behoorlijk wat te stellen gehad met lijf en ledematen. Dit heeft toen overigens wel gezorgd voor meer gestructureerde aanvallen bij Heren 2. Schiet met kracht 1,2 op de schaal van Stegehuis en zwemt sneller als wie dan ook in de derde klasse bond C. Maar heeft ook baat bij een TomTom of ander waterdicht navigatie-instrument voor zijn schoten en zwemrichting. Kan namelijk als geen ander stuurloos een eenmansaanval opzetten of een teamaanval juist laten stranden. Heeft in Tyas een maatje met wie hij samen menig aanvalsplan van Niek zal torpederen, bewust of onbewust. Staat altijd garant voor fris en avontuurlijk polo, mét een hoge amusementswaarde, mits hij aan spelen toekomt.

Floris
Floris heeft momenteel last van een vervelende oorblessure, waardoor hij mogelijk behoorlijk wat wedstrijden gaat missen. Is dit seizoen de senior van Heren 1, met zijn 26 jaar. Kan meedogenloos midachter zijn en is stuwende kracht achter onze contra-aanvallen. Maar is ook een beetje Fleuris, de kroegtijger die altijd in de horeca heeft gewerkt en die weet hoe je een biertje moet tappen. Studeert al een jaar of 8, is volgens mij nog steeds niet klaar en heeft dan ook nog nooit belasting hoeven betalen. Kan rots in de EZC verdediging zijn maar ook gigantisch flippen als hij of een medespeler het net van de tegenstander niet weet te vinden. Zal (vruchteloos) proberen conflicten in te dammen en verdient daar nu al pluim voor.

Tim
Net als Floris midachter, maar kan uiteraard ook op andere posities uit de voeten. Kijkt altijd naar Danny om de bal te spelen, maar ook omdat ze immers alles samen doen. Biljarten, uitgaan en ja, ook hier weer vooral bier drinken. Gaat moeiteloos op een vrijdag tot 4:00 de volgende ochtend de stad in om de volgende middag een wedstrijd te spelen. Brak, dat wel, maar ja, die gezelligheid wil je toch ook niet missen! Kan vanaf de 3-positie vlammend uithalen en heeft altijd die mooie verbeten trek om zijn gezicht. Maar heeft als het niet lekker loopt moeite met hard spel. Voelt zich dan onrechtmatig behandeld (wat dat ook moge inhouden in waterpolo) en gaat klagen tegen de scheidsrechter of coach. De coach is dan weer Niek, die door het team genadeloos zal worden aangesproken op zijn dubbelrol als broer en coach. Famieliedrama’s sluit ik hier op voorhand niet uit, maar ook dit kan weer bijdragen aan het kijk- en luisterplezier.

Koen
Derde en laatste debutant in de Heren 1 equipe. Is ook zo’n allroundspeler, net als Ruud, die van alles wat kan. Schieten, contra spelen en op de midvoor liggen. Kan fanatiek trainen en spelen en heeft een hekel aan slap geouwehoer in het water. Opmerkelijk: hij heeft een stel hersens waardoor hij soms gewone dingen zegt en enigszins als normaal overkomt. Is hierdoor de vreemde eend in de bijt. Maar zo’n speler kan wel nuttig zijn als je aan het eind van de wedstrijd (bij een gelijkspel bijvoorbeeld) in de laatste minuut het overzicht moet bewaren én een beslissende actie moet maken. Heeft inmiddels wél een betaalde baan en betaalt belasting, dus verder prima kerel. Heeft alleen weinig tot geen respect voor andermans autobezit.

Ivo
Dan nu de absolute hoofdrolspeler in ‘Heren 1 EZC The Movie 2010-2011’: Ivo Telman. Maakt bovenstaande spelers met zijn houding en gedrag tot absolute B-acteurs in het waterpolo-spektakel dat we gaan meemaken. Kan als geen ander de tegenstander opnaaien en hem vervolgens een loer draaien, om daarna zelf het deksel op de neus te krijgen. Speelt graag mannelijk en begint elke wedstrijd bloedserieus, waarna het in het tweede of derde kwartje pas echt leuk gaat worden. Wil absoluut en alleen tactisch/technisch spelen en kan Tyas en Taerek respecteren, maar zal compleet over de rooie gaan tijdens het door hen vertoonde spel. Tip voor Niek: dit waterpolo-heethoofd is tegenwoordig op zijn werk actief als groepsleider in een jeugdinrichting voor jongens met (ernstige) gedragsproblemen. Misschien heeft Heren 1 hier wat aan, je weet het maar nooit. Niek vraagt dan een time-out aan als de pleuris uitbreekt en Ivo doet het woord over acceptatie en je gevoelens uitspreken op een positief-kritische manier. Wellicht ook handig voor aanvoerder Huub…

Huub
Aanvoerder Huub, de sluitpost van het geheel en van dit stuk. Zegt zelf dat hij democratisch gekozen is tot aanvoerder, vandaar de titel van dit verhaal. Aanvoerder Huub. Ik verslikte me bijna toen ik het hoorde. Ik heb deze man zo’n 3 jaar als keeper in mijn team mogen meemaken**, waardoor ik altijd zeker was van ongelooflijke reddingen, gefrustreerde aanvallers bij de tegenstander en weinig doelpunten tegen bij een man-minder situatie. Heeft natuurlijk altijd wat meer overzicht vanuit het achterveld. Heeft ook zeker de leeftijd en zijn prettig vriendelijke stemgeluid om als primus inter pares op te treden. Maar hij kan ook enorm nijdig worden, pissig gewoon, als het niet loopt. Niet alleen als er verloren word of bij een slappe training. Ook als hij een houdbaar schot verkeerd inschat en door laat gaan. Dan kan hij van zich zelf balen, maar net zo makkelijk van zijn medespelers. Die krijgen er dan van langs, terecht of onterecht, vaak onredelijk en af en toe zelfs onder dreiging het water te verlaten. ‘Waarom ik me druk maak? Waarom? Daarom! Omdat die lamzakken te lui zijn hun poten uit het water te steken!’ *** U begrijpt het, ook dit wordt briljant waterpolodrama. De vriendelijkheid zelf op en aan de kant, maar in het water in staat tot het onnavolgbare.

Bierteam
Tuurlijk, het zijn allemaal fantastische kerels. Maar onder het mom van een ‘inwerkjaar’ of een ‘we-gaan-aan-elkaar-wennen jaar’ zullen deze mannen dit seizoen echt niet elke wedstrijd tot het uiterste gaan. Coach Niek wenst aan het einde van het seizoen een positie in de top 5 en het team is hiermee lachend akkoord gegaan. Dat gaat dus echt niet lukken. Naast Neptunia ’24 zal de Walvisch niet onder de indruk zijn van dit bierteam. En tegen het fysieke polo van De Kikker, Trivia, De Reest en Proteus zullen ze ook niet bestendig zijn, waarmee het grote klagen en verongelijkt naar elkaar reageren kan gaan beginnen. Dat wordt dus maximaal een zesde plaats, ik wed er een kratje bier om (of twee), aan het eind van het seizoen bij mij thuis te consumeren. Daar gaan ze misschien wat harder van zwemmen, hoewel ik het betwijfel. Ik wens Niek het allerbeste en Heren 1 EZC veel succes. En op 2 oktober zit ik in het Slagman, op de eerste rij. Met cola en met popcorn.

supporter

*  irritante verdediger van meer dan 90 kilo met een snor
** bij Heren 2, seizoenen 2005/06, 2006/07 en 2007/08
*** vaak gehoorde uitspraak van Huub


17-05-2010

Hendrik, de Dames & Ben
Het is 17 mei en de zomer nadert. Dat betekent dat het polo- en zwemseizoen weer voorbij is, op wat promotiewedstrijden na. Slagman en Aquadrome zijn nog een maandje open voor een paar trainingen, daarna is het UT buitenbad weer beschikbaar voor de liefhebbers. Nog een laatste column, even terugkijkend naar een tweetal poloteams en hoe ze het gedaan hebben. Want aan het begin van dit seizoen schreef ik een stukje met ongeveer dezelfde titel als deze. Eens kijken naar de stand van zaken na acht maanden en veertig waterpolowedstrijden van Heren 4 en Dames 1.

Hendrik
Voor Hendrik en de mannen van Heren 4 is het doek (voorlopig) gevallen in de tweede klasse van District 2. Hendrik had al zo’n voorgevoel, toen in september, zo konden we lezen. Misschien moet hij carrière gaan maken in de consultancy. Altijd handig in ieder geval, zo’n orakel in je club. Ben je benieuwd naar de winst of verlieskansen van je team voor volgend seizoen? Bel Hendrik. Heren 4 wist drie jaar geleden te promoveren naar de tweede klasse en heeft ook drie mooie seizoenen beleefd, samen met de mannen van het derde. Dit jaar lukte het echter net niet. Personele problemen in de eerste seizoenshelft, net te veel verloren wedstrijden met een of twee doelpunten verschil en ook gewoon sterke tegenstanders die niet echt wilden meehelpen. Uiteraard blijven de mannen doorgaan met polo en gaan ze volgend jaar spelen voor promotie, terug naar de tweede klasse. Alleen Ronald Katzwinkel stopt ermee, na ‘tig’ jaar trouwe dienst in het vierde en al jaren woonachtig in Lichtenvoorde. Ronald heeft mij nog training gegeven in jongens a (of was het jongens b?) in de ZCE tijd, ver terug in de vorige eeuw. Ik heb hem geloof ik nooit chagrijnig op het bad gezien, altijd met een lach op zijn gezicht. We kunnen hier spreken van het waterpoloafscheid van een echte clubman. Hopelijk blijft hij nog lid.

De Dames
In tegenstelling tot bovenstaand verhaal viel bij Dames 1 het kwartje juist wel de goede kant op. Hoewel, van vallen was niet echt sprake. We hebben er met zijn allen flink tegenaan lopen duwen. We hebben ons doel gehaald en dat was handhaving. Ik mag wel zeggen: we hebben zelfs ‘dik’ gehaald. Met plaats 10 waren we al vrijwel zeker van klassebehoud (behaald op 25 april, winst op Aquapoldro met 4 – 1). Maar we zijn geëindigd op plaats 9, omdat we vorige week de laatste wedstrijd van het seizoen ook nog wisten te winnen met 6 – 3, van Swol 2. Wie de verrichtingen van Dames 1 een beetje heeft gevolgd kan begrijpen dat we hier erg blij mee waren en we hebben het dan ook uitgebreid gevierd! En ik kan u zeggen dat vanaf zaterdag 8 mei malibu-cola het onbetwiste teamdrankje van Dames 1 is geworden. In ieder geval voor mij. Je moet er alleen niet teveel van drinken, anders ben je de volgende dag – het was Moederdag notabene! – nét niet helemaal de persoon die je normaal gesproken bent. Maar goed, de kern van ons verhaal: drie punten behaald in 2009, de overige veertien in de tweede seizoenshelft. We hebben het zeker niet altijd makkelijk gehad, maar dat boeit niet meer. We hebben met z’n allen acht maanden met elkaar gespeeld en getraind. We weten nu van elkaar wat er wel en wat er nog niet goed gaat. Wat iemand wel en nog niet goed kan. De basis ligt er voor het nieuwe seizoen en volgend jaar gaan we verder in de eerste klasse van District 2. Maar handhaving alléén zal voor dit Dames 1 een te magere doelstelling zijn.

Ben (en Anouk)
Dan nog kijken naar wat Ben en Anouk (dochter van Hendrik) zoal gepresteerd hebben de afgelopen tijd op waterpolo- en zwemgebied. Welnu, Ben heeft z’n diploma B gehaald en maakt zich nog niet zo druk om waterpolo, hij zit nu op tennis. Maar daar werken we nog aan. Anouk heeft haar diploma A gehaald en gaat in juni op voor diploma B. Anouk, zet hem op! Zij heeft haar Minnie Mouse badpak inmiddels ingeruild voor een stoere zwarte speedo uitrusting, dus die gaat zo als een pijl door het water. Echter, Hendrik weet dat zij niet verder gaat met zwemmen of waterpolo. Dat had hij overigens ook al opgemerkt in 2009… Nou ja, je kunt niet alles hebben. Over een paar maanden kan alles weer anders zijn. Met een nieuw seizoen en weer een nieuw begin, op menig gebied, individueel of als collectief. En ik heb nog een zoon en die heet Remi. En die gaat dan ook beginnen met z’n eerste zwemles en die wordt basisspeler bij Heren 1.

supporter


18-04-2010

Heren B
Zondag 25 april was een gedenkwaardige dag. Dames 1 wist zich op die dag te handhaven in de eerste klasse van District 2 (hierover later meer) en Heren 1 EZC speelde de laatste wedstrijd van het seizoen tegen Dragor uit Drachten. Ze wonnen met 11-8 en zijn geëindigd op een verdienstelijke derde plaats in de derde klasse Bond C. Je zou ook kunnen zeggen dat het enorme prestatie is, gezien de teleurstellende resultaten van het vorig seizoen. Vorig jaar hadden we nog het vertrek en het gedoe rondom de broers Mulder, de verliesreeks van 8 of 9 wedstrijden en het net-niet degraderen van de ploeg naar de vierde klasse. Dan is het even afwachten hoe dat het jaar er op gaat uitpakken. Welnu, Heren 1 speelde weer zoals we van ze gewend zijn, voor de top drie plaatsen in de competitie. De eeuwige Friese aartsrivalen Neptunia ’24 en vooral SGHA 1 (het vernieuwde HZ&PC Avena) waren dit jaar echter beduidend sterker, waardoor het kampioenschap nooit echt in beeld is geweest. Volgend jaar dus wederom in dezelfde competitie, nu echter met een totaal nieuwe ploeg. Heren 1 EZC gaat namelijk komend seizoen verder zonder drie veteraren, waardoor de ploeg een compleet ander gezicht gaat krijgen. Anjos Bakker, Herjan Schukkert en Elwin Buursink gaan (in ieder geval voorlopig) wat anders doen. Zeggen ze.

Buursink (Elwin)
Elwin was eigenlijk al gestopt met waterpolo aan het einde van seizoen 2007/2008. Deze inmiddels 40 jarige speler kwam bij EZC in het seizoen 2005/2006 en begon bij Heren 2, maar is eigenlijk vanaf het begin bij het eerste betrokken geweest. Het daaropvolgende seizoen speelde bij Heren 1. Hoewel zijn lichaam hem soms parten speelde, zag je dat zelden aan hem af in het water. Hij trainde altijd met een meer dan fanatieke instelling, wilde altijd méér en verlangde dat ook van anderen. En hoewel hij dus twee jaar geleden al vertrokken was, deed hij begin dit seizoen toch weer mee. Sommige mannen hebben het chloor nu eenmaal in het bloed zitten, kunnen ook niet zonder. Elwin Buursink is zo’n man. Hij heeft nu opnieuw afscheid genomen, maar ergens vermoed ik dat het niet helemaal definitief is. We zullen hem ongetwijfeld weer zien, ergens in de buurt van een badrand, vroeger dan wel later.

Bakkes (Anjos)
Ik was van plan nog na te vragen hoeveel jaar deze speler voor het eerste heeft gespeeld, maar ik ben er niet aan toegekomen. Behoorlijk wat in ieder geval, misschien wel 20 jaar bij elkaar. In de vorige eeuw uiteraard al vele jaren bij Thialf, na de fusie praktisch altijd de vaste midvoor van Heren 1 EZC. En tja, hij bleef maar goed poloën, dus van stoppen kon eigenlijk nooit sprake zijn. Maar nu is het dan zover, ook voor deze frisse veertiger. Danny Stegehuis moet nu werkelijk aan de bak als eerste midvoor, Anjos gaat wat anders doen. Wat dat precies is, dat weet hij zelf ook nog niet. Al die weekenden zonder waterpolo, dat is nog onontgonnnen terrein. Het huis hier en daar verbouwen? Voorbereidingen treffen voor de geboorte van zijn derde kind? Beetje loungen? Of misschien toch eens proberen een boek te lezen, op de zaterdagavond, in plaats van maar weer de televisie aanzetten? Anjos weet het zelf ook nog niet, maar hij gaat het ondervinden. Niks niet afbouwen in Heren 2 en ook niet een beetje meetrainen voor de conditie. Hij noemt het een sabbitical. Benieuwd hoe lang die gaat duren.

Blinde (Herjan)
In tegenstelling tot bovenstaande heren is Herjan juist wél iemand die er uit ziet als een veertiger, ook al is hij nog geen 36. Deze oerknorrepot is altijd het voorbeeld geweest van zo’n multifunctionele EZC-er waar een club op drijven kan. Speler, scheidsrechter, aanvoerder, trainer, W-official, noem maar op. En ook al weer dik 25 jaar lid. Waarom nu stoppen? Vindt hij het welletjes? Is hij op zijn hoogtepunt? Ja en nee. Eigenlijk vind hij zichzelf nog goed genoeg om de jonkies bij te houden. Maar hij gaat binnenkort verhuizen en heeft net zijn eigen zaak op poten gezet in Borne. Een nieuwe stap in het leven en samen met Vera in verwachting van een kleine. Hierdoor blijft er uiteraard wat minder tijd over voor het EZC gebeuren, in ieder geval te weinig om de herentraining altijd te kunnen bijwonen. Dus let op iedereen. Wordt het mooi weer en heb je trek in ijs? Dan hup met z’n allen naar IJssalon ‘de Harmonie’ in Borne. EZC leden schijnen daar altijd 50% korting op ijsjes te krijgen, op vertoon van het EZC boekje. Heb ik laatst nog van iemand gehoord, ben even de naam kwijt.

Bob (EHBO Bob)
Ja ja, bijna einde verhaal voor Heren B. Samen goed voor ik weet niet hoeveel jaren waterpolo. In drie alinea’s kun je echter maar zoveel schrijven, slechts wat kenmerken en herinneringen. Zondag 25 april markeerde dan misschien het einde van een drietal Heren 1 waterpolocarrières, die van anderen zal wellicht juist een nieuwe impuls krijgen. Zo mijmer ik wat weg en zie het nieuwe Heren 1 van seizoen 2010–2011 al langzaam vorm krijgen. Nieuwe mannen, nieuwe namen, nieuwe kansen… Ik sluit mijn ogen. Langzaam aan worden de contouren van het nieuwe vlaggenschip van de club zichtbaar. Ik strijk met mijn vingertoppen langs mijn voorhoofd en probeer me te focussen op de beelden die zo gestalte krijgen. Au. Dat doet nog zeer zeg, bij die wenkbrauw. Zondag 25 april was ook in een ander opzicht een voor mij gedenkwaardige dag. Ik stuiterde van m’n fiets, zo maar, juist op weg naar het Slagman. Met een gehavend gelaat uiteindelijk aangekomen bij het Slagman direct opgevangen door Yvonne. Met haar hulp, de tips van Ellen en de taxidiensten van broeder Bob naar de huisartsenpost kwam het gelukkig allemaal weer goed. Allen nog bedankt hiervoor. De wedstrijd van Heren 1 had ik gemist, maar we waren op tijd terug voor die van Dames 1. De moraal van dit verhaal? Afscheid nemen doet soms pijn.

supporter


28-03-2010

27 Weken
Op 12 september 2009 speelden we met Dames 1 onze eerste competitiewedstrijd van het seizoen. We werden afgedroogd met 2 – 13 door de huidige koploper en gedoodverfde kampioen Swol 1894 1. Door het grote aantal tegendoelpunten stonden we na de eerste competitieronde ook direct op de laatste plaats, te weten plaats 12. En daar zouden we een behoorlijk lange tijd blijven staan.

Ommekeer
Op 28 november2009 speelden we de laatste wedstrijd van dat jaar in Apeldoorn, tegen Aquapoldro 1. We wonnen de wedstijd met 4 – 6 en sloten het jaar af met onze eerste overwinning, waarbij ons puntensaldo op 3 uitkwam. Het had precies elf weken geduurd, maar goed, we konden uiteindelijk klimmen naar plaats 11. De nummer 11 van dat moment was OZ&PC 3. Dit team had zich al aan het begin van de competitie teruggetrokken, maar het stond en staat nog steeds in de ranglijst. Hoewel zij dus nooit gespeeld hebben, houdt de website van de KNZB Kring Utrecht hier geen rekening mee. Op deze site kijk ik altijd naar de uitslagen en dit team stond altijd virtueel boven ons. Want ze hadden steeds nul wedstrijden gespeeld en een beter doelsaldo, namelijk ‘nul’, terwijl wij dik in de min stonden. Tergend irritant. Tot die 28e november. We zijn het weekend daarop direct gaan uiteten met het hele team. In principe degraderen er twee teams uit onze klasse, we waren er nog lang niet. Maar die wedstrijd was, laten we zeggen, het begin van de ommekeer.

Grandioos
In 2010 begonnen de punten binnen te komen. Met vier gelijke spelen en één overwinning waren we onze directe concurrent voor handhaving, ENC Arnhem 2, tot op één punt genaderd. Zij speelden afgelopen weekend uit in Barneveld tegen DWK 1 (nummer 7), wij speelden thuis tegen Proteus 1 uit Twello (nummer 5). In 2009 waren we nog met 8 – 1 geklopt door deze ploeg, maar we wisten dat we met ons verbeterde spel een kans maakten. En de dames hébben hun kans gegrepen, terwijl ENC Arnhem verloor van DWK. Afgelopen zaterdag wonnen we grandioos met 7 – 6 van Proteus 1. We hebben dit seizoen vaak genoeg net één doelpunt te weinig gemaakt of er net één te veel tegen gekregen, dit keer wisten we de wedstrijd ‘helemaal’ af te maken.

Scoren

En met 7 doelpunten van 5 speelsters was de score eens niet helemaal afhankelijk van Jitske, onze midvoor. Zij maakte er wel weer twee, maar ze heeft er ook wel eens drie, vier of vijf gemaakt. Het is fijn om zo’n sterke midvoor in je ploeg te hebben, maar in deze competitie is het niet genoeg als ook de rest van het team niet regelmatig de score kan overnemen. Karen (2), Femke, Esmée en Annemette namen vandaag een belangrijk deel van die score voor hun rekening, waarmee we wederom drie punten op onze rekening konden bijschrijven. Na 27 weken van trainen, praten, overleggen, wedstrijden en competitie staan we nu op de 10e plaats. We zijn ENC Arnhem 2 voorbij en wij hebben nog drie wedstrijden te gaan, zij nog maar twee.

Leien dakje
We zijn er nog steeds niet maar het mag duidelijk zijn dat we de goede kant op gaan. Het is mooi om te zien dat alle inzet de moeite waard is gebleken, ook omdat lang niet alles van een leien dakje is gelopen. Zo heb ik zelf met meerdere speelsters gesprekken gehad over hoe er gespeeld en getraind wordt of moet worden. Dat was niet altijd even leuk, maar ik geloof dat we (het team en ik) hier wel een leerproces hebben doorgemaakt en nog steeds doormaken. Dat geldt dan ook voor beide zijden. Daarnaast zijn we niet meer helemaal compleet. Hoewel het haar moeilijk viel koos Astrid eind 2009 uiteindelijk toch voor een plek in het Dames 2, waardoor we een speelster kwijtraakten. Dit verlies werd weliswaar gecompenseerd door de inbreng van andere speelsters van Dames 2 (Karin, Esmée, Mariska en Susan), maar hiermee werd ook de te verdelen speeltijd een nieuw gespreksonderwerp. Wie speelt dan hoeveel minuten, waarom en is het eerlijk verdeeld? Met nog drie wedstrijden voor de boeg denk (en hoop) ik dat de koppen inmiddels wel genoeg dezelfde kant opstaan om hier op een goede manier mee om te gaan. We hebben ook geen keus, we zijn namelijk voorlopig nog een speelster kwijt. Esmée moest afgelopen zaterdag de wedstrijd wegens een oogblessure voortijdig verlaten. Als het herstel langer als twee weken duurt, zullen we dit verlies op een goede manier en eensgezind moeten opvangen, op 11 april tegen NDD/HE-KEY 1 in Doetinchem. Karin (van het tweede) heeft inmiddels al vijf wedstrijden voor ons gespeeld en kan niet meer invallen, Mariska zit ook al op vier wedstrijden.

Finale
Over een paar weken en drie wedstrijden is het weer voorbij. Uit onze competitie degraderen zoals eerder vermeld twee ploegen (sowieso OZ&PC 3), voorlopig staan we goed. Maar ik lees op www.knzbdistrict2.nl: ‘Afhankelijk van het aantal degraderende teams uit de bond kunnen er meer teams degraderen.’ Hmmmm, daar zitten we dus niet op te wachten. Wat dat precies inhoudt ga ik later wel uitzoeken. We staan nu, bijna 7 maanden na het begin van de competitie, op de tiende plek. Voor mijn gevoel zijn we zojuist gepromoveerd.

supporter

PS En de bloemen zijn voor Jeroen P!


22-02-2010

Zomaar een Zaterdag
Afgelopen weekend was een weekend om te onthouden. Kabinet Balkende IV hield het niet vol tot de streep en viel over de Uruzgan missie. Mark Tuitert kwam wel over de streep en won Olympisch goud op de 1500 meter. En met Dames I speelden we voor de tweede keer op rij gelijk tegen een sterke tegenstander. Nu is de ene gebeurtenis misschien wat minder interessant dan de andere en hebben ze in eerste instantie niets met elkaar gemeen. Maar ergens zat er toch wel lijn in bovengenoemde zaken van afgelopen zaterdag.

Zaterdagochtend: einde Balkenende IV
Het is hem weer niet gelukt: de rit uitzitten met z’n kabinet. Hoewel de kwestie waarover het kabinet het niet eens kon worden inhoudelijk over de Uruzgan missie ging, zat het probleem fundamenteel dieper. Zoals Balkende het formuleerde: ´Waar vertrouwen ontbreekt, is een poging het over de inhoud eens te worden bij voorbaat tot mislukken gedoemd´. Het ging gewoon niet meer, er was teveel geruzie. Als je ook die zinnen moest aanhoren waarmee Bos en Balkende achteraf probeerden elkaars ongelijk aan te tonen, haast niet meer uit te komen, wat een wartaal soms. Ze konden gewoon niet anders meer. Iets wat zo krom voelt kun je niet recht proberen te praten. Geen onderling vertrouwen, dan ook geen gedeeld succes. Het kabinet is uiteindelijk ook maar een groep mensen en je moet met elkaar kunnen samenwerken. Tot zover de zaterdagmorgen, niet echt een goed begin van de dag.

Zaterdagmiddag: Dames I
Het vervolg van de dag was een stuk beter. Neem zo de wedstrijd van Dames I tegen VKC´03 uit Tubbergen. We staan nog steeds onderaan in onze competitie, maar wisten de week hiervoor thuis tegen BRC Borculo I (momenteel zesde) gelijk te spelen en een punt te pakken. Hoewel de belangrijkste wedstrijden nog moeten komen, groeien we nu als team met elke nieuwe wedstrijd. Ook tegen VKC ’03 (momenteel zevende) speelden we gelijk. En vóór deze twee wedstrijden stonden deze teams overigens vijfde en zesde. We zaten twee keer zelfs dicht tegen de overwinning aan. Maar twee keer een punt halen tegen een veel hoger geplaatst team, dan doe je het niet slecht. Daarom kunnen we niet anders dan tevreden zijn over onze verbeterde speelwijze ten opzichte van de eerste seizoenshelft.

Zaterdagmiddag: ook Dames II

Beide teams hadden van ons gewonnen in de eerste seizoenshelft en zij niet alleen. Zo gingen de eerste 8 (!) wedstrijden van het seizoen op rij verloren, pas de laatste wedstrijd van 2009 wisten we te winnen, uit tegen Aquapoldro. Dan heb je het als team en als groep niet gemakkelijk, maar het vertrouwen bleef en wordt nu steeds groter. Elke week trainen Esmé, Karin en Mariska mee vanuit het tweede. Ook Susan van Dames II heeft zich onlangs bij ons aangesloten tijdens de trainingen en Devi (van de Mix!) heeft al twee verdienstelijke wedstrijden in het eerste achter naam staan. Van Dames II speelden afgelopen zaterdag Mariska, Esm en Karin met ons mee, Devi lag zelfs in de basis. En straks hijst ook Annemarie (net bevallen van dochter Lena) zich weer in het badpak en bestaat de selectie voor Dames I uit niet minder dan 14 volwaardige speelsters, die elkaar steeds beter weten te vinden en die blijven gaan voor de doelstelling die we hebben afgesproken.

Zaterdagavond: Tuitert op 1!
Het duurt misschien nog een paar wedstrijden, maar de realisatie van die doelstelling zit er aan te komen. We hebben nog 7 wedstrijden te gaan, waarvan 5 tegen de nummers 7, 8, 9 en 10 (twee keer tegen Swol 2). Deze kunnen we in principe alle winnen, gezien ons verbeterde spel van de afgelopen tijd. Maar we zullen er voor moeten blijven knokken, misschien zelfs tot de laatste wedstrijd van het seizoen. Wat dat betreft kunnen we een voorbeeld nemen in Mark Tuitert. Wat gaf hij ons een schitterend einde van die zaterdag. Het ging niet zozeer om het feit dat hij die medaille had gewonnen of de manier waarop. Het was vooral de weg die hij ervoor heeft moeten afleggen. Na 8 jaar van werken en investeren won hij deze topwedstrijd. Acht jaar van vallen en opstaan, van ploeteren, van blijven volharden en blijven geloven in jezelf. En dan zo´n race rijden, als ultieme beloning. Waanzinnige televisiebeelden en briljante sportmomenten.

Maandag
En toen was het weer gewoon zondag, gevolgd door de de maandag. Vandaag getraind ‘as usual’. Jitske nog gecomplimenteerd met haar 5 treffers tegen VKC´03. De eindstand was 5-5, ze heeft ze allemaal gemaakt. Over groeien gesproken. Het waterpoloseizoen van Dames I duurt geen acht jaar, maar slechts acht maanden. En het niveau van EZC Dames I is natuurlijk niet te vergelijken met dat van de Olympische Spelen. Maar sport is sport en winnen is winnen. Onze doelstelling is geen gouden medaille, maar handhaving. Niet echt romantisch, we komen er niet mee op televisie en het levert ook niks op. Maar ik denk werkelijk dat wij aan het eind van het seizoen net als Tuitert die (verdiende) prijs gaan binnenslepen. Voor Bos en Balkenende duurde de rit uiteindelijk te lang. De damesselectie blijkt juist taaier te zijn dan je op het eerste gezicht zou denken.

supporter


17-01-2010

Het jaar van de Tijger
Beste mensen, welkom in 2010. Vorige week vrijdag hadden we weer een geslaagde EZC Nieuwjaarsborrel. Ik heb door het bier volgens mij niet iedereen de beste wensen gedaan, dus bij deze, alsnog allemaal een gezond 2010 toegewenst. In januari zijn we natuurlijk weer net zo druk met de dagelijkse gang van zaken als vorig jaar. Met ons huis en haard, carrière, studie, zwemmen, het pologebeuren en wat al niet meer. Maar met de recente beelden en berichten van Haïti in het achterhoofd beseffen we ons dat naast succes en geluk een ‘gewoon’ gezond nieuw jaar vaak ook wel wat waard is.

Leeuw en Draak
Voor wie het nog niet wist, de Chinese astrologie lijkt op de onze, maar heeft andere sterrenbeelden. Geen Waterman, Tweeling of Leeuw, maar Hond, Paard en Draak, afhankelijk van je geboortejaar. Er zijn twaalf tekens, na elke twaalf jaar begint de cyclus opnieuw. Nu hoor ik u denken: ‘Chinese astrologie? Wat moet ik daar nu mee? Dat gelooft toch niemand?’ Welnu, deze vorm van astrologie is ouder dan de westerse astrologie en berust op een doortimmerde levensfilosofie, op diepe wijsheid. De Chinese astrologie geeft je diepe informatie die een zeer welkome aanvulling is op de westerse astrologie*. Ik bedoel dus maar, dit mag je echt niet zomaar afdoen met lariekoek of zeggen dat het allemaal onzin is.

Mullerjaren
Ook 2010 wordt weer een belangrijk jaar voor EZC. De onderhandelingen met de gemeente lijken een goed resultaat te hebben opgeleverd. Kom naar de ALV om dit voor u zelf helder te krijgen. We blijven in ieder geval doorgaan met de club. We krijgen dit jaar misschien wel te horen wat de plannen voor het Slagman worden. Allan de Groot heeft me bijgepraat (tijdens de borrel) over de ontwikkelingen binnen de zwemselectie en die mogen er zijn. En die kunnen alleen maar beter worden als ik hem goed begrepen heb. Binnen de poloselectie staat er ook wat te gebeuren dit jaar. Na 7 jaar van leidinggeven aan de herenselectie komt er dit seizoen een einde aan het indrukwekkende tijdperk van ‘de Mullerjaren’. Aan het eind van deze competitie stopt Mark Muller als trainer van de heren en de polocommissie is inmiddels druk bezig met de zoektocht naar een nieuwe hoofdtrainer.

Sneeuwstorm
Dan de dames. Gisteren hebben we met Dames 1 onze eerste wedstrijd van 2010 gespeeld, tegen de nummer 2 van de competitie, Swol 1894 1. En we zijn goed ingemaakt mag ik wel zeggen. De dames hebben geknokt voor wat ze waard waren, maar we kwamen meestal niet eens in de buurt van het doel van de tegenstander. Swol 1 heeft een krachtige ploeg en we werden overal weggeprest en weggedrukt. Ze verdedigden sterk in de ballijn, met veel snelle contra’s op de koop toe. Normaal gesproken schiet Annemette elke wedstrijd wel 7 à 8 keer op het doel van de tegenstander, nu bleef zelfs bij haar de teller op 1 steken. Eindresultaat 13-1. En een terugreis vanuit Zwolle naar Enschede in een sneeuwstorm, daar wordt je niet vrolijk van. Zou je denken.

Tijger
De werkelijkheid ligt iets genuanceerder. Iedereen wist veilig terug te komen, zij het met wat vertraging. En de moraal bleef en blijft overeind staan, net als onze teamdoelstelling (niet degraderen). Ik zie het persoonlijk ook nog sterk zitten met die doelstelling die we eind april moeten realiseren. En let op: 2010 is het jaar van de Tijger en toevallig ben ik er één. Wie namelijk in 2010, 1998, 1986, 1974 of 1962 is geboren (en verder terug), valt onder dit sterrenbeeld. En dit jaar word ik 36, reken dus maar na. Net als bij de westerse astrologie horen er ook bij dit sterrenbeeld nogal wat kenmerken. Ik geef er een paar. Zij die geboren zijn onder dit teken, zijn levenslustig, onverschrokken, edel en krachtig. Zij zijn hartelijk, grootmoedig en hebben een grote empathie met de medemens. Door hun rebelse aard trekt het avontuur hen aan. Dit leidt tot daadkracht en nodigt niet uit tot overleg. Ze zijn optimistisch en gaan liever dood, dan hun idealen op te geven. Optimistisch, hebben de tijgers een grote partij van pit en zouden eerder sterven dan hun idealen opgeven.* Het is maar dat u het weet en iedereen die mij kent zal mij ook direct in dit beeld herkennen. En begrijpen dat ik erg blij ben met mijn medestrijders in Dames 1 en 2 voor het halen van onze doelstelling.

Tegenstanders
Een beetje tegenslag deert niet, het komt er op aan te blijven knokken voor een plek boven de degradatiestreep. Zoals het er nu naar uit ziet gaan we onze belangrijkste thuiswedstrijden spelen tegen ENC Arnhem 2 (10e) en Aquapoldro (9e). Hiernaast moeten we nog wat extra punten pakken tegen Swol 1984 2, VKC ’03 1 of misschien wel Schuurman BRC 1. Eerst volgende week uit tegen DWK 1. Thuis hebben we van deze ploeg verloren, dus dat zal wel weer een lastige klus worden. Maar niks is onmogelijk (zie kenmerken van de Tijger), volgende week maar weer gewoon hard trainen. En wie weet, met een beetje mazzel kun je ook nog wel eens ergens komen. Wat je er uiteindelijk van bakt laat zich immers niet raden, dat staat in de sterren geschreven, laten we maar zeggen.

Postscriptum
Tot slot nog een paar andere kenmerken van de stoere Tijger, voor wie mij denkt te kennen (of nog wil leren kennen): de tijgers zijn solitaire dieren, die niet veel geven om gezelschap in hun zoektochten. Hoewel ze kranig en energiek zijn, zijn het eigenlijk grote baby’s, waarvan het reusachtige ego ook wel eens opgepoetst moet worden. Zij zijn onrustig en gemakkelijk. Nemen onbelangrijke kwesties wel eens hoog op. Jaloezie en bezitterigheid kunnen wel eens leiden tot een verkeerd oordeel. Ze kunnen roekeloos, oneerbiedig en rebels zijn*. Er is overigens wel een probleem met die Chinese sterrenbeelden. Er klopt vaak geen zak van.

supporter

* geraadpleegde websites:
http://www.stichtingmilieunet.nl/andersbekekenblog/agenda/happy-new-year-het-jaar-van-de-rat-os-tijger.html
http://www.malaysiasite.nl/sterrenbeeldtijger.htm


15-11-2009

Bouwen
Iedereen bouwt wel eens wat. Kinderen bouwen met blokken of met lego. Mensen bouwen een huis of bouwen aan een relatie. En als ik de Tubantia mag geloven gaat de Enschedese Zwembaden NV zowaar werkelijk nog eens beginnen met de bouw van een nieuw overdekt zwembad. Binnen EZC wordt er ook constant gebouwd. Zo is er bijvoorbeeld gebouwd aan het Sterrenplan binnen de afdeling elementair en de zwemselectie timmert in de B klasse flink aan de weg. Bij de polo afdeling wordt er altijd wel geklust, met de jeugd teams, de heren- en de damesselectie. Het ene jaar heb je wat meer succes dan het andere, maar dat is inherent aan het bedrijven van sport.

Karin
Persoonlijk ben ik dit jaar betrokken bij maar liefst twee bouwprojecten. Het eerste betreft mijn nieuwbouwwoning. In april 2009 kregen mijn vrouw Karin en ik de sleutel, hierna was het klussen geblazen. Elk stukje muur zes keer behandelen, dus scheel zien van de herhaling. Bijna al je vrije tijd kwijt. Het gevoel hebben dat je ab-so-luut niet opschiet, om dan toch na verloop van tijd te zien dat je al heel wat hebt bereikt. Karin en ik zijn nog niet klaar, maar we hebben natuurlijk al wel heel veel gedaan. Nog wat plinten hier en daar, de zoldertrap moet nog een lik verf en de tuin doen we de volgende lente. Dan zijn we klaar vind ik en ik hoop dat Karin dat dan ook vindt.

Annemarie
Het tweede project lijkt niet echt op het eerste, maar heeft er toch wel wat van weg. Dat draait namelijk om Dames I. Na een korte voorbereiding op het seizoen 2009/2010 zijn we inmiddels 7 wedstrijden verder. Alle gingen helaas verloren, maar dat is ook niet echt vreemd. Er zijn vier speelsters van het oude team van vorig jaar vertrokken of gestopt, waardoor we behoorlijk wat routine en slagkracht verloren hebben. Daarvoor zijn uiteindelijk vijf nieuwe speelsters uit het tweede naar het eerste gekomen, maar die moesten en moeten eerst hun plek zien te vinden en dat kost tijd. Daarnaast moesten en moeten de overige speelsters ook weer wennen aan het spelen in een ‘nieuw’ team. En één speelster (Annemarie) is al een tijdje flink zwanger, dus die kan pas medio januari weer beginnen met trainen.

Team
Als team begin je dan weer van voren af aan, maar dat is niet erg. Daar moet je mee om kunnen gaan in sport. Hoe groot de stap terug ook is die je (noodgedwongen) hebt moeten maken, er is altijd weer een nieuw startpunt. Een punt vanwaar je je herpakt en van waaruit je je verder probeert te ontwikkelen. Dat punt ligt inmiddels achter ons. Ondanks die zeven verloren wedstrijden heeft iedereen in het team het besef dat we beter kunnen en dat we meer kunnen laten zien dan we tot nu toe doen. Maar dat zal wel het nodige blijven vragen. Net als bij de bouw van een huis lijkt het bij ons of het soms niet opschiet. Veel herhalen, weer dezelfde oefening doen. Veel vrije tijd investeren. En het gevoel krijgen dat je ab-so-luut niet opschiet, terwijl je toch al veel bereikt hebt in de tijd die achter je ligt.

Individu
Als team groei je, naarmate het seizoen vordert. Maar als individu kun je de snelheid van die groei wel proberen te beïnvloeden. In trainingen kun je doelstellingen proberen te vinden, die je in de loop van het seizoen probeert waar te maken. Dat hoeft niet alleen een teamdoelstelling te zijn, als individu kun je ook groeien binnen een team. Maar dat is wel afhankelijk van de ambities die je hebt en de discipline die je jezelf hier in kunt opleggen. Volgende week spelen we onze eerste finale van het seizoen, tegen ENC Arnhem 2. Wij staan elfde, zij staan tiende. De wedstrijd van afgelopen zaterdag stonden we tegen de koploper NDD/HE-KEY 1 na het eerste kwartje met 4-1 voor. We overtroffen onszelf. We konden dat helaas niet volhouden, maar toch. We stonden even van onszelf te kijken. En dat voelde best goed. En dat smaakt naar meer.

supporter

PS Heb je als hobby plinten leggen? Stuur dan een mail naar dligthart@tomaatnet.nl.


19-09-2009

Ben, Hendrik & de Dames
Het is 19 september en de herfst nadert. Dat betekent dat het nieuwe polo- en zwemseizoen weer begonnen is. Weer de bekende gang naar het Slagman en/of Aquadrome, net als vorig jaar. Er is nog geen bewaarboekje, maar iedereen weet toch waar en hoe laat hij of zij moet zijn voor trainingen, zwemlessen en wedstrijden. Net als vorig jaar.

Ben
Toch zijn er ook een paar dingen weer anders dan anders. Zo zijn de deuren van de kleedkamers van het Slagman van een nieuw kleurtje voorzien. En mijn zoon Ben heeft inmiddels een ander rooster voor de zwemles. Ben heeft zwemdiploma A gehaald en gaat nu voor B. Dit is niet langer twee keer een half uur per week, maar één keer 45 minuten, op de woensdag, om 17:30 in het Aquadrome. En als Ben voor B traint, dan traint Anouk gelijktijdig voor zwemdiploma A. Anouk is de dochter van Hendrik (waterpoloscheidsrechter en speler van Heren 4) en zij heeft dan in een ander deel van het Aquadrome instructiebad ook zwemles. Best leuk, zo’n EZC-er naast je met wie je een beetje kunt ouwehoeren.

Hendrik
Al kijkend naar de verrichtingen van Ben en Anouk hebben Hendrik en ik al een paar keer behoorlijk wat afgekletst. Vooral over waterpolo en zwemles. Zo weet ik inmiddels dat Anouk zwemles leuk vindt, maar dat zij waarschijnlijk niet op waterpolo gaat. En dat zij een roze/rood badpak heeft met een Mickey Mouse print. En dat Hendrik van mening is dat zijn Heren 4 dit seizoen een moeilijk jaar tegemoet zal gaan. Kijk, zo hoor en zie je ineens toch weer andere dingen als wat je gewend bent. Hoewel ik Hendrik al ik weet niet hoeveel jaar op het Slagman tegenkom, heb ik niet zo vaak met deze Drent gesproken over ditjes en datjes. En daar blijft het niet bij. Naast Hendrik ga ik nog meer mensen wat beter leren kennen. Dit seizoen ga ik namelijk met de damesselectie kennismaken, in de hoedanigheid van trainer/coach Dames I.

De Dames
Ook deze groep heb ik talrijke keren gezien en gesproken, maar vrijwel altijd nogal oppervlakkig. Met Femke heb ik nog in de pupillen gezeten (trainer/coach was Ad Molenhuizen), maar dat is al een tijdje terug. Vera ken ik van Twan en Jitske trainde wel eens met de herenselectie mee. En met Astrid heb ik ook wel eens gesproken, in verband met haar bestuurswerk. Maar meer kennis heb ik ook niet van ze. Annemette, Karen, Sabrina, Karin, Natascha, Brigitte, Annemarie, Leonie, Esmé en de rest, ik moet ze allemaal nog leren kennen. Maar ik vind het best leuk, moet ik zeggen. Omdat er vorig seizoen een aantal dames zijn weggegaan, heeft Dames I nu in feite een nieuw team. Met mij er bij als nieuwe coach is het even zoeken naar nieuwe routines en systemen. Maar dat is niet onmogelijk of zo. Kwestie van doorzettingsvermogen en veel trainen. En veel met elkaar praten en elkaar coachen ook. Hopelijk kunnen de dames me een beetje volgen de komende tijd. Ik zou niet direct zeggen dat we – in navolging van Heren 4 – een moeilijk seizoen tegemoet gaan. Ik ben wel erg nieuwsgierig naar hoe alle speelsters (en ik zelf) dit nieuwe team vorm gaan geven. Dat het in ieder geval een goed seizoen zal worden, daar ben ik van overtuigd.

supporter


28-06-2009

De TOPPERS bij EZC!
U heeft ongetwijfeld – net als ik – vooral niet gekeken naar de 54e editie van het Eurovisie Songfestival op 12, 14 of 16 mei jongstleden. Misschien heeft u een beetje gezapt, hier en daar flink wat commentaar geleverd, om daarna toch even te kijken naar de Nederlandse bijdrage van Froger, Gordon en Jeroen. Laat ik het maar eerlijk zeggen, op bovenstaande wijze heb ik in ieder geval die avond voor de televisie gezeten. Die bijdrage (Shine) duurde nog geen drie minuten en het leverde een ontzettend lage klassering op. Voor de zoveelste keer. Het Songfestival draait elk jaar weer om hetzelfde oude liedje. Het levert altijd veel gesprekstof op, de Balkanlanden hebben altijd een aparte rol in het hele stemproces en Nederland eindigt altijd erg laag.

Mafketels
Hoewel? Altijd? Even checken wat de site van www.songvestival.nl hierover te melden heeft. De afgelopen jaren was het natuurlijk drie keer niks. We gingen nooit door naar de finale, dus ook niet met de Toppers. Ik had in de aanloop naar Moskou wel meegekregen dat er behoorlijk wat tijd, energie en geld was gestoken voor een mooi resultaat daar in Moskou. En ik had ook werkelijk even het idee dat het wat zou kunnen worden. Met drie van zulke mafketels (toen nog met Jolink), je weet het maar nooit. Maar zodra onze jongens op het podium verschenen was de lol, de sfeer en de hoge verwachting er voor mij direct af. Ze speelden een gewoon nummer, zongen een normaal liedje en ze konden weer terug naar Nederland. Niet echt top, gewoon net als de laatste jaren, meer van hetzelfde. En volgens mij lag dat echt niet aan de Balkanlanden.

Ruth Jacot
In 2003 hadden we tenminste nog iets, namelijk een 13e plaats. Dit was met het nummer ‘One more Night’, van Esther Hart. Het was leuk en aardig, maar het was toen ook al Engelstalig, dus niet echt gedurfd. Het liedje ‘No goodbyes’ van Linda Wagenmakers (die met die megajurk) haalde in 2001 ook de 13e plek. Geen hit dus en ook hier weer een Engelstalig liedje. Een echt succes hadden we natuurlijk met Edsila Romsey, in 1998. Zij zong de kraker ‘Hemel en Aarde’ en eindigde op de vierde plaats. Het was een beresterk nummer, dat je direct herkent als het nu nog gedraaid wordt. Mijn vroegste herinnering – dus een liedje dat ik echt zelf heb gezien op het moment van het Songfestival – en ook het nummer dat me het meest is bijgebleven is dat van Ruth Jacot (Vrede). Na het optreden deed ze nog een toegift, een duet dat zij zong met Paul de Leeuw (Blijf bij mij). Wat was dat een fantastische show! Ja, ja, dat was nog die goede oude tijd, het was 1993. Jongens en meisjes van 16 jaar en jonger die dit nummer niet kennen dienen dit als de wiedeweerga te beluisteren op You Tube, MP3 of wat dan ook. Het nummer heeft ritme, beat, het heeft stijl en allure, is Nederlandstalig en brengt werkelijk een boodschap die het beluisteren waard is. Het leverde slechts een zesde plaats op, een waar gotspe in de geschiedenis van het Eurovisiesongfestival.

Toppers in dop
Terug naar 2009, op woensdag 24 juni om precies te zijn, dus vorige week. Het avontuur van De Toppers in Moskou is al lang oud nieuws. Maar in het Aquadrome in Enschede is het feest. De andere Toppers, nu bij EZC, staan klaar om met kleren en al het water in te duiken voor hun eerste baan van het Zwemdiploma A. Mijn zoon Ben staat tussen hen in. Hij doet exact de zelfde dingen als de weken ervoor, maar Karin en ik zagen het nu met behoorlijk wat meer spanning en ontroering aan als bij de zwemlessen daarvoor. Niet alleen Ben was een topper, ook Han, Luuk, Fabian en Nienke waren dat en nog een heel blik aan andere kinderen waarvan ik de naam zo niet weet. En de donderdag er na ging het weer los, nu voor het B-diploma als het goed heb. Nog meer topprestaties van toppers in de dop. Ouders, kinderen en begeleiders, ook zij hadden net als Froger, Gordon en Jeroen behoorlijk wat tijd, energie en geld gestoken in een mooi resultaat hier in Enschede. De kinderen in het water maakten de hoge verwachtingen meer dan waar.

supporter (hier vooral even van Ben Ligthart)


28-04-2009

Andere Tijden
Misschien kent u dat programma wel. Het komt met enige regelmaat op de TV, iedere donderdagavond om precies te zijn, op Nederland 2. ‘Andere Tijden’ is een televisieprogramma dat terugkijkt in de geschiedenis, op een gebeurtenis, opinies van toen en momenten van vele jaren terug. Aan het eind wordt een samenvatting gegeven over hoe en waarom de dingen zo gelopen zijn. En dan kun je je afvragen of er – gezien de huidige maatstaven – niet anders had kunnen of moeten worden gedacht en gedaan. Je kunt ook voor jezelf een afweging maken, over wat je toen goed en slecht vond gaan, in vergelijking met het heden van vandaag de dag.

Heren 2
Het televisieprogramma gaat vaak wel 20 jaar of verder terug in de tijd, in dit verhaal beperk ik me tot een klein overzicht van de vier meest recente seizoenen. Verder gaat mijn eigen kijk ook niet op de huidige herenselectie en de ontwikkeling die het sindsdien heeft meegemaakt. We beginnen met Heren 2. De afgelopen jaren, nou, dat waren echt andere tijden. In drie jaar tijd promoveerden we twee keer. We zijn twee keer als 1e geëindigd en één keer als 2e. En in drie seizoenen met in totaal 66 gespeelde wedstrijden verloren we er slechts 8. We waren haast niet te stoppen. Die goede oude tijd, zou je haast schrijven. De huidige competitie, seizoen 2008-2009, dat was ineens andere koek. We verloren achter elkaar wedstrijden, wel 11 keer om precies te zijn! We hadden geen achtervang meer van spelers die nu vast in Heren 1 spelen (zoals Ruud Telman en Huub Mars) of die inmiddels waren verhuisd (zoals Tom van de Berg). In principe hadden we dit seizoen zes spelers die de basis vormden van het tweede en waaromheen een nieuw team moest worden gebouwd. In ons eerste jaar in de bond notabene!

Het Behoud
Dat is uiteindelijk gelukt, maar het ging niet vanzelf. De nieuwe spelers die vanuit de jeugd kwamen (Jaimy Muller, Mart Smit, Tim Versteeg en Elco Landkroon) hebben hun plek in het tweede zelf moeten vinden. Ze hebben ook veruit de meeste wedstrijden gespeeld van iedereen in de selectie, want ze speelden wedstrijden met Heren 2, met Heren 1 en natuurlijk met hun eigen team. Dat ging niet altijd vanzelf, maar uiteindelijk hebben we mede hierdoor ons doel bereikt. We hebben het gered. Na 22 wedstrijden hebben we drie teams achter ons gehouden, dus we mogen ons als ‘bondbestendig’ beschouwen. Ook Tijs Weustenraad, Mark Grevelink en Jurriën Vermeulen speelden hun minuten mee. Na een goede start, een luizige middenfase en een sterke reeks wedstrijden in de eindfase van de competitie (14 punten uit zeven wedstrijden) hebben we het gehaald. Degradatiepolo was nooit echt ons spel, maar we hebben het leren spelen. We hebben veel fouten gemaakt die ook horen bij het eerste jaar van een promovendus in de voor ons nieuwe bondscompetitie. Dat geld voor de basis, de jeugdspelers en de coach. Maar het resultaat mag er wezen.

Heren 1
Ook Heren 1 heeft dit seizoen het nodige meegemaakt. Eerst een reeks van zes wedstrijden waarin ze ongeslagen waren, gevolgd door een teamimplosie en 13 wedstrijden zonder winst. Slechts één punt werd behaald in een gelijkspelletje, uit tegen de Veene 1. Dat was ook voor dit team even wennen in vergelijking met de afgelopen seizoenen. In de afgelopen drie jaargangen werden drie tweede plekken behaald, één promotie en één keer werden ze derde. Altijd top-drie eindklasseringen dus en 14 verloren wedstrijden in 66 gespeelde partijen. Deze competitie werd er maar liefst 13 keer verloren, haast een evenaring van het aantal verliespartijen in de drie voorgaande seizoenen. Heren 1 kwam in een neerwaartse spiraal terecht waar geen eind aan leek te komen. Het team had wel iets weg van een komeet. Met een noodgang gingen ze richting een harde landing, ‘collision course’. En vind je het gek? Als je 12 wedstrijden op rij niet wint, dan kan er wat breken.

Het Schakelen
Maar ook hier kent het verhaal een goede afloop. Met wedstrijden tegen De Mors 2 en De Veene 1 werden de nodige punten alsnog gepakt. Met wedstrijden tegen DWK (4e eindklassering), Neptunia (2e) en Schuurman BRC 2 (kampioen derde klasse bond C) was ook het goede spel weer terug. Het team bleek te kunnen schakelen. Die term gebruiken we in de contra-aanval. Als de bal op links moet komen voor een goede doelpoging, dan roepen we: ‘schakelen!’, zodat éérst een speler aan de rechterkant de bal vraagt en zo de eindpas kan verzorgen voor de afmaker op links. Hmmm, dit is misschien een wat ingewikkelde vergelijking. Wat ik wil zeggen is dat de spelers van Heren 1 bleven proberen om elkaar te vinden, ondanks de vele tegenslagen. Als ik nog eens goed kijk dan slaat deze vergelijking helemaal nergens op. Maar het komt er op neer dat de spelers van het eerste op tijd hebben ‘geschakeld’. Niet zozeer voor een goede doelpoging maar voor het beëindigen van de competitie op een waardige manier. Ze gingen met zijn allen de ene kant op, maar wisten ook weer met zijn allen de weg terug te vinden. Heren 1 eindigde voor het eerst sinds jaren als zevende in de competitie. Dramatisch, zo lijkt het, maar tevens een topprestatie. Zo kenden ze, net als Heren 2, goede tijden en slechte tijden. Maar dat is weer een ander televisieprogramma, met een te hoog soap gehalte. Wij zijn meer real-life.

supporter


23-03-2009

Een Zwemlesouder
Al een tijdje ben ik lid van deze club, 27 jaar al weer. Ik heb niet alle ALV’s meegemaakt, maar toch wel een paar. Het is soms een lange zit, maar hier ontmoet je toch elk jaar weer de harde kern van onze club. Volgende week maandag ben ik er bij, eens kijken hoe het gaat met het reilen en zeilen van EZC. Daarmee ben ik dus vooral benieuwd naar de financiën. Is het tekort teruggebracht? Hoe staat het met de gemeente en de bereidheid mee te werken aan die hoge badhuur? Gaat de contributie nog omhoog? Of hebben we juist meer leden gekregen? Kan ik ook de komende jaren nog m’n stukjes schrijven of dreigen we zelf kopje onder te gaan in krappe budgetten en begrotingen? Eens horen wat het bestuur allemaal te vertellen heeft.

Kuukjes
Ik ben nu al zo lang lid, dat ik inmiddels een zoon heb die ook lid is. Ben is nu zes jaar en anderhalf jaar geleden begon hij met zwemles in badje 1 in het Slagman. Elke week twee keer extra naar het Slagman, als zwemlesouder heb je het er maar druk mee. Dan van badje 1 naar badje 2 en verder naar badje 3. Dit vindt allemaal plaats in het pierenbadje (instructiebad) van het Slagman en steeds als een kind verder mag krijgt hij of zij een Kuukje Diploma, waarvan Ben er inmiddels drie op zijn plank heeft staan. De laatste kreeg hij afgelopen vrijdag. Er was een extra zwemles, om te kijken of Ben met zijn groepje verder kon naar badje 4. Let op, badje 4 is dus niet meer in het instructiebad, maar in het diepe, in het wedstrijdbad dus. Ben kreeg zijn derde Kuukje (was ook wel verdiend), maar moet nog wel een tijdje blijven oefenen in het ondiepe. Hij komt op dit moment nog wat kracht tekort om ontspannen en rustig in het diepe te zwemmen. Een paar weken terug was er nog een hachelijk moment waarbij hij in het diepe werkelijk zijn hoofd niet meer boven water kon houden. Gelukkig was de docent er snel bij, maar het was wel even schrikken. Vooral voor mij geloof ik.

Geduld en vertrouwen
Ben moet waarschijnlijk voorlopig even afscheid nemen van een paar van zijn zwemlesbuddies, maar goed, dat hoort er bij. Zolang hij er maar plezier in heeft en vol blijft houden, dan vind ik alles best. Kwestie van geduld en vertrouwen blijven hebben. Samen met vele andere zwemleskinderen is Ben van wezenlijk belang voor EZC. Het elementair zwemmen is al jaren een belangrijk onderdeel van onze vereniging. Langer dan dat ik lid ben. Elk kind dat plezier in het zwemmen heeft en houdt, kan immers een potentieel lid worden. Die moeten dus alle ruimte krijgen, maar die is er niet altijd. Als zwemlesouder zie je dat kinderen op een gegeven moment minder gaan leren in het instructiebad en juist meer kunnen leren in het diepe. Dan kunnen ze niet meer staan tijdens het zwemmen, dan moéten ze wel zwemmend naar de overkant. De meeste zwemlesouders zien hun kinderen graag zo snel mogelijk doorstromen van de Kuukje diploma’s naar diploma A en B en kunnen soms ongeduldig zijn. Hoe meer zwemles in het diepe, hoe beter dus, als de kinderen het instructiebad ‘ontgroeid’ zijn.

Belangen
Maar daar liggen natuurlijk vaak de poloërs en de zwemmers. Het is altijd een kwestie van passen en meten. Eigenlijk is er in het wedstrijdbad van het Slagman nooit echt genoeg ruimte voor twee trainingsgroepen, in totaal al gauw zo’n 18 man sterk, met daarbij nog eens een groepje zwemleskinderen. Maar gelukkig is er altijd wel een mouw aan vast te knopen. Dan is er overleg met de waterpolo- en zwemtrainers en kan er een stukje van het bad voor de jongste leden worden gereserveerd. Niet altijd prettig voor de trainers die hun trainingsruimte ingeperkt zien worden en hun trainingsprogramma’s moeten aanpassen. Maar ook onvermijdelijk. De club zal altijd aanwas van onderen nodig hebben en moet de omstandigheden hiervoor kunnen waarborgen. De baduren waarover we beschikken zijn beperkt en iedereen naar het Aquadrome sturen is ook geen oplossing. Dus ook al is het soms wat druk, we hebben hierin geen keus. Zwemlesouders, hun kinderen, de trainers en de andere leden van de club hebben zo elk hun eigen belang. Het is niet altijd makkelijk, maar bijna altijd komen we er samen uit. Een compliment dus aan velen. En namens Ben: bedankt waterpolo- en zwemtrainers. Het diepe is namelijk ook heel spannend.

supporter


23-03-2009

Kampioenen & Co
Bij de meeste stukjes die ik schrijf over onze club gaat het over waterpolo. En dat vooral over de herenselectie waarmee ik me ook zeer betrokken voel. Dan komt het nog wel eens voor dat ik naar wedstrijden van andere teams zit te kijken en dat ik ineens verrast wordt over wat er allemaal nog meer gebeurd bij de andere poloteams. Twee weken geleden bijvoorbeeld, dat was zo’n weekend.

In de Mix
Eerst werd het Mix A team, onder leiding van Niek Lipper, in een thuiswedstrijd kampioen. Begin maart notabene! Met een regelrechte oorwassing werden de Polar Bears naar huis gestuurd. Met 15-2 waren de taart en bloemen voor Niek en zijn ploeg. Tim en Marieke Versteeg, Clint van Dorland, Esmée Post, Niels Alberts, Marco Woldering, Devi Rotsma, Luuk Bologne en Jard van der Meulen bleven de hele competitie ongeslagen. Een prestatie van formaat. En laten we de invallers van Mix B vooral niet vergeten: Tomas Tenhagen, Hidde van der Meulen, Aileen Dietrich, Niek Punte en Rick Selfhout. Ook zij droegen hun steentje bij in meerdere of alle wedstrijden. Allen nogmaals gefeliciteerd. En veel succes in volgende seizoenen.

Pupillen Power
De volgende dag was het wederom raak. Op zondag 8 maart hadden we zo’n echte ‘polo-clubdag’, met maar liefst zes teams die thuis in actie kwamen. Heren 4 won met torpedo-Luitzen als aanjager van het team. Heren 5 maakte gehakt van Piranha 3: eindstand 4-17. Maar de meeste aandacht die dag ging toch echt naar Pupillen A, onder leiding van Yorrit en Tyas. Ook hier een kampioenswedstrijd, met 9-2 werd SG de Hof weggespeeld. Bloemen, applaus en felicitaties alom. De namen ook hier op een rij: Lisa den Dolder, Bilal G. Mama Radji, Luc Huisman, Jan Willemsen, Evelyn Siers, Serge Horneman, Aileen Dietrich, Rebecca ten Donkelaar en Ruben Hassink klaarden de klus. En Thomas Tenhagen en Hidde Vermeulen had ik hierboven al genoemd, maar die hadden wel zin in nog een feestje. Dit keer met hun eigen team werden zij in één weekend voor de tweede keer kampioen. Ook hier, iedereen nogmaals van harte.

De andere teams
Ik kwam die zondag 8 maart met name voor de wedstrijd van mijn eigen team, Heren 2. Heren 1 speelde voor onze wedstrijd en verloor helaas van HZ&PC Avena in een blubberwedstrijd, maar het tweede speelde ijzersterk en we wonnen van het Ravijn 3. Afgelopen weekend speelden we gelijk tegen DWK 2, maar we hebben klassebehoud in de vierde klasse bond nog steeds in eigen handen. En dan het eerste. Afgelopen zaterdag wederom verlies. Ook het eerste gaat richting de staart van het peleton en moet waken voor degratie. Na een reeks van gewonnen wedstrijden, nu keer op keer verlies. Maar het dieptepunt ligt achter ons. Er werd namelijk werkelijk goed gespeeld tegen de nummer drie van de derde klasse bond C. Met slechts één doelpunt verschil verloor Heren 1 afgelopen weekend, waarbij Huub als vanouds de ballen tegenhield en er gewoon ‘stond’. En hij niet alleen.

Vertrouwen en geduld
Verschil in kwaliteit was er eigenlijk niet. Tyas Spelmink wist ineens weer wat een tweedelijns schutter met zijn kracht zoal kan doen. Namelijk een keeper het gevoel geven dat hij voor spek en bonen in het water ligt. Ivo Telman, minder lomp, maar met meer precisie, ook hij vond twee keer van afstand het doel. Herjan deed zijn bijnaam geen eer aan en mikte de bal er vanaf een meter of zes in. Een beetje Goldeneye zeg maar. En ook Ruud Telman en Yanouk Muller schoten met scherp: complete dreiging. Veel, bijna alles, vanuit de tweede lijn en dat hebben we een tijdje niet meer gezien. Geen twijfel, maar de bal willen maken voordat je hem krijgt. De bal vragen ‘met je ogen’ omdat je weet dat je op de goede plek ligt. Pure overtuiging en heerlijk om naar te kijken. Ik was al schor voordat ik mijn eigen wedstrijd moest coachen. Nog een paar wedstrijden, de laatste loodjes, door de pijngrens, etcetera, etcetera. Kwestie van vertrouwen en geduld blijven hebben. Maar dat is al eens vaker geschreven.

supporter


09-02-2009

EZC Heren 2
Eens even kijken. Waar waren we ook alweer gebleven met de prestaties van onze ons tweede team? Over Heren 2 heb ik nooit zoveel geschreven. We waren vorig jaar immers kampioen geworden, dit jaar was klassebehoud de voor de hand liggende doelstelling. We startten voortvarend, maar de laatste tijd loopt het wat minder. Sterker nog, we hebben net als Heren 1 de laatste 6 wedstrijden niet meer weten te winnen. Met het verlies van afgelopen weekend, 8-10 tegen NZC 1, staan we nu zelfs op een degradatieplaats. Ongehoord en nog niet eerder meegemaakt in vier jaar tijd! Wat heeft het slot van de competitie voor ons in petto?

Verliezen
Plaats 11. Dat is waar we met Heren 2 op dit moment staan in de vierde klasse bond D. Toch even wennen, na altijd maar op plaats 1 of 2 te hebben gestaan in de afgelopen jaren in de districtscompetities. We kregen loon naar werken met de promotie, maar ondervinden nu wat het is om promovendus te zijn. De afgelopen drie wedstrijden verloren we steeds met één of twee doelpunten verschil. En met lange gezichten na afloop, omdat bij iedereen ook steeds het besef aanwezig was dat we eigenlijk beter of net zo goed waren dan de tegenstander. Klinkt niet echt sterk natuurlijk, maar het is steeds nét niet. Het is ook niet onverklaarbaar overigens. We hebben dit seizoen meer last van blessures dan vorig jaar, waardoor spelers niet of niet volledig inzetbaar en fit zijn. We spelen met nieuwe jeugdspelers die het goed doen, maar uiteraard tijd nodig hebben om ingespeeld te raken in een voor hen nieuwe competitie. En laten we het hogere niveau van de tegenstanders niet vergeten. We spelen vooral tegen net wat oudere Heren 1 teams, die met hun routine en ervaring meer rust in het team hebben. Het scheelt niet veel, maar het scheelt wel vaak veel.

Winnen
Allemaal goede en juiste argumenten. En wegens de moeizame periode die Heren 1 momenteel doormaakt draaien sommige Heren 2 spelers ook nog dubbele diensten. Yanouk Muller speelt zo de laatste weekenden altijd twee wedstrijden, Taerek Schutteman zit al op het maximaal aantal wedstrijden dat hij mee mag doen (vijf wedstrijden mag, bij de zesde keer zit je vast in Heren 1). En ook Danny Stegehuis begint weer aardig mee te draaien bij het eerste. Maar het opbrengen van 100% concentratie voor twee wedstrijden op rij is geen eenvoudige zaak. En die concentratie, misschien nog wel meer dan het uithoudingsvermogen, daar gaat het om. Afgelopen wedstrijd staan we achter met 0-3 na het eerste kwartje, we verliezen uiteindelijk met 8-10. Dat betekent dus dat we de laatste drie kwartjes gewonnen hebben. Noem het onze winst in een verliespartij. De week ervoor deden we het zelfde tegen de De Spreng in Brummen. Eerste kwartje met 5-1 achter, daarna teruggeknokt tot (weer) 10-8. Wederom drie kwartjes op rij beter dan de tegenstander, maar niet over de hele wedstrijd. De wedstrijd daarvoor verloren we met het minimale verschil van één doelpunt, notabene tegengekregen in de laatste seconde van de wedstrijd…

Balans
De balans is goed, ondanks die elfde plaats. Iedereen weet wat er goed en fout gaat, iedereen is weer verbaasd als het net niet lukt. Teleurgesteld ook, maar dat hoort er nu even bij. Er zijn nog genoeg wedstrijden om punten te pakken en niemand is bang om het schot te nemen, als daarom gevraagd wordt. De volgende twee wedstrijden spelen we tegen de nummer 1 (Piranha 1) en de nummer laatst (Olde Vechte 1). Piranha verloor onlangs van een andere laag geklasseerde ploeg, dus ook hier is alles mogelijk. Mits we (coach en spelers) vertrouwen blijven hebben. Blijven opbouwen en blijven kijken, dan vind je elkaar. En laten we welwezen: dit is wat we wilden. Zo schreef ik op 10 april 2008 nog een stukje over ons kampioenschap van afgelopen seizoen:

… Gelukkig wordt de invallersregeling volgend seizoen sowieso aangepast, wat de teamindeling een stuk overzichtelijker maakt.[…] Twee teams, Heren 1 en Heren 2, die veel tegen elkaar spelen en trainen. Volgend seizoen hebben we dus een vaste kern, aangevuld met spelers zoals Jaimy, Mart en Tim. En we hebben Elco Landkroon dit seizoen al zien spelen als een volwaardig Heren 2 keeper, met reddingen die er niet om liegen. Met al deze spelers wil ik de Bond wel in. En de nieuwe invallersregeling? De precieze invulling laat ik hier even buiten beschouwing. Maar het komt er op neer dat we het komend jaar echt alleen moeten doen. We spelen volgend seizoen ‘gewoon’ een klasse hoger en de spelers die dan in het water liggen moeten laten zien dat de huidige promotie op eigen kracht en kwaliteit is afgedwongen en hun niet door regelgeving vanuit de Bond in de schoot is geworpen…

Hmmm… Tja, dat heb ik echt zo geschreven. En nu plek 11. Nog maar even flink er tegen aan dan!

supporter


09-02-2009

EZC Heren 1
Eens even kijken. Waar waren we ook alweer gebleven met de prestaties van ons eerste team? Mijn laatste verhaal was nog van 2008. EZC Heren 1 stond ongeslagen bovenaan en de aspiraties voor het kampioenschap waren springlevend. Ik schreef hier op 12 november nog een stukje over. Het ging om de ‘toewijding’ van deze ploeg en ondanks het af en toe aanwezige gerommel op de trainingen hoopte ik vurig op een goed vervolg van de competitie. Misschien had ik beter iets anders kunnen schrijven. Vandaag is het 7 februari en hetzelfde Heren 1 heeft sindsdien 6 wedstrijden gespeeld, waarvan er één werd gelijkgespeeld en waarvan er vijf werden verloren. Daar viel niet zoveel positiefs over te schrijven en daarom bleef het stil. Tot vandaag, want we moeten weer verder.

Verlies
Afgelopen weekend werd er wéér verloren, thuis van Trivia uit Groningen. De volgende wedstrijd zal weer net zo zwaar worden als de vorige, maar niet zwaarder dan de interne strijd die al tijdje binnen Heren 1 werd gestreden. Soms ging het goed, soms was het minder, maar van een werkelijk goede balans in het team was al een tijd geen sprake meer. Laat ik het zo schrijven, ik heb het niet voldoende teruggezien. Heren 1 startte het seizoen met Marcel en Robert in de basis, maar de herenselectie gaat in 2009 verder zonder hen. Dat komt door verschillende oorzaken, waarvan ik er één wil noemen. Een team dat voor het kampioenschap gaat, of het nu om voetbal gaat of om waterpolo, moet altijd een team zijn. Een hecht verband, een groep mensen die voor elkaar door het vuur gaat. Cohesie moet er zijn, chemie of toewijding of hoe je ook wilt noemen. Ook als je niet voor het kampioenschap gaat trouwens, dan nog heb je die groep mensen nodig. Het is Mark en de rest van Heren 1 dit seizoen niet gelukt een hecht team te smeden. Er is volgens mij hard genoeg aan gewerkt en van meerdere kanten. Maar uiteindelijk was het niet voldoende. Geen winnaars hier.

Winst
We hebben binnen de herenselectie wel ontdekt dat we een zekere cultuur hebben. En dat het niet vanzelfsprekend is dat spelers van buitenaf hier in passen, ook al proberen ze dat nog zo hard. Die cultuur heeft zo zijn kenmerken en aspecten. Sommige vind ik niet echt prettig, of zouden wel eens veranderd mogen worden. Ik probeer me soms voor te stellen hoe het er bij een andere club aan toe gaat, zeker als er op een hoger niveau gespeeld wordt of gespeeld moet worden. Dat willen wij ook, dat spelen op een hoger niveau. Maar het is kennelijk erg moeilijk om dat te bereiken. We doen er inmiddels al weer drie jaar over, maar ook dit seizoen zal het niet lukken. Borculo 2 heeft op dit moment de beste papieren om door te gaan naar de tweede klasse bond. Het is ook wel mooi om te zien dat in de afgelopen jaren clubs als WS Twente en Borculo zijn doorgebroken naar de hoofdklasse, naast het Ravijn. Die clubs zijn wat harder gegroeid en zijn verder in hun ontwikkeling. En wij? Wij zitten nog steeds in het Slagman en het lijkt soms wel of dat bad ons vasthoudt. Maar goed, het is wel óns Slagman. Na een verloren wedstrijd wordt ook nu weer hard getraind op de dinsdag. Nieuwe jeugdspelers kunnen hun kans pakken. Als ze willen kunnen ze in dit Heren 1 speelminuten krijgen en laten zien wat ze kunnen. En over drie weken komt hopelijk de hele herenselectie ook weer op mijn verjaardag, om mijn dure bier weg te drinken. En wel binnen een heel kort tijdbestek. Dat zijn dan weer aspecten van onze ‘cultuur’ die ik dan ook weer erg kan waarderen.

Balans
Wat gaan we doen? Wat doen de spelers van het eerste? Durft een herenselectie al weer naar een nieuw seizoen van hard werken en opnieuw beginnen te kijken? Wat is nu bepalend voor spelers en coach van het eerste? Wat wordt hun doel? Spelvreugde? De cultuur of de prestatie? Of zit er genoeg prestatie in onze cultuur en hebben we de laatste tijd gewoon pech gehad? Want het kan beter, hoor ik spelers zelf zeggen en er werd ook tegen Trivia lange tijd goed gespeeld, met een onvolledig team (ook Tyas en Tim konden niet meespelen). Over drie weken heb ik mijn verjaardag, dan spelen we thuis tegen HZ&PC Avena, volgens mij géén fijne tegenstander. Daarvoor moet Heren I volgende week uit tegen Orca, Leeuwarden. De huidige nummers 4 en 5. Hoe laat het team zich hiervoor op? Hoe realiseer je een mentale ommekeer, om in ieder geval dit seizoen met een goed gevoel af te sluiten? Ik hoop dat ze er gauw achterkomen. Het zou me wat euro’s schelen, maar in mijn eentje met al dat bier, dat is ook niks.

supporter


12-11-2008

Anno 2008
Anno 2008, de tegenwoordige tijd. Ik ben 34 jaar en net begonnen met mijn nieuwe studie aan de Hogeschool Saxion, aan de Academie voor Mens en Maatschappij. Ik ben er vrij zeker van dat ik met deze studie de juiste keus heb gemaakt om later een passend beroep te vinden. Afgelopen september ben ik ook, inmiddels al weer voor het vierde jaar op rij, met Heren 2 begonnen aan de nieuwe competitie. Ik speel al een tijdje niet meer, maar als coach van dit team heb ik net zo veel lol als vroeger, toen ik als speler actief was. Heren 2 is altijd mijn team geweest. In de competities van 1992/1993 en 1993/1994 speelde ik in Heren 1, maar studie, stages en nieuwe spelers die doorbraken in de herenselectie (zoals Paul Nijhof, Wouter Ehrhardt en de broers Van de Berg) voorkwamen een come-back. Terug dus naar het tweede.

Ribbels en plooien
Een voordeel van het spelen in Heren 2 was altijd dat het leuker was. Met Heren 2 had je altijd meer gein, het was altijd leuker spelen in vergelijking met Heren 1. Want in het eerste had je regelmatig mot. Er kon fantastisch gespeeld worden en werkelijk waar (zoals eerder vermeld), toen ik voor het eerst meespeelde met Heren 1 ZCE, wist ik zeker dat ik een goed team zat. Alleen kwam bij wedstrijden van het eerste ook altijd meer spanning kijken. Er stond méér op het spel dan een hobby alleen en niet elke speler ging daar op dezelfde manier mee om. Als alles lekker ging, als ‘het liep’, dan had de tegenstander geen kans in het Slagmanbad. Maar werd er gemekkerd en gemopperd, dan hadden de coaches Klaas Drent en Harry Wennink hun handen vol aan het weer glad strijken van allerlei ribbels en plooien.

Het tweede
In het tweede had je dat vrijwel nooit. Werd er verloren, dan werd er gewoon meer bier gedronken. Regelmatig na de wedstrijden en soms ook na trainingen. Ook nu weten de huidige spelers van het tweede elkaar regelmatig te vinden in stad, kroeg en discotheek. Het is een team van goede spelers, een team van kameraden kan ik wel zeggen. We hebben inmiddels drie wedstrijden verloren en afgelopen weekend op een vrij dramatische manier gelijkgespeeld. Maar hierna is het gelijk door naar het verjaardagsfeest van Danny en Taerek. Geen gemekker, plezier heelt vele wonden. Iedereen pakt het goed op en bezweert elkaar de overwinning zodra deze of gene tegenstander opnieuw ons pad kruist, verderop in de competitie. Begrijpt u me niet verkeerd, Heren 2 spelers trainen veel en fanatiek. Maar er is altijd ruimte voor ontspanning en vermaak.

Het eerste
Terug naar de mannen van Heren 1. Hier is minder ruimte voor ontspanning en vermaak. Als je in Heren 1 speelt dan moet je altijd willen winnen, fanatiek spelen én trainen. En daar geef je ook wat voor op. In het eerste kom je niet op basis van goed met elkaar kunnen opschieten of dikke maatjes zijn. Je komt alleen in het eerste als je op basis van je techniek, tactische kennis, je fysiek en je mentale doorzettingsvermogen bereid bent meer te doen als anderen. En dat moet je steeds weer laten zien, in trainingen en wedstrijden, met een groep mensen die je niet voor het uitkiezen had. Het is eerder zo dat dit team jou kiest dan andersom. Wie zijn de huidige spelers eigenlijk, anno 2008? Dat zijn Huub Mars, Ivo Telman, Robert Mulder, Floris Jansen, Tyas Spelmink, Anjos Bakker, Ruud Telman, Marcel Mulder, Tim Lipper en Herjan Schukkert. De mannen van Mark Muller en Rondal Somhorst. Zijn bemanning, zijn ploeg en zijn mensen. Andere namen als vroeger, andere mannen als vroeger. Maar net zo veel Heren 1 als in voorgaande jaren. Met dezelfde spelbeleving, dezelfde karakters en hetzelfde verlangen naar titels en promoties. Hoe doen zij het in vergelijking met al die andere Heren 1 teams van de afgelopen jaren? De namen zijn veranderd, maar de spanning en intensiteit waarmee elke keer weer wordt getraind en gespeeld zijn identiek. Daar ga je mee om als team en dat gaat niet altijd goed. Ook Mark Muller en zijn team hebben moeilijke momenten gehad, met ribbels en plooien. Maar die had je vroeger ook en daar heb je als team maar mee om te gaan. Hoe zou het inmiddels staan met de chemie van ons huidige eerste team?

Chemie
Ah, chemie, mijn lievelingswoordje. Over dit woord kan ik hele verhalen schrijven en dat heb ik in vorige seizoenen volgens mij ook met regelmaat gedaan. Ik was dan ook erg benieuwd naar wat succescoach Ton Boot hierover te zeggen had. Ik hoorde hem twee weken geleden in een interview op Radio 1. Het gesprek ging over de moeilijke situatie die was ontstaan bij voetbalclub FC Utrecht, nadat de gehele technische staf – behalve hoofdtrainer Willem van Hanegem – was ontslagen. De commentator suggereerde dat het ontslag van de technische staf lag aan het ontbreken van chemie. En was de chemie in de spelersgroep nu niet te sterk aangetast? Ik spitste even mijn oren, want Ton Boot heeft in twintig jaar tijd veertien kampioenschappen als basketbaltrainer weten te behalen en hij is uitgeroepen tot coach van het jaar in 2004. Die weet dus wel het één en ander van teamsporten en hoe resulaten te behalen.

Toewijding
Zijn antwoord op de vraag was: “Chemie? Chemie? Was is dat? Dat is geen begrip waar je iets mee kunt doen, waarmee je iets kunt realiseren.” Einde citaat. Tsja. En wat nu? Welnu, als Ton Boot dat zegt, dan gooi ik dat begrip ook maar overboord. Volgens Boot ging het meer om de toewijding van spelers dan om chemie. Aha. Weg dus met ‘chemie’, welkom ‘toewijding’. Maar wat is toewijding? Hoe meet je dat onder spelers en wanneer is een speler of zijn team toegewijd genoeg? Gelukkig kunnen we hiervoor even snel een blik op de ranglijst werpen van de derde klasse Bond C, het hudige podium waarop ons eerste acteert. En wat zien wij? Zes wedstrijden gespeeld. EZC 1 koploper. De enige ploeg met een ongeslagen status. Voormalige probleemtegenstanders Proteus en HZ&PC Avena in twee uitwedstrijden met dubbele cijfers verslagen. Oké, helemaal niet slecht. En een prima definitie voor toewijding dacht ik zo.

supporter


01-11-2008

Anno 1992
Anno 1992, dus alweer een tijdje terug. Ik was 18 jaar en ging net beginnen met mijn studie aan de Hogeschool Enschede, aan de HEAO. Ik was er vrij zeker van dat ik met deze studie de juiste keus had gemaakt om later een passend beroep te vinden. In september van dat jaar begon, zoals vertrouwd, ook weer een nieuwe waterpolocompetitie. Ik zou voor het eerst mee gaan spelen met Heren 1 ZCE. Hans Dorrepaal had aan het begin van het seizoen 1991/1992 zijn afscheid al aangekondigd. Zijn laatste jaar dat hij met het eerste team meespeelde wist hij mooi af te sluiten met het kampioenschap in de tweede klasse bond, het team haalde ongeslagen de eerste plaats. We gingen spelen in de eerste klasse bond. Niet voor het eerst en niet voor het laatst.

1993
Behalve ik zelf zaten destijds in Heren 1 mannen als Henkjan Lammerink, Berco van Duyl, Arjan en Jos Brands, Steffen de Vries, Matthijs Schonewille, Martijn van den Bos en keeper Roy Bruggeman. Ik zat echt in een goed team vond ik. Met coach Klaas Drent zouden we gaan proberen ons te handhaven in de eerste klasse bond, maar het lukte niet. Eind 1993 vlogen we er weer uit en het seizoen er op konden we opnieuw aan de slag in de tweede klasse bond. Het was altijd werken en presteren bij het eerste. Het spelen en bankzitten was niet altijd even leuk moet ik bekennen, maar ik ben er nog steeds een beetje trots op. Dat ik, al was het maar even, op dat niveau heb meegespeeld.

1997
Hierna volgden vier jaar in de tweede klasse bond en met Harry Wennink kwam er nieuwe trainer/coach voor de herenselectie. Met een nieuw team en met wederom veel hard werken was het uiteindelijk weer zover; aan het eind van seizoen 1996/1997 promoveerde Heren 1 opnieuw naar de eerste klasse bond. Het team bestond nog steeds uit spelers van de ‘oudere generatie’ (Henkjan Lammerink, Arjan Brands en Berco van Duyl), maar nieuwe namen lieten van horen. Daniel Amador, de gebroeders Chiel en Jappe Dekker, Paul Nijhof, Jeroen van de Berg, Wouter Ehrhardt en Mark Douwma deelden in het succes. En we speelden opnieuw in de eerste klasse bond. Zouden we ons nu kunnen handhaven?

2000
Helaas was ook dit keer ons verblijf van korte duur in de hogere regionen van waterpoloënd Nederland. Opnieuw werd er na één jaar alweer gedegradeerd. En opnieuw gingen we terug naar de tweede klasse bond. En deze jojo-beweging zouden we hierna zelfs nog een keer herhalen met Heren 1 ZCE. Met de teruggekeerde Klaas Drent wisten we nog eenmaal in de competitie van 1999/2000 promotie naar de eerste klasse bond af te dwingen. Opnieuw met Henkjan, Arjan en Berco, met de broers Dekker, Paul Nijhof, Wouter Ehrhardt, Jeroen en nu ook Paul van de Berg. Aan het eind van die competitie werd Heren 1 samen met Dames I kampioen in Groningen. Mooie herinneringen. Maar ook dit was dus al weer zo’n acht lange jaren geleden. Dat we speelden op dat niveau van de eerste klasse bond.

2001
Wat veel namen en wat lang geleden zou je denken. Na 2000 ging het allemaal iets minder. Zowel Heren 1 als Heren 2 ZCE degradeerde tot twee keer toe. Heren 1 bleef steken in de derde klasse bond, Heren 2 was van de reserve klasse bond teruggevallen naar het district tweede klasse. Het was toen wel een beetje kommer en kwel en van helemaal van de grond af aan nieuwe teams opbouwen. Samen de handen uit de mouwen steken om de weg naar boven opnieuw te vinden. Hiernaast kwam de fusie van ZCE en Thialf tot het huidige EZC tot realisatie. Na de nodige voorbereiding vond de fusie officieel plaats op 1 januari 2001. En toen brak het Muller-tijdperk aan.

2003
Na het trainen geven aan de jeugd begon Mark met de herenselectie in het seizoen 2003/2004. We zijn inmiddels vijf competities verder en hij heeft al die jaren aan het roer gestaan van het vlaggenschip dat Heren 1 heet. Sinds kort heeft hij er een soort van eerste officier bij, Rondal Somhorst, z’n voormalige doelman. Het schip ligt op koers en je kunt zeggen dat er prima wordt genavigeerd. ‘Prima’ is echter nog niet de kwalificatie waar dit tweetal nu echt content mee is of naar streeft. Aan het eind van de competitie 2005/2006 werd het eerste, maar tot nu toe ook enige concrete succes gerealiseerd. Heren 1 EZC werd dat seizoen tweede achter Flevo 1 in de derde klasse bond B. Aan het eind van dat seizoen werden de reserve klasses uit de competitie genomen en met die tweede plek wist Heren 1 zich te handhaven in de derde klasse bond. Net als de nummer 3 van die ranglijst, PFC Rheden 1. De rest degradeerde direct naar de nieuwe vierde klasse bond. Dit was dus een ‘verborgen’ promotie, waarmee Heren 1 sindsdien acteert op het niveau van zeg maar de oude tweede klasse bond. Volgt u het nog? Hopelijk wel, want we zijn er nog niet.

2008
Mark en Rondal zijn er ook nog niet. Het doel dat nu al een paar jaar in zicht is, is de nieuwe tweede klasse bond. Komen we daar, dan spelen we weer (bij benadering zeg maar) op dat oude niveau. En het spelen op het niveau van toen, jaren geleden in 1992, 1997 en 2000 in de eerste klasse bond, dat was geweldig. Ook al was het steeds van korte duur, het was fantastisch. Daarvoor ging je ook als publiek naar het Slagman, voor dat extra beetje vuurwerk. Mannen van Mark Muller, dat willen we weer terug, dat willen we weer zien. Er is genoeg gezien, gedaan en voorbereiding geweest in de afgelopen jaren. We zijn weer terug bij de competitie van 2008/2009. Dit is jullie jaar. En het is tijd.

supporters*

* Dit schrijven is mede tot stand gekomen met de hulp van supporters Hans Dorrepaal, Henkjan Lammerink, Paul van de Berg en Mark Muller. Fouten in jaartallen en namen komen ten laste van de schrijver.


27-08-2008

Doelstelling
Twee weken terug zag ik de film ‘Wall-E’ (spreek uit wallie) in de bioscoop met de rest van de familie. De film gaat over een robot die alleen op de aarde verblijft en hele bergen achtergebleven rommel opruimt. Dan komt er een andere robot en is hij niet meer zo alleen, maar die andere robot heeft geen tijd of zin voor spelletjes of andere beuzelarijen. Hoewel zij (de robot heet Eve en ziet er wat vrouwelijk uit) er in eerste instantie vriendelijk uitziet is deze beslist niet voor de poes. Haar missie is heilig en ze heeft een lasergun waarmee ze grote gaten kan schieten. Zo komt Wall-E zelfs bijna vroegtijdig aan zijn einde als hij haar nieuwsgierig van een afstandje bekijkt en zij zich daardoor bedreigd voelt. Ze schiet zonder te aarzelen, maar gelukkig duikt Wall-E net op tijd weg. Later in de film komt het weer goed, maar voor de toeschouwer is het duidelijk, met deze robot valt niet te spotten. Haar missie is het vinden van nieuw leven op aarde. Haar identiteit is hierop geprogrammeerd en haar eerste vraag aan Wall-E in de film is dan ook wat zijn doelstelling is.

Schiereiland
Een paar dagen later – vorige week dinsdag – hoorde ik het zelfde woord, doelstelling dus, heftig uitgesproken en een aantal keren herhaald tijdens de housewarmingparty van Huub. De keeper van het eerste had de hele selectie uitgenodigd om z’n nieuwe flatje te komen bekijken en ik moet zeggen, het ziet er allemaal goed uit. Met patat, bier en wat vooranalyses naar komend seizoen werd zo menig gesprek gevoerd in een geanimeerde sfeer. Huub heeft een schiereiland in z’n keuken, als u tijd heeft moet u vooral even langsgaan om dit te bekijken. Dit kan zonder afspraak, het is echt mooi geworden. Wat betreft de doelstelling van Heren 2 kan ik in dit verhaal kort zijn. Na onze promotie van vorig jaar naar de vierde klasse bond wordt er geen top-drie positie van dit team verwacht, hoewel het wel leuk zou zijn. In degradatiepolo heeft niemand zin, maar handhaving is vanzelfsprekend onze eerste prioriteit. En wat gaat het eerste doen? Hoe staat dat team er eigenlijk voor, na twee seizoenen achter elkaar net niet als eerste te zijn geëindigd?

Hongaren
De kampioen van vorig jaar in de derde klasse bond C, SG Twente 2 zit nu in de tweede klasse bond, daar zijn we in ieder geval van af. Maar welke teams gaan we nu tegenkomen? Wederom de mannen van Borculo, waar Jan Mensink kennelijk een blik Hongaren heeft opengetrokken om de selectie te versterken. Wat betekent dat voor hun tweede team? Kunnen we daar van winnen? En dan HZ&PC Avena en Neptunia, onze inmiddels traditionele tegenstanders uit het noorden. Ook dit jaar mogen we hier weer van die ‘fijne’ uitwedstrijden tegen spelen, die we in het verleden niet altijd gewonnen hebben. Hoe gaan we dat benaderen? Frontaal of via een omweggetje? Ik vraag het toch maar even aan teammanager Rondal, die aan dezelfde staantafel als ik flink wat chips loopt weg te happen. Willen we kampioen worden? Kost wat het kost? Met het hele collectief of met bijna iedereen?

Brillenglazen
Rondal kijkt me wat bevreemd aan. Hoezo wat gaan we doen? Hoezo een moeilijk seizoen? Welnu, in de volgende drie minuten voert hij onafgebroken het woord en legt me uit dat er absoluut opnieuw voor de titel gestreden gaat worden en dat de doelstelling niet anders is als die in vorige seizoenen. Het woord doelstelling hoor ik minstens negen keer vallen en pas ergens aan het eind van die drie minuten hoor ik iets over evaluatie en eventueel bijstellen, ver weg na de helft van het seizoen als het echt niet anders kan. Ik geef aan dat het mij duidelijk is geworden en besluit vooral geen tweede vraag te stellen. Hoofdcoach en trainer Mark Muller heeft mij tijdens het hele betoog koeltjes aangekeken vanachter zijn ijzige brillenglazen. Zo nu en dan geeft hij een knik als zijn manager een rake opmerking maakt. Aan deze tafel geen twijfel dus.

Missie
Het nieuwe seizoen staat voor de deur. Op 28 september verwachten wij u in het overbekende Slagman, waar het tweede en het eerste team hun eerste thuiswedstrijden gaan spelen. Over een week hebben we nog een voorbereidingstoernooi in Apeldoorn. Alle selectiespelers hebben de afgelopen maanden tests ondergaan bij manueel therapeut Martijn ter Horst, waarbij ze meer inzicht hebben gekregen in hun eigen lichaam, lenigheid en blessuregevoeligheid. Hiernaast wordt er elke week drie keer getraind en sommige spelers doen het zelfs vier keer, ook op de zaterdagmorgen. Of het allemaal genoeg is weet je natuurlijk nooit, maar wat boeit het? Het is de inzet die op dit moment telt. Hierna komt de discipline die in de loop van het seizen door iedereen moet worden opgebracht en tenslotte het commitment van de spelers om dit als collectief vol te houden en als collectief uit te voeren. Het behalen van een kampioenschap (ook in de voorbereiding) is niet alleen een streven of een doelstelling, het is ook een keuze die je maakt. Ja of nee. Wel of niet en zo ja, dan ga je ervoor. Geen twijfel, geen gemaar, je hebt een missie en die moet worden volbracht. We beschikken helaas niet over laserguns, maar binnenkort wordt er kennelijk wel met scherp geschoten.

supporter


23-08-2008

Twee Wedstrijden
 Normaal gesproken ga ik niet zo snel uit m’n dak. Ik ervaar natuurlijk wel spanning en emoties tijdens een wedstrijd of training, maar het is niet zo dat ik snel de polonaise loop bij een succes. Ook niet bij een trouwerij of bij wat voor een feest dan ook, ik heb zelfs een hekel aan polonaises. Dit ken ik van mezelf, maar er zijn soms uitzonderingen op dit gegeven. Zoals tijdens het Europees Kampioenschap voetbal, u weet wel, toen we onlangs in Zwitserland de pannen van het dak speelden tegen Italië en Frankrijk. Ik had niet echt naar het EK toegeleefd en ik was wat verveeld toen ik naar de stad fietste om in café De Kater de eerste wedstrijd te gaan zien. Maar toen, de doelpunten, de verbazing, gevolgd door de waanzin en het resultaat. Juichen! Schreeuwen! Ongegeneerd vloeken in het heetst van de strijd. Heerlijk allemaal, dan doe ik juist lekker mee.

Dan doe ik dus iets waarbij ik me direct realiseer dat ik het eigenlijk niet vaak (genoeg) doe, maar dat het ook heel goed is dat ik het doe. Je ervaart continu wat het woord ‘euforie’* betekent. Ook al gingen we niet verder dan de kwartfinale, die twee wedstrijden tegen Italië en Frankrijk herinner ik me als twee grandioze feesten op zich. Ik dacht dat zo’n gevoel – op het sportieve vlak – me eigenlijk alleen kon overkomen bij de wedstrijden van het Nederlandse elftal en dan alleen nog bij de grote wedstrijden (ik laat hier sommige wedstrijden van EZC even buiten beschouwing). Heerlijk losgaan en meejuichen, door al die bekende voetballers waarvan je de voor- en achternamen kent en van wie je precies weet bij welke club in welke competitie ze spelen.

Dan is het augustus en dan komen de Nederlandse waterpolodames in actie op de Olympische Spelen. Ik kende er eigenlijk geen eentje van, behalve ‘onze’ Rianne Guichelaar, die we soms nog even op het Slagman zien. Nu echter ken ik ze allemaal. De kwartfinale tegen Italië had ik gemist, maar de wedstrijd tegen Hongarije kon ik vlak voordat ik naar m’n werk moest gaan nog net even zien. Wat een gekkenhuis! Wat een goed waterpolo en wat een resultaat! Wat een spanning, winnen van Hongarije en een finaleplaats op de Olympische Spelen! En daarna het ultieme hoogtepunt in de Nederlandse waterpologeschiedenis: de gouden medaille, na de finale tegen de regerend wereldkampioen de Verenigde Staten. Met één doelpunt verschil. Ongekend, ongehoord en wederom waanzinnig. Niet te filmen, maar ongetwijfeld nog vele malen herhaald de komende tijd op video, internet en DVD. De opnames die toen gemaakt zijn wil je eigenlijk steeds weer zien.

Ik neem aan dat iedereen die dit leest de beelden al minstens een paar keer gezien heeft, of de artikelen over de wedstrijd in de krant heeft gelezen. Dus ik schrijf hier niets nieuws. Maar toch. Ik kan me niet herinneren dat ik bij vroegere olympische successen van Nederlandse zijde een dergelijk gevoel ervaren heb. Zelfs niet bij het tweede goud van VDH in Athene in 2004. Dat was ook magistraal, dat was ook fenomenaal, maar anders. Dit duurde langer, misschien is dat het. We konden gewoon langer meeleven, meegenieten en meedoen. Vier kwartjes speeltijd tegenover twee banen van vijftig meter hardzwemmen is ook niet helemaal hetzelfde. Hoe dan ook, zulke successen leiden tot inspiratie. Hierna gaan we weer gewoon verder met het schrijven van nieuwe EZC verhalen. Nogmaals, normaal gesproken bezie ik de dingen om me heen geloof ik vrij nuchter. Maar na die 9-8 overwinning afgelopen donderdag had ik werkelijk even de tranen in m’n ogen. Dat was me met die jongens van het voetbal de afgelopen jaren nog niet overkomen.

supporter

* Gevoel van welbehagen of grote vreugde Encarta® – Naslagbibliotheek – Winkler Prins. © 1993-2004 Microsoft Corporation/Het Spectrum. Alle rechten voorbehouden.


23-04-2008

Trias Polotica
Vandaag gaan we een beetje op de Latijnse toer. De titel van dit stukje is ontleend aan de term ‘Trias Politica’, wat staat voor scheiding der machten. Het is een politiek systeem dat werd bedacht door de Fransman Montesquieu. Trias betekent letterlijk driedeling, zo onderscheiden we de wetgevende-, de uitvoerende- en de rechtsprekende macht. Trias Polotica kun je hier vrij vertalen in ‘scheiding der waterpolomachten’. Dit stuk gaat over drie teams, drie uitzonderlijke resultaten en drie mannen uit de EZC hoofdmacht die volgend seizoen niet langer bij ons zullen spelen.

Drie teams
Afgelopen weekend werden drie wedstrijden gespeeld die nog even het vermelden waard zijn. Drie EZC teams maakten de wedstrijden en maakten het verschil, onderscheidden zich. We kwamen, we zagen en we overwonnen. Dames 1 beet de spits af en speelde met 4-7 VKC’03 naar huis. Gelukkig was de wedstrijd in Tubbergen dus ze hoefden niet ver te lopen. Zoals eerder vermeld waren de dames al gepromoveerd maar met deze overwinning kon het seizoen op passende wijze afgesloten worden, met bloemen en met een doorweekte Tom Veldhuizen. Mooi werk dames, cum laude!

Na de wedstrijd van de dames konden direct de heren van Heren 2 aan de bak, ook in Tubbergen dus. Ook zij waren al verzekerd van promotie, maar hadden daarnaast het kampioenschap voor het grijpen, mits er gelijkgespeeld of gewonnen zou worden. Er moest bewezen worden dat we met recht voor haast de volledige duur van de competitie nummer één hadden gestaan. In een absolute kraker wisten we de thuisploeg met 9-10 te verslaan. In een bloedstollende laatste periode kwam VKC’03 terug van 7-9 naar 9-9, maar gelukkig wist Danny Stegehuis met een laatste krachtinspanning het laatste (ook meteen z’n enige) doelpunt te maken. Een gelijkspel was technisch gesproken voldoende geweest, maar voor behoud van eer en glorie volledig ontoereikend. Meesterlijk, fantastisch om mee te maken en ook ik kon wederom een onvrijwillige duik in het diepe maken. Nil volentibus arduum!

Maar misschien wel de mooiste overwinning van die dag werd toch echt behaald door ons Heren 1 team. Wegens het belang van de wedstrijd van Heren 2 (wij speelden gelijktijdig uit met het eerste), de afwezigheid van Tyas en de blessure van Herjan moest dit team met zeven (!) spelers aantreden tegen het reeds gepromoveerde team van SG Twente 2. De bank bestond uit de klagende Herjan en drie spelersvrouwen, niet echt het soort reserves dat je normaal gesproken inzet in een wedstrijd tegen de kampioensploeg van je competitie. Maar hun support bleek voldoende voor Huub, Ivo, Robert, Anjos, Tim, Marcel en Floris. Slechts zeven namen, maar met z’n zevenen mans genoeg om de gecombineerde strijdkrachten van SG Twente 1 en 2 het hoofd te bieden en aan hun wil te onderwerpen. Ubi concordia, ibi victoria. Een geraffineerd strijdplan (geen contra’s en elke aanval rustig opbouwen) bleek voldoende om de tegenstander hoorndol te maken en met 7-9 in eigen huis te verslaan. Ik bedoel eigenlijk dat ze een beetje te kijk werden gezet. ‘Promovendus verliest voor eigen publiek’, kopte de Tubantia-Twentsche Courant van afgelopen maandag. Heerlijk gewoon. Met deze overwinning heeft Heren 1 de strijd om de tweede plaats nog steeds in eigen hand. In hun laatste thuiswedstrijd aanstaande zaterdag volgt de eindsprint hiervoor tegen de Veene 1.

Drie mannen
De wedstrijd tegen de Veene moet absoluut gewonnen worden. Niet alleen vanwege het eindresultaat, maar ook vanwege het afscheid van een aantal mensen. Elwin Buursink heeft zijn laatste wedstrijd al gespeeld en was eerder dit seizoen gestopt met waterpolo. Hij heeft twee-en-een-half seizoen in de herenselectie meegespeeld, maar besloot om meerdere redenen afscheid te nemen van het actieve waterpolo. Mede dankzij hem kon Heren 2 in het seizoen van 2005-2006 promoveren naar de eerste klasse van district 2 en hij miste met Heren 1 op een haar na het kampioenschap van vorig jaar.

Dan Tom van de Berg. Deze speler gaat voor z’n studie naar Groningen en zal volgend seizoen een aanwinst blijken te zijn voor de Walvisch. Jammer voor EZC, maar niets aan te doen. Beatus homo qui invenit sapientiam. En snel weer terug naar de bond met die studentenkliek! Helaas voor Tom is de Walvisch afgelopen weekend net gedegradeerd naar de zelfde klasse die hij met Heren 2 net achter zich dacht te hebben gelaten. Wat gaat hij nu doen? Meedrinken en (ver)zuipen in het studentenleven? Of alles op alles zetten en vanaf het begin van het komend seizoen z’n nieuwe team helpen ‘meesturen’ naar een terugkeer in de bond? Kratje bier dat het hem niet gaat lukken, zo alleen en zonder z’n maatje Ruud. Tom, bedankt voor je inzet, je spel en je doelpunten die je dit seizoen zowel voor het eerste als voor het tweede gemaakt hebt.

Dan tot slot Rondal Somhorst. Ik kon het exacte aantal jaren niet meer natrekken, maar deze keeper was voor behoorlijk wat seizoenen (minstens 6 denk ik) de sluitpost van Heren 1. Niet alleen onder Mark Muller, maar ook daarvoor al (in de ZCE tijd met trainer/coach Klaas Drent) speelde Rondal altijd en overal om te winnen. Ook met oefenpotjes onderling of even tijdens een potje ‘tienen’ in het UT bad. Dan kon hij soms allemachtig irritant zijn, vooral met die grijns op z’n kop. In zijn thuisbasis Haaksbergen was het gewenste niveau niet hoog genoeg, vandaar dat hij al die jaren op en neer kachelde naar Enschede. Hij blijft betrokken bij de herenselectie in zijn hoedanigheid van technisch manager voor Heren 1 en zal zo zijn bijdrage blijven leveren aan ons algemene bedrijfsresultaat. Rondal, het ga je goed in je laatste thuiswedstrijd. Of ga je het water niet meer in? Audaces fortuna iuvat.

supporter


13-04-2008

Recente Successen
Floep en het is weer voorbij. Aan het begin van het seizoen, begin september 2007, dan ziet het schema met al die uit- en thuiswedstrijden er nog lang en tijdrovend uit. Maar dan is het alweer april en heb je nog één wedstrijd te gaan voor het eind van de competitie. Tijd voor een klein overzicht van de prestaties van de waterpoloploegen van EZC. Hoe verging het iedereen? Lees je eigen stukje, of het hele verhaal. Zolang je de Dames maar niet overslaat.

Heren 1 en Heren 2
We beginnen met de herenselectie. De promotie van Heren 2 is hier natuurlijk het meest opmerkelijke resultaat en hier zijn we dan ook erg blij mee. Heren 1 heeft het niet kunnen bolwerken dit jaar, dus ook volgend seizoen wordt er weer in de derde klasse bond gespeeld. De invallersregeling heeft zo gunstig uitgepakt voor Heren 2, voor het eerste werd het echter onmogelijk om het team van SG Twente 2 onder zich te houden. Maar er werden ook bij andere ploegen behoorlijk wat punten gemorst, waardoor Heren 1 op de tweede of op de derde plek komt te eindigen. ‘Tweede’ klinkt eigenlijk wel beter. Forza kerels! Succes met de laatste twee wedstrijden!

Heren 3 en Heren 4
In de tweede klasse district (District 2 Heren 2B) heeft Heren 4 zich dit seizoen keurig gehandhaafd en ze gaan eindigen op een zevende plek. Niet gek voor een promovendus. Door hun promotie van het vorig seizoen werden ze weer herenigd met hun aartsrivalen en aartskameraden van het derde. Het derde, al een jaartje langer gewend aan deze klasse, wist meer wedstrijden te winnen en gaat waarschijnlijk eindigen op een vierde plaats. Ook de eerste onderlinge wedstrijd wist het derde in hun voordeel te beslissen, maar de ‘return’ staat nog steeds op het programma. Het vierde zal er alles aan doen om die onderlinge strijd op 19 april (volgende zaterdag!) in het Slagman in evenwicht te brengen. Hup vierde!

Heren 5 en Heren 6
Die andere promovendus, Heren 5, heeft het dit jaar helaas niet gehaald (District 2 Heren 3B). Ze eindigen dit jaar als laatste en gaan dus terug naar de vierde klasse en helaas, ook die aangekondigde wedstrijd uit tegen Scholtenhagen werd niet gewonnen. Er zijn dit seizoen wat spelers bijgekomen en er stopte een paar, wat natuurlijk nooit goed is voor de prestaties als dit midden in een seizoen gebeurd. Dit team zal zich volgend seizoen moeten herpakken en opnieuw beginnen met opbouwen. Succes vijfde. Misschien komen ze weer samen te spelen met Heren 6, dat op een zevende of zesde plek gaat eindigen in hun vierde klasse (District 2 Heren 4F).

De Jeugd
We beginnen met Heren Jeugd. Vorig jaar deden ze nog mee in de kwalificatiewedstrijden voor de Nederlandse Kampioenschappen, dit jaar gaan ze als zesde eindigen. Dit komt mede omdat jongens als Tom van de Berg en Ruud Telman zijn doorgestroomd naar de herenselectie en ook Jobbe en Yanouk speelden dit seizoen al meer voor Heren 2 als voor Heren Jeugd. Zij gaan aan het eind van dit seizoen definitief over naar Heren 2. In de plaats van een Heren Jeugd team komt er volgend jaar een team van jongens onder de 17 als ik goed heb. Dan de mixteams. Mix A, onder leiding van Niek Lipper, wist lang mee te doen om de strijd voor de titel, maar ook hier zaten de spelers en speelsters van SG Twente ons dwars. Maar de tweede plaats is hier – op slechts één punt van de koploper – zeker een goede prestatie. Mix B kon niet altijd meedoen in de strijd om de eerste plaatsen, zij eindigden als zevende, maar niet als laatste. Tot slot de pupillen. Pupillen A gaat waarschijnlijk als vijfde of zesde eindigen in hun onderlinge strijd tegen Polar Bears uit Ede. Volgende zaterdag (ook weer 19 april, ook weer in het Slagman) spelen ze hun laatste thuiswedstrijd tegen SG Twente. Komt dat zien. Pupillen B deed dit seizoen erg goed mee, wat heet! Dit team was de eerste EZC kampioensploeg, onder leiding van Jitske en Jaimy werd de eerste plaats binnengesleept. Dat belooft wat voor volgend seizoen. En als ik goed geïnformeerd ben komen er volgend jaar niet twee, maar wel vier pupillenploegen via eigen doorstroom vanuit het elementair en het Sterrenplan. Petje af voor spelertjes, begeleiding en trainers elementair. En allen veel succes in het komend seizoen.

Dames 1 en Dames 2
En dan, Last but not least, de dames. Dames 2 gaat als vierde eindigen in de vierde klasse van het district (District 2 Dames 4C). En dat is gewoon prima. Maar dan dat andere team. Niet gedacht en toch gekregen. Dan heb ik het over mijzelf. Niet per se noodzakelijk maar wel erg leuk meegepikt, na een paar magere jaren. Nu heb ik over Dames 1, het meest recente succes in EZC historie. Want Dames 1 promoveert naar de eerste klasse van District 2! Afgelopen weekend verloor hun concurrent (Olde Vechte 1 uit Ommen), waardoor de tweede plaats van onze dames niet meer in gevaar kan komen. De eerste twee ploegen promoveren naar de eerste klasse, naast EZC gaat het team van Livo 2 uit Aalten (gaat waarschijnlijk als eerste eindigen) met hen mee.

Dames 1 en promotie. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik me niet kan herinneren wanneer ik dit voor het laatst heb gezien bij EZC. Wat een prestatie! Er werd al rekening gehouden met een allesbeslissende laatste uitwedstrijd tegen VKC’03 uit Tubbergen. Maar de dames van VKC’03 brachten reeds afgelopen zaterdag de strijd om promotie in de definitieve eindfase. Ze wisten het team van Olde Vechte te verslaan, waardoor het verschil tussen Olde Vechte en EZC al drie punten bedraagt, met nog één wedstrijd te gaan. Hierdoor wordt de wedstrijd van volgende week een strijd voor de statistieken en kan onze bloemist met een bosje of tien naar de Vlaskoel.

Het trainersduo Veldhuizen/Muller heeft hier een aardige slag binnengehaald, aangezien de promotie eigenlijk volgend seizoen pas als einddoel zou gelden. Na een goede start en een dipje midden in het seizoen wisten de dames de afgelopen acht (!) wedstrijden op rij te winnen. Naast Pupillen B en Heren 2 is dit dus het derde succesverhaal van dit stuk. Dames 1, van harte en ik zie er naar uit het seizoen op passende wijze met jullie af te sluiten, volgende week in de Vlaskoel. Nog een paar wedstrijdjes te gaan en het seizoen zit er voor de meeste teams op. Wie nog wat te juichen wil hebben en/of zijn/haar favoriete team wil aanmoedigen: zaterdag 19 april (voor wie het nog niet had gelezen) spelen thuis in het Slagman Pupillen A, Heren Jeugd, Heren 4, Heren 3, Heren 6 en Heren 5 doet het licht uit. Heb je een auto, dan hup naar Tubbergen. Voor de huldiging van Dames 1 en de kampioenswedstrijd van Heren 2. Want anders duurt het weer een heel jaar voordat je zoiets kunt vieren.

supporter


10-0402008

Cool naar de Vlaskoel
Eindelijk was het dan zover, twee weken geleden op 29 maart. We speelden met Heren 2 een uitwedstrijd en wonnen van Zignea 1, waardoor onze plek bij de eerste twee in onze competitie veilig vast gesteld. En dus ook de promotie naar de vierde klasse bond. Op dat moment, in het afgelegen Emmeloord (nog net niet in het IJsselmeer zeg maar) was er geen sprake van een feeststemming. Zignea was nou ook niet echt een spraakmakende tegenstander en met 0 – 11 winnen zegt wel iets over het niveauverschil. Naast Zignea 1 waren er dit seizoen trouwens nog vier teams in onze competitie die we in totaal acht keer met dubbele cijfers verpletterend verslagen hebben. Leuk voor de statistieken, maar niet echt van waarde als je wilt groeien als team. Daarom was deze promotie ook zo belangrijk. Ook al gaan we het volgend jaar moeilijk krijgen, spelers en team kunnen hier volgend seizoen meer leren en dus groeien. Dat wordt dus bikkelen, vallen en opstaan, zeg maar een groeiseizoen.

Bier en taart
Maar eerst konden we nog even ballen in de laatste thuiswedstrijd tegen Triton 1 uit Putten, afgelopen zaterdag. Ook deze uitslag gaf aan dat wij erg aan promotie toe zijn, namelijk 19 – 4, dat spreekt boekdelen. En gelukkig konden we met de laatste thuiswedstrijd mét supporters nog wel een klein feestje vieren, waarbij weer eens werd aangetoond dat bier en taart heel goed samengaan. We hebben dan wel een paar punten gemorst tegen de nummers 2 tot en met 7, maar over het geheel zien is de promotie meer dan verdiend. Door de invallersregeling hebben we bij een aantal wedstrijden extra Heren 1 spelers kunnen gebruiken, maar geconcludeerd mag worden dat dit niet doorslaggevend is geweest voor de promotie. Dit heeft Heren 2 zelf bereikt en dit mogen de spelers op hun eigen conto schrijven.

De invallersregeling
Voor het kampioenschap was en is nog steeds elk punt nodig, over twee weken volgt in deze strijd het langverwachte slot. Hier mag geconcludeerd worden dat we zonder inbreng van Heren 1 spelers niet zo lang om het kampioenschap hadden kunnen meespelen. In deze strijd was het meespelen van Heren 1 spelers minimaal twee keer wél van doorslaggevende waarde. Maar uiteindelijk moeten we het nu zelf gaan afmaken, er rest nog één wedstrijd waaruit we minimaal 1 punt moeten halen. We spelen op 19 april tegen VKC 03 uit Tubbergen en dit is geen makkelijke tegenstander. Zo verloren ze thuis onlangs met slechts één punt van Flevo 3. We spelen gelijktijdig met Heren 1, dus van extra spelers is geen sprake. En even voor de duidelijkheid: de Heren 2 spelers willen dit ook liever niet meer. Na een seizoen lang met de invallersregeling gespeeld en gewerkt te hebben geeft iedereen toch echt de voorkeur aan het spelen in een vast team met vaste posities en meer routine. Lang niet elke keer dat een speler van het eerste met ons meedeed gaf dit ons ook echt toegevoegde waarde. Al met al hebben er dit jaar 25 (!) mensen op papier gestaan en gespeeld voor Heren 2, wat natuurlijk wat teveel van het goede is.

Het vervolg
Gelukkig wordt de invallersregeling volgend seizoen sowieso aangepast, wat de teamindeling een stuk overzichtelijker maakt. Dit moet ons uiteindelijk ook meerwaarde gaan opleveren ten opzichte van de individuele Heren 1 inbreng van dit seizoen en dit is ook de lijn die de afgelopen weken in de trainingen al is ingezet. Twee teams, Heren 1 en Heren 2, die veel tegen elkaar spelen en trainen. Volgend seizoen hebben we dus een vaste kern, aangevuld met spelers zoals Jaimy, Mart en Tim. En we hebben Elco Landkroon dit seizoen al zien spelen als een volwaardig Heren 2 keeper, met reddingen die er niet om liegen. Met al deze spelers wil ik de Bond wel in. En de nieuwe invallersregeling? De precieze invulling laat ik hier even buiten beschouwing. Maar het komt er op neer dat we het komend jaar echt alleen moeten doen. We spelen volgend seizoen ‘gewoon’ een klasse hoger en de spelers die dan in het water liggen moeten laten zien dat de huidige promotie op eigen kracht en kwaliteit is afgedwongen en hun niet door regelgeving vanuit de Bond in de schoot is geworpen.

De titel
En de eerste vuurproef dient zich over twee weekjes aan, zaterdag 19 april, uit in Tubbergen. De wedstrijd tegen VKC ’03 gaat uitmaken of wij, dan wel Flevo 3 kampioen wordt. VKC ’03 zal het een worst zijn, maar zij zullen hun laatste thuiswedstrijd niet zomaar kado geven. Het is een team dat thuis constant beter speelt dan in uitwedstrijden en hier goede uitslagen laat zien. Kunnen we tegen de druk van het kampioenschap? Houden we het hoofd koel en spelen we een lange aanval rustig uit? De avond ervoor moeten we Heren 1 nog even inmaken in onze eigen EZC-Herenselectie-met-Parters-Bowling-Challenge. De dag er na is het dus knokken voor de titel en de eer. Promoveren was al leuk, kampioen worden is cool. Zeg maar vet cool.

supporter


26-02-2008

Maart 2023
Beste lezer, welkom in de toekomst. We leven in dit schrijven 15 jaar verder van vandaag, het is bijna lente in 2023. Wat doen we rond dat tijdstip en hoe staan we er dan voor met onze vereniging? Bestaan we nog wel als EZC? Is de vereniging met zijn tijd meegegaan? Of zijn we geëvolueerd in een andere vorm of misschien wel opgegaan in het grotere SG Twente? In 15 jaar tijd kan natuurlijk veel gebeuren, hier volgt één van de mogelijke scenario’s.

Hans van der Molen Bad
Zo zie ik daar een beeld voor me van oud-hoofdtrainer waterpolo Mark Muller, bijna 60 inmiddels, mopperend achter zijn rollator-navigator. Met een boze gezichtsuitdrukking drukt hij op de verschillende knoppen van het beeldscherm voor hem. Het systeem is weer eens kapot. Tenminste, dat veronderstelt hij. Want Mark Muller en techniek, welnu, dat is in 2023 nog steeds geen geslaagde combinatie. Hij bevindt zich in het Hans van der Molen Bad, vernoemd naar de oud-voorzitter van ZCE en EZC. Het maakt deel uit van een groot sportcomplex nabij het Arke stadion, waarin de ijsbaan, twee grote sportzalen, squashbanen, een sauna, een kinderdagverblijf en ook twee kantines gehuisvest zijn. Er is een extra sauna voor kapitaalkrachtige 50- en 60 plussers, waarvan er rond die tijd veel zijn. Go Planet bestaat niet meer en heet inmiddels Sport Planet, maar de boulevard ligt er nog net zo bij.

Jamie en Ben
Muller baalt omdat hij in dit complex vaker de weg is kwijtgeraakt op zoek naar de uitgang. En de wedstrijd die hij zo-even zag was ook al niet wat. Hoewel er op het nippertje werd gewonnen (Heren 1 EZC/Cool Best – BRC/Keukenconcurrent 9-8), miste zoon Jamie een strafworp én kreeg hij ook nog eens twee persoonlijke fouten. Erelid Daan Ligthart ziet Mark scharrelen en besluit hem een handje te helpen. Hij glimlacht om al dat gemopper en heeft ook meer reden tot tevredenheid. Deze kwieke veertiger zag zijn zoon Ben (22) drie doelpunten maken in het zelfde duel. Het jongste talent van Heren 1 komt uit de gerenommeerde jeugdopleiding en speelde een prima partij.

Duurdere contributie
Ben werd lid van EZC in november 2007 en doorliep achtereenvolgens het puppyzwemmen, het diplomazwemmen en het sterrenplan, om via minioren en andere jeugdteams door te stromen in de wedstrijdsport. Maar de aanwas van leden blijft een heikel punt vandaag de dag. En niet alleen wegens de vergrijzing in de maatschappij. De contributie voor het elementair zwemmen is al weer een paar jaar hoger als de contributie die je bij de gemeente hiervoor betaalt. Want badhuur is ook duur in 2023. Maar de club heeft inmiddels ook andere inkomstenbronnen waarmee wordt geprobeerd de begroting sluitend te krijgen.

Kinderopvang en kantines
Zo is er de felbegeerde kantine die door EZC wordt geëxploiteerd, samen met andere verenigingen. Oud-agent en AOW-er Henk Jan Lammerink waakt als een kloek over ‘zijn’ kroeg en runt strakke vrijwilligersdiensten om de kantine te bemannen. Onder 18 jaar wordt niet geschonken. Hiernaast neemt EZC ook al 10 jaar deel in een project dat loopt via de gemeente waarbij opbrengsten komen uit kinderopvang. Door het verlenen van naschoolse opvang op en rond het zwembad – gecombineerd met extra zwemles voor de jeugd – komt er nieuw geld binnen. Oud-voorzitter Ellen Grüneveld heeft er (nog steeds) een dagtaak aan om bij gemeente en sponsoren na te gaan waar geld is te vinden en waar subsidies zijn los te peuteren. Ze weegt rond die tijd dan ook 75 kilo. Maar ze weet inmiddels waar ze het moet zoeken, want er is in die tijd ook meer veranderd in de samenleving. Het kabinetsbeleid (denk aan gezondheidszorg) heeft er voor gezorgd dat er meer aandacht en geld is gekomen voor sport, bewegen en een gezonde levensstijl. Sportstad Enschede (die titel kregen we nog in 2007!) heeft hier slim op ingehaakt en zo het nodige rijksgeld bij elkaar weten te sprokkelen. En de gemeente Enschede heeft voor Ellen dan al lang geen geheimen meer. Ze zit namelijk al weer drie jaar in de gemeenteraad.

Enquête?
Er zijn uiteraard nog andere scenario’s denkbaar en hier op te schrijven, maar wat denkt u er zelf van? Heeft u trouwens de EZC enquête al ingevuld? Hierin kunt als lid aangeven wat u vindt van het beleid, van de uitvoering hiervan en wat er goed en fout gaat volgens u op dit moment, zo rond het begin van de lente van 2008. Dat heeft het bestuur ook nodig om weer verder te kunnen kijken naar 2009 en volgende jaren. Als u vindt dat er niets moet veranderen kunt u dat ook aangeven. Want sommige dingen hoef je niet te veranderen, zijn al goed genoeg of zijn zoals ze zijn (en veranderen dan ook nooit). Zoals de eerde genoemde combinatie van Mark Muller en techniek. Die verandert ook niet de komende jaren. En dat is prima zo.

supporter


26-02-2008

Dertien en een Dozijn
M’n laatste verhaal over de herenselectie was van half januari. De topper Heren 1 EZC – SG Twente 2 op 20 januari moest nog gaan plaatsvinden, het doel van het eerste was nog steeds promotie, ondanks de favorietenstatus van SG Twente 2. De heren van SG Twente 2 namen geheel volgens de regels versterking mee vanuit hun eerste team en deze gezamenlijke strijdkracht brak volledig en totaal door onze defensie. Geen houden aan, slachting, pijnlijk, reddeloos en verloren. In drie seizoenen polo zag ik niet eerder zo’n veegpartij (4 – 12) in ons nadeel. Na die wedstrijd was er een lange periode waarin er weinig te schrijven viel. Althans, weinig positiefs in ieder geval. Het was duidelijk, ook dit seizoen gaat promotie naar de tweede klasse bond voor Heren 1 niet door. Volhouden dus en afwachten op wat het komend seizoen gaat brengen.

verliezen
SG Twente 2 was vanaf het begin van het seizoen de favoriet en dat hebben ze waar gemaakt. Daar kun je ook vrede mee hebben, gezien de extra aanvalskracht die dit team ter beschikking had en heeft. Maar na 20 januari ging de competitie wel verder en ook dan moet je er opnieuw staan. En dan moet je blijven staan, ook als het tegenzit. Als een team dus en daartoe bleek Heren 1 niet in staat. Eerst werd er gelijkgespeeld tegen de Veene 1 in een hectische uitwedstrijd, waarbij een ruime voorsprong uit handen werd gegeven. Hierna volgden twee wedstrijden tegen BRC 2 en Orca, die beiden met één doelpunt verschil verloren gingen. Pech gecombineerd met een minimum aan chemie doet rare dingen met een team. Waar bleef die eerste overwinning van het nieuwe jaar? Hoe herpak je jezelf? Wat is het nieuwe doel en wie zet de knop om?

moraal verliezen
Het duurde even voor het nieuwe doel gevonden werd, maar de de promotie van Heren 2 komt dan al gauw om de hoek kijken. Zoals eerder vermeld op deze site, wat SG Twente doet, dat doen wij ook en Heren 1 spelers hebben het tweede inmiddels meer dan eens geholpen in de competitie. Maar voordat dit in 2008 tot succes leidde moesten we geduld hebben. Ook Heren 2 speelde namelijk onlangs gelijk (uit) én verloor (thuis) tegen VZ&PC 2, waarbij vooral de hand in eigen boezem moest worden gestoken. Dit ondanks versterking uit het eerste. Daar ging onze riante voorsprong op de achtervolgers in de strijd om promotie. De moraal was door dit alles bij sommige trainingen ver te zoeken en dan komt de spanning snel naar boven drijven. Bij spelers en trainers.

MacDrive
Gelukkig kwam toen afgelopen weekend. Met weer eens vier punten uit twee wedstrijden (zes uit drie wedstrijden als je Dames 1 meerekent!). Heren 1 pakte met 12 man – waaronder Taerek en Koen – de eerste overwinning in 2008, op Swol 1894. Geen groots waterpolo, maar wel constant knokken met een regelmatige score. Opluchting en ontspanning. En het dozijn ging door, hongerig naar meer en kwam zo uit bij de MacDonald. Dus ook 12 man, lopend door de MacDrive in Zwolle omdat het restaurant dicht zat. Collectieve meligheid na elke bestelling: “Loopt u maar even door naar het eerste loket.” Dat was allemaal later op de avond, eerder die dag werd er gespeeld in Nijkerk. Voor het tweede.

winnen
In Nijkerk ging het om promotie én het kampioenschap in de eerste klasse district: EZC 2 tegen Flevo 3. Oftewel de nummer 1 tegen de nummer 2. Met een aanvulling van maar liefst vier man (Ivo, Marcel, Tim en Anjos) vanuit het eerste gingen we van start. Met 13 man hebben we vier kwartjes lang een team van oude mannen proberen te verslaan. Klinkt gemakkelijk, maar dat was het niet. Wij hadden de snelheid, zij hadden jarenlange ervaring. Ze kenden elkaar van haver tot gort en hadden bovendien de complete trukendoos (met veel gemene trucs) voor ons klaar staan. Maar wij hadden Anjos en vooral met zijn doelpunten konden we elke achterstand steeds opnieuw wegwerken. In de finale (we stonden ver in het vierde kwartje met 12-9 achter) wisten we vier doelpunten op rij te maken, het laatste werd gemaakt met nog 2 seconden te spelen door Danny Stegehuis. Vraag me niet hoe, ik hield de wedstrijd eerst voor verloren en was even daarna met een gelijkspel (gemaakt met nog 20 seconden te gaan) al dik tevreden. Toen we een halve minuut later toch nog met 12 -13 gewonnen hadden, was ik er een ogenblik van overtuigd dat de Heren 2 spelers me door alle gekte in het water zouden flikkeren. Of dat ik er zélf in zou springen, wat kon ik anders doen op zo’n moment? Het was een compleet gekkenhuis en ik had wederom minder haar op m’n hoofd.

moraal winnen
Anjos en Danny, Danny en Anjos. Elkaar’s concurrenten op de midvoor. De één is 37, gepokt en gemazeld in het waterpolo en voor mij dé kartrekker van het eerste in de afgelopen weken. Hij vreest dat hij zich spontaan oud gaat voelen op het moment dat hij stopt met waterpolo. De ander is 20, moet eigenlijk de leidersrol (in de aanval) van Anjos in de komende jaren gaan overnemen, maar twijfelt nog wel eens aan zichzelf en aan anderen. Is voor de grootste midachter niet bang, maar duwt liever een kar dan dat hij daar richting aan moet geven. Richting genoeg echter, aan dat laatste schot met nog 2 seconden te gaan en van twijfel geen sprake. Wat een schot! Heerlijk moet dat zijn, een wedstrijd zo te kunnen afmaken. Hopelijk houdt hij dat gevoel nog een paar wedstrijden vast. Maar het ging natuurlijk niet alleen om dat ene schot. We maakten tegen Flevo 13 doelpunten en echt elk doelpunt telde. Het team bestond die wedstrijd uit dertien spelers en werkelijk iedere speler telde mee. En ik zelf? Welnu, om een lang verhaal kort te maken: ik stond er bij en ik keek er naar. Vandaar dit ietwat lange verhaal. Nog vijf wedstrijden voor de boeg. We staan nu één punt voor op Flevo en zij hebben weer twee punten meer dan de nummer 3. De eerste twee gaan door naar de vierde klasse bond.

supporter


14-01-2008

Badbroeders
Het was volgens mij op 27 oktober van het afgelopen jaar. We speelden met Heren 2 thuis tegen ZEW 1 en we speelden met 12 of 13 man. Het was de eerste keer dat we echt gebruik maakten van de invallerregeling, waarbij Heren 1 spelers met het tweede mee mogen doen. Zo speelden Ivo en Tim met ons mee vanuit het eerste. Ook Jaimy Muller deed mee vanuit de Mix en we wonnen de wedstrijd met 17 – 4, leuk voor de statistieken, maar niet echt een wedstrijd die verder in het geheugen blijft hangen zou je denken.

veel broers
Er zat echter nog wat meer in die wedstrijd (voor mij in ieder geval), als je wat nader kijkt naar de samenstelling van dat team. In de voorbespreking van die wedstrijd maakte ik al melding van het feit dat we met zes broers gingen spelen, te weten de beide Mullers (Yanouk en Jaimy), de Telmans (Ruud en Ivo) en de Lippers (Niek en Tim). Zoiets had ik geloof ik nog niet eerder meegemaakt. Ik heb ze maar niet allemaal tegelijk in de basis gelegd, dat zou het familiegevoel dat we als vereniging soms proberen uit te stralen iets te veel benadrukken. Maar behoorlijk wat broers in het bad dus. Misschien iets voor een oefenwedstrijd of zo, een team met broers tegen de rest. Kun je mooi zien wat voor een team (ook al liggen spelers op ongebruikelijke posities) de beste chemie heeft.

twee broers
Zelf heb ik twee broers, de één is een fanatiek basketballer, de ander sport al jaren niet meer. M’n oudere broer zie ik redelijk vaak, met verjaardagen en zo, maar hij woont in Lisse en dat is niet bij de deur. M’n jongere broer woont hier in Enschede maar die zie ik minder vaak. Klinkt onlogisch, maar het is niet anders. Ik zou hem eigenlijk wel wat vaker willen zien en wat meer met hem willen kletsen, maar hij heeft er zelf niet zo’n behoefte aan. Als ik dan kijk naar bovenstaande broers die dezelfde sport beoefenen, elkaar regelmatig zien en ook nog eens veel met elkaar optrekken, dan ben ik wel eens jaloers.

broederliefde
Gelukkig is het is dan kennelijk ook weer niet zo dat broers het altijd fijn vinden om met elkaar te spelen. Zo vertelde Ivo mij vorig weekend van de ‘corrigerende tik’ die hij aan Ruud gaf tijdens de training, omdat Ruud hem ‘klappen’ gaf. Wat je noemt broederliefde. Ons vierde waterpolospelend-broeren-duo wordt gevormd door de Spelminkjes. Jobbe en Tyas delen regelmatig broederlijk de auto op weg naar de training, sinds Tyas zijn rijbewijs heeft gehaald. Verder doen ze altijd of ze elkaar niet mogen en ze snauwen elkaar regelmatig af. Maar het heeft dan meestal wel iets aandoenlijks en niemand neemt dat gesnoef geloof ik echt serieus, want ze houden van elkaar. Dat zei Tanja laatst tenminste.

broederij
Het laatste en ook nieuwste stel broers in de herenselectie bestaat uit Robert en Marcel, de broeders Mulder. Ze zijn sinds het begin van het seizoen weer actief voor EZC en mogen aanstaand weekend tegen een paar van hun ex-clubgenoten spelen, SG Twente 2 uit Hengelo. Dit team is voor iedereen inmiddels de favoriet voor de titel in de derde klasse bond C. We staan met Heren 1 nog steeds op de tweede plek, als we nog wat willen, dan moet het nu gebeuren. Wat gaat dit stel badbroeders doen? SG Twente 2 heeft de spelers van hun eerste team achter de hand en ze hebben nog niks verloren, dus zij hebben zo gezien de overhand. Maar wij spelen thuis, hebben de rol van underdog en in een derby gebeuren wel vaker dingen die je van tevoren niet ziet aankomen. Marcel en Robert kunnen zo onze jokers zijn, waarmee we SG Twente aftroeven. Ik ben benieuwd wie het spel gaat maken en hoe dit er uit komt te zien. Nog een weekje broeden (1. eieren door warmte doen uitkomen; 2. fig peinzen: over iets zitten; op iets zitten/ een plan uitdenken)*, dan hebben we het antwoord. Wie weet wordt het een wedstrijd – winst of verlies – die nog lang in het geheugen blijft hangen.

supporter

* Encarta® – Naslagbibliotheek – Winkler Prins. © 1993-2004 Microsoft Corporation/Het Spectrum. Alle rechten voorbehouden.


10-12-2007

1 Team, 22 spelers
Nog even een verhaal over onze herenselectie. Hoe staat het met Heren 1 en Heren 2 vlak voor het begin van de feestdagen? Het eerste heeft het zwaar momenteel, maar liefst drie verliespunten ten opzichte van de koploper. Heren 2 staat wat hoger in de ranglijst district eerste klas, wij staan eerste, samen met Flevo 3 uit Nijkerk.

Parallel
Maar speelt het tweede dan zo goed? Onze positie op de ranglijst (koploper als je kijkt naar doelpunten voor en tegen) lijkt dit te bevestigen. Vorige week op 1 december hebben we pas voor het eerst een wedstrijd verloren, maar dit alleen omdat we in die wedstrijd veel spelers aan het eerste moesten afstaan en omdat we in de wedstrijd op een paar momenten echt pech hadden. Einduitslag 6-5 in ons nadeel. Ook het eerste ging dat weekend onderuit. Kon Heren 1 het op 24 november in de uitwedstrijd tegen WSG Dragor nog net bolwerken en winnend naar huis gaan, vorige week werd nipt verloren van Neptunia 24 in Sneek. Ook hier was de einduitslag 6-5 in ons nadeel. Wat je noemt parallel verliezen. De uitslagen van het eerste en het tweede die week weerspiegelden echter ook de gang van zaken van de afgelopen weken. Beiden teams verloren hun uitwedstrijd met één doelpunt verschil na twee, drie weken van matige trainingsopkomst en een matige trainingsintensiteit. Hierbij speelde de afwezigheid van de hoofdtrainer in mijn ogen een te grote rol. Mark Muller blijkt uiteindelijk niet over onuitputtelijke hoeveelheden energie te bezitten en moest het even rustig aan doen. Dat kun je niemand aanrekenen, daar is niets tegen te doen en daar kun je niemand op aanspreken. Of misschien toch wel?

Weer net-niet?
Twee keer ‘net-niet’ gewonnen dus. ‘Net niet’, waar kennen we dat ook alweer van? Oh ja, eind vorig seizoen ging het voor Heren 1 en Heren 2 net mis bij de eindstreep en liepen beide teams op een aantal doelpunten na promotie mis. Dit jaar moest het anders gaan en dit jaar gaat het ook anders gebeuren, maar misschien niet bij het eerste. Heren 1 staat door het puntenverlies nu echt duidelijk tweede, achter de favoriet voor de titel, SG Twente 2. Er staan nog twee wedstrijden tegen deze tegenstander op de agenda, maar we moeten ze allebei winnen om aanspraak te kunnen maken op een plekje in de tweede klasse bond. En dan moeten we ook nog alle andere wedstrijden winnen, terwijl ze daar in Hengelo zowel bij het eerste als bij het tweede team nog geen steek hebben laten vallen en beide teams staan ongeslagen bovenaan. De kansen voor promotie voor het eerste zijn dus op z’n minst gezegd ietwat afgenomen. Niks is onmogelijk, het wordt allemaal wel veel moeilijker.We zullen kijken welke ploeg het best uit de winterstop komt en wie op 20 januari in een rechstreeks treffen de zaken het best op de rit heeft.

Eén team
Let wel, wat SG Twente 2 doet (spelen met spelers uit het eerste team) dat doen wij ook en met Heren 2 hebben we daarom een veel grotere kans om te bereiken wat vorig jaar niet lukte. Volgende week tegen Triton Putten spelen Ivo en Marcel vanuit het eerste mee met Heren 2. Niet omdat ze dat nu zo fijn vinden, maar omdat de meeste mensen binnen de herenselectie zich realiseren dat promotie van het tweede veel waard is. Spelen in de bond betekent naast prestige ook niet langer spelen in zwembaden met een ondiepe helft (zoals in Vaassen en Putten) en spelen tegen meer tactisch geschoolde teams, waar we het nodige van kunnen leren. En natuurlijk gaat het hier om een prijs, waarmee een seizoen van veel werken, trainen en grote inzet passend kan worden afgesloten. Marcel zal volgende week tegen Triton de twee-en-twintigste speler zijn die voor Heren 2 dit seizoen op papier staat. Je kunt je hierbij afvragen wat momenteel nu precies het tweede team is, maar goed, winnen is winnen. Je ziet in ieder geval wel een herenselectie die als het nodig is als één team kan optreden en dat is goed om te zien. Ook wij zijn er nog niet, maar voor ons liggen de kansen op promotie een stuk gunstiger.

Oliebollen
In onze competitie gaan niet één, maar twee ploegen over naar de vierde klasse bond. Afgelopen weekend deden Ivo en Floris met ons mee tegen Deltasteur, mede met hun inbreng hebben we de huidige nummer 4 voorlopig even ‘definitief’ nummer vier gemaakt (einduitslag 9-2) en hun kansen op promotie zijn nagenoeg verdwenen. Aanstaande zaterdag heeft Heren 2 nog een laatste wedstrijd voor de winterstop, uit tegen Triton Putten 1. Deze tegenstander speelde twee seizoen geleden nog in de derde klasse bond, maar staat nu bij ons in het district op de negende plaats. Toch hebben ze afgelopen weekend in een thuiswedstrijd slechts met 5-7 verloren van Flevo 3, zoals eerder vermeld onze collega koploper op dit moment. Flevo is dus goed en Triton Putten niet meer, maar zij kunnen nog gevaarlijk zijn als we niet alert genoeg zijn. Heren 2/de Herenselectie zal met een overwinning volgende week wederom goede zaken doen en op koers blijven liggen voor promotie. Nog één weekje fatsoenlijk trainen dus, daarna mogen de oliebollen komen.

supporter


EZC vergadert MEE!

Afgelopen maandag, al weer een weekje terug zat er zowaar een echte EZC afvaardiging op de tribune van de raadszaal in het gemeentehuis. Want de gemeenteraad vergaderde over een nieuw aan te leggen buitenbad en waar je ‘bad’ zegt, daar zeg je EZC. Maar wat hebben wij eigenlijk met een buitenbad te maken? Ik herinner me dat ik lang geleden, alleen als het erg warm was naar het oude Diekmanbad ging, dat 15 geleden gesloopt is. Er was een hoge duikplank, verschillende bassins voor jong en oud en ook een wedstrijdbad, waarin ik nog eens heb meegezwommen voor de ZCE clubkampioenschappen. Een buitenbad is verschrikkelijk mooi als het goed weer is natuurlijk, wat onze zwemsport betreft weinig interessant als er geen dak boven zit, afgezien van toernooien. Vandaar dan toch die afvaardiging? Waar ligt ons belang?

Verhoging contributies
Ons belang ligt deels in handen van de Enschedese Zwembaden NV en er zijn op dit moment drie zwembaden die onder het beheer van deze NV vallen. Let op, deze NV is dus niet de gemeente Enschede, maar een zelfstandig en commercieel bedrijf dat de exploitatie van het Slagman, De Brug en het Aquadrome voor haar rekening neemt. We kennen de NV ook wel als die instantie aan wie we het gros van onze contributiegelden moeten afstaan, want de badhuur die wij als vereniging betalen gaat naar de NV. En iedereen die bij de laatste Algemene Leden Vergadering van EZC op 21 mei jongsleden aanwezig was herinnert zich ongetwijfeld de verhitte discussies die toen gevoerd werden. Over het wederom wel of dan toch maar niet verhogen van de contributies, omdat de kosten de opbrengsten van onze club meer en meer overstijgen, voornamelijk door die badhuur. Voor 2007 is de badhuur begroot op 116.000 euro, terwijl het in 2006 nog op 110.000 euro stond (werkelijke kosten in 2006 waren 112.708)*. Gaat dit zo door, dan komen we ernstig in de problemen en kan de club op middellange termijn zelfs ophouden te bestaan.

Bestuur in actie
Terug naar de afgelopen week, want tot zover is dit eigenlijk een – voor ons – bekend verhaal. Het nieuwe bestuur dat tijdens die laatste ALV aantrad gaf aan hier ook werk van te willen maken en jawel, men hield woord. De plannen voor een nieuw buitenbad zouden voor EZC een reële bedreiging kunnen vormen, zodra bij dit bad een begrotingstekort gaat ontstaan wat door de NV onder meer op ons afgewenteld kan worden. Dus weer een hogere badhuur. De NV is een commerciële organisatie en wij zijn dan wel haar grootste klant, het is niet zo dat wij makkelijk ergens anders heen kunnen voor badwater. Wij mogen dus niet teveel van die NV laten afhangen en ons bestuur benaderde daarom de politeke partijen in Enschede door middel van een inhoudelijk goede brief die onze financiële situatie in (sportstad) Enschede duidelijk omschreef. Er had al eerder overleg plaatsgevonden met de gemeente, nu kwam ook de krant erbij kijken. En er kwam nog meer.

Ondertiteling
Onder aanvoering van onze preses Ellen Grünefeld hoorden wij raadsleden en wethouder aan, allen zeer bewust van onze aanwezigheid. Want wij zijn ook stemmers hè? Wat toen volgde zou ik graag willen beschrijven, maar de zinnen, betogen en woordconstructies die in die vergadering gebruikt zijn, kan ik hier moeilijk herhalen. Over de structuurkadering, het sportbeeldbeleid en budgetscenario’s heb ik veel gehoord, maar echt begrijpen is een ander verhaal. We hadden vanaf de tribune een fantastisch uitzicht en alle sprekers werden door middel van verschillende cameraposities op een groot tv-scherm goed in beeld gebracht. Maar de ondertiteling ontbrak, waardoor we voor onze eigen vertaling en interpretatie van hetgeen gezegd werd moesten zorgen. Er is uiteindelijk gestemd en gekozen voor de ‘tweede variant’, waarbij er dus zeker een buitenbad komt met misschien een wedstrijdbad ter grootte van 15 bij 25 meter, afhankelijk van een nog komende kredietaanvraag. Maar is dit goed voor EZC? Hebben wij hier wat aan? Even bellen met de voorzitter, kijken of zij het allemaal wél snapte.

Hallo Ellen. Wat wilde je ook alweer met die brief bereiken?

Ellen: Ten eerste het onder de aandacht brengen van onze financiële situatie bij de politiek in Enschede. Aangeven wat het huidige beleid is van de gemeente en Enschedese Zwembaden NV naar ons toe, en dat we het moeilijk krijgen als er niks gebeurd. En ten tweede het zekerstellen van de renovatie van het Slagman, die niet verdrongen mag worden door het nieuwe buitenbad.

Is deze vergadering nu goed geweest voor EZC?

Ellen: Jazeker. We hadden al eerder contact met de gemeente, maar nu hebben we hebben we onze positie echt goed onder de aandacht kunnen brengen van ambtenaren en de wethouder. En er zijn afspraken gemaakt zodat we voortaan kunnen mee overleggen in zaken die ons aangaan. 

Kunnen we er nu zeker van zijn dat de badhuur niet verder omhoog gaat?

Ellen: Je kunt hierbij nooit ‘nooit’ zeggen. In de vergadering van de gemeenteraad kregen we aandacht en bijval, maar De Enschedese Zwembaden NV is hier een zelfstandige factor. Het is een zelfstandig bedrijf dat tussen ons en de gemeente in staat. Dus we moeten alert blijven. 

Wat is nou het directe resultaat van deze vergadering?

Ellen: Er is niet zozeer sprake van een direct en concreet resultaat, maar van een strategisch goed resultaat. Alle partijen zijn nu goed op de hoogte van onze financiële situatie, dat was voorheen niet zo. En we gaan in de toekomst mee vergaderen als het gaat om het zaken die ons ook aangaan, dit heeft de wethouder toegezegd. 

Komt er nou ook echt binnenkort een renovatie van het Slagman?

Ellen: Ja, de renovatie is opgenomen in het meerjarenplan van de Enschedese Zwembaden NV. Ik weet niet precies wanneer dit gaat gebeuren, maar zo’n meerjarenplan strekt zich normaal gesproken niet uit tot over 5 jaar. En ook in de vergadering is duidelijk naar voren gekomen dat naast het buitenbad de renovatie van het Slagman er moet komen. Dat gaat dus ook gebeuren.

We zaten met een man of twintig op de tribune. Vond je het de moeite waard?

Ellen: Absoluut. Met name het onder de aandacht brengen van onze financiële positie bij de gemeenteraad was hier van groot belang. Daarnaast vond ik het ook goed dat een aantal leden van onze club – met name de wat jongere – op deze manier eens kennis kon nemen van hoe onze democratie in de praktijk functioneert en dat ze daarin actief kan deelnemen. En het was ook gewoon leuk, zo met zijn allen.

Ellen, bedankt voor het interview.

supporter

* Cijfers zijn afkomstig uit de jaarrekening 2006


06-09-2007

Het Blok
Het is woensdag 5 september. We hebben er met de herenselectie inmiddels 5 trainingen en 5 oefenwedstrijden op zitten. Die oefenwedstrijden vonden plaats tijdens het Piranhatoernooi van afgelopen weekend en zowel Heren 1 als Heren 2 wonnen alle wedstrijden. Nu waren de tegenstanders niet van formidabel niveau, maar goed, het water had een lekkere temperatuur en er kon lekker op doel geschoten worden. Hoe dan ook, de voorbereiding op het nieuwe seizoen 2007-2008 is begonnen. De zomervakantie is alweer een vage herinnering aan heerlijke waterpololoze dagen waarbij je ’s avonds lekker kon fietsen of nietsdoen. Nu gaan we weer verder waar we vorig seizoen gestopt zijn.

Naast het Piranhatoernooi, kramp op de eerste trainingen en Mark-Muller-Mail die je in inbox verstopt is er nog zo’n ander jaarlijks terugkerend fenomeen, waardoor je je er weer van bewust wordt dat het nieuwe seizoen voor de deur staat. Vandaag is namelijk weer de eerste aflevering van ‘ Het Blok’ op de televisie, dat elke woensdagavond (plus later de herhaling) weer op de buis te zien zal zijn. Wat heb ik een hekel aan dit programma. Voor wie hier nooit naar kijkt is het volgende misschien moeilijk te begrijpen, maar het komt er op neer dat 4 stellen in een wijk in Nederland een groot gebouw moeten opknappen. In het begin ziet dit huis er niet uit ziet, maar het moet in een aantal maanden tijd verbouwd worden tot een goed verkoopbaar pand met 4 afzonderlijke, fraaie appartementen. Flink klussen dus, met bloed, zweet en uiteraard tranen. Er kan geld worden verdiend met de uiteindelijke verkoop en je ziet hoe alle verbouwingen langzaam maar zeker tot stand komen. Tot nu toe goed en aardig, maar er zit flink wat druk op de ketel. Zo moeten de stellen altijd na hun gewone werk beginnen met klussen, vaak tot ’s avonds laat en en er zijn steeds weer nieuwe deadlines voor het opleveren van de kamers. Overal staan camera’s, waardoor het allemaal reallife drama wordt. Dit wil Karin altijd zien en er is op de woensdagavond geen training, waardoor ik vaak meekijk. Op mijn vrije avond notabene.

Vandaag was de beginaflevering, dus dik twee uur kijkplezier, 8 keer onderbroken door reclameboodschappen. Dan maar weer achter de computer, gelukkig leidt al die irritatie wel tot inspiratie voor dit verhaal. Er is namelijk een moeilijk waarneembare, doch zeer aanwezige overeenkomst in wat we nu doen met de Herenselectie in het water en wat die stellen aan het doen zijn in hun televisiehuis: er wordt gebouwd. De klussers zijn voornamelijk bezig met hun eigen appartement, maar zijn gebaat met een goed, gezamenlijk eindresultaat in verband met de uiteindelijke verkoop. Ze strijden soms tegen elkaar om extra budget of een gratis klusjesman, maar gaan al die tijd zeer intensief met elkaar om wat ze noodzaakt met elkaar comprissen te sluiten om zo ook een prettige werksfeer te creëren. Dat lukt niet altijd natuurlijk, maar daarom is het ook op TV en kijken we of ze er toch uitkomen als er weer mot is. Tevens kun je dan zien uit wat voor hout hun karakters gesneden zijn. Het doel is de verkoop en het doel staat centraal.

In de Herenselectie gaat het er momenteel niet anders aan toe. Er wordt gezamenlijk gestreden om een goed eindresulstaat waar de club mee verder kan. Continuiteït is hierbij altijd het uitgangspunt, hoger op komen altijd het streven. In de herenselectie heb je inmiddels ook 4 afzonderlijk aan te wijzen groepen. Niet alleen Heren 1, Heren 2 en Heren Jeugd poloën hierin mee, ook een groep spelers van de Mix doet elke dinsdagavond mee in het herengeweld. Dat zorgt altijd voor een vol bad met veel spelers en weinig ruimte, maar indrukwekkend is het ook. Als zij en wij dat volhouden, dan blijf je in de breedte groeien, wat zich hopelijk gaat uitbetalen in de diepte (= sterker Heren 2 & Heren 1). Wij bouwen hier dus ook, hoewel het eindresultaat niet reeds eind dit jaar zichtbaar zal zijn. De verkoop van de appartementen van Het Blok is al rond de kerst. Maar toch. Hoewel we vorig seizoen met drie teams net naast de prijzen grepen is het zeker niet ondenkbaar dat we dit jaar aan het eind van de rit ergens wel een prijs gaan pakken. Heren 1 en Heren 2 beschikken namelijk ook dit jaar weer over voltallige en sterke selecties. Het fundament ligt er, laat ik maar zeggen, waarop ook dit jaar iets moois gebouwd kan worden.

Die groepen helpen elkaar met het eindresultaat, maar strijden soms ook tegen elkaar. En niet alleen wat betreft de ruimte in het aanwezige badwater. Er is voor Heren 1 en Heren 2 een nieuwe regel waarbij 16 spelers van de selectie ten allen tijde in één van beide teams kunnen meespelen, zonder een maximum van 5 of 6 wedstrijden, waarbij je je vastspeelt. Heren 1 spelers die op die lijst staan mogen dus onbeperkt meedoen met het tweede. Maar Heren 2 heeft al 16 spelers (inclusief 2 spelers van Heren Jeugd) die met elkaar de beschikbare speeltijd moeten verdelen en dus ook hier elkaars interne concurrenten zijn. Met Tom van de Berg en Ruud Telman hebben we er dit jaar twee spelers bijgekregen die ons behoorlijk wat extra power en snelheid gaan brengen, tenzij ze mee moeten spelen met het eerste. Is dit laatste het geval, dan komt er weer een plek vrij voor iemand anders, die 100% zijn best moet doen, ook al is het maar voor één kwartje,uit in Nijkerk bijvoorbeeld. Zal ook dan voldoende acceptatie en plezier aanwezig zijn om die ‘prettige werksfeer’ te creëren en te behouden? Uit welk hout is men hier gesneden? Hanteren we de harde hand of is er ruimte voor compromissen? U ziet het, ik ben zelf ook nog bezig met de voorbereiding. Voor mij persoonlijk staat de mens altijd centraal. Op 15 september speelt het tweede de eerste competitiewedstrijd van het seizoen. Winnen is het doel.

supporter


28-05-2007

De Rode Draad
Op 19 maart van dit jaar schreef ik stukje op deze site dat ‘Over Top, Taerek en Trivia’ als titel had. Het ging over Taerek, die dit jaar in drie teams heeft gespeeld en het ging over Trivia, één van de tegenstanders van Heren 1. Het feit dat we dat weekend in maart voor het eerst met drie teams (Heren Jeugd, Heren 2 en Heren 1) op de nummer 1 posities in elke competitie stonden, dat was uiteraard ‘Top’. Op dat moment waren de prijzen echter nog niet verdeeld en ook toen was iedereen zich er van bewust dat het ook de andere kant op kon gaan. En dat hebben we gezien. Het liep allemaal even anders als we gehoopt hadden.

Heren Jeugd ging als eerste onderuit. Omdat tegen de nummer twee van dat moment (Livo) Tom van de Berg en Ruud Telman niet mee konden doen wegens verplichtingen jegens Heren 1, ging deze wedstrijd op 14 april uit in Aalten verloren. En daarmee het kampioenschap in de competitie. Mark Muller gaf het al eerder aan op deze site in het nieuwsbericht van 26 april in het bericht Heren Jeugd offciëus kampioen! Zo werd de strijd om het kampioenschap van Heren 1 mede betaald door Niek en zijn mannen. Zuur, maar ook vrijwel onvermijdelijk in een vereniging waar het eerste herenteam het vlaggenschip van de waterpolo afdeling is. Slag 1: mis en nog drie honken bezet.

Niet lang hierna konden de spelers van Heren 1 zelf ook delen in de malaise. In het knotsgekke finaleweekend verloren zij hun laatste wedstrijd van het seizoen en ook zij zagen met lede ogen het kampioenschap naar elders gaan. Ook hier waren herenjeugd spelers Tom van de Berg en Ruud Telman bij betrokken en ook Taerek Schutteman lag in het water tegen HZ&PC Avena in Heerenveen. Een hele bus ging mee, maar het was niet voldoende. Op 28 april gingen we eigenlijk een beetje met de hele waterpoloselectie de boot in en vervolgens zonken we. Slag 2: ook mis en nog twee honken bezet.

Wie een gitaar bij de hand heeft kan nu de blues gaan zingen, want het wordt allemaal nog erger. Vorig weekend, inmiddels ook al weer een week geleden, ging namelijk voor de derde keer ons licht uit. Ditmaal was Heren 2 aan de beurt. Hoewel geen kampioen geworden, waren we wel op de tweede plaats geëindigd, wat recht gaf op het spelen van promotiewedstrijden. Op 19 mei speelden we eerst tegen het derde team van DWK uit Barneveld, dit waren oudere spelers met veel ervaring. We verloren met 2 – 6 en moesten ons opmaken voor de herkansing tegen Livo 2, maar je raadt al wat er gebeurde. Van de vier ploegen zouden er drie doorgaan, EZC 2 was die vierde ploeg. Wij werden vierde, naast het podium, zonder prijs en ook geen bloemen. Slag 3: wéér mis en nog maar één honk bezet. Heren 2 schaarde zich achter het Heren Jeugd team en achter Heren 1 en we maken ons morrend op voor een nieuw seizoen. Als het klopt dat tegenslag sterker maakt, welnu, dan mogen onze tegenstanders van 2007/ 2008 de borst gaan natmaken.

Die verloren tweede wedstrijd tegen Livo 2 had trouwens anders kunnen verlopen. Het was een wedstrijd met veel balverlies van beide partijen en er werd – zeker door ons – veel geschoten, maar weinig gescoord. Als je in twee wedstrijden slechts vijf keer doel treft, tja, dan wordt het moeilijk. Hoewel we onze topscoorder Wouter Zwerink moesten missen, werd ons team goed aangevuld met wederom Tom van de Berg en Ruud Telman. Door een ietwat vreemde wijziging van de regels mochten zij deze wedstrijden met ons meedoen en zij streden voor wat zij waard waren. Ook Casper van Diepen liet zien waarom hij volgend jaar een aanwinst is voor het tweede, hij verving onze vaste keeper Huub die de tweede wedstrijd niet aanwezig kon zijn. Ik heb Casper na die laatste wedstrijd niet meer gezien, maar had hem graag nog willen zeggen dat zijn keepen van grote klasse was.

Met Casper ben ik trouwens aangekomen bij de rode draad van dit verhaal. De rode draad is natuurlijk het Heren Jeugd team. Nu maken natuurlijk ook andere verenigingen gebruik van jeugdspelers voor herenteams, maar bij ons was hun inbreng dit seizoen zeer opmerkelijk. De eerder genoemde Ruud en Tom speelden vrijwel alles mee met Heren 1. Taerek deed een paar wedstrijden mee met het eerste, maar ook bijna alles met Heren 2. Yanouk Muller en Jobbe Spelmink hebben vanuit Heren Jeugd ook het hele jaar meegedraaid als spelers van het tweede, Koen Barske eveneens. Deze laatste gaat volgend jaar sowieso vast spelen in Heren 2 door zijn leeftijd en ik heb hem er graag bij. En met Casper in het doel tenslotte bestond het Heren 2 team die wedstrijd tegen Livo 2 uit niet minder dan 7(!) Heren Jeugd spelers, die de gemiddelde leeftijd op 20 jaar brachten. Misschien was dit team uiteindelijk dan ook net wat te jong voor een finalewedstrijd om een plek in de vierde klasse bond. Of misschien hadden we gewoon pech. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat de competities van Heren 2 en Heren 1 dit seizoen lang niet zo leuk, spannend en goed zouden zijn geweest zonder de inbreng van alle spelers hierboven genoemd. Heren, nog bedankt hiervoor.

Wat rest ons? Ik ga op vakantie, daar ben ik aan toe. Maar Heren Jeugd is nog niet klaar, er is nog één honk bezet. Er is nog één mogelijkheid om een prijs te pakken, want er gaat nog om de Ben Planjer trofee gestreden worden. Eerst de voorrondes op 23 juni en dan de finales op 30 juni. Het lijkt me haast onmogelijk om na zo’n lang seizoen nog scherp te kunnen blijven voor dit toernooi om het nationaal kampioenschap voor Heren Jeugd teams. Natuurlijk zijn die andere teams ook wel moe en ook wel toe aan vakantie, maar toch. Niek en zijn mannen hebben al het nodige gepresteerd dit seizoen en er zijn grenzen aan wat je van spelers kunt vragen. Zit er nog wat reserve bij het eerder genoemde zevental? Kan ‘de bank’, bestaande uit Ralph, Matthijs, Tom, Thijs, Thomas en Michel (de Duitser) op het juiste moment vlammen? Kan Heren Jeugd zich nog één keer opladen? Alles uit de kast op 23 juni, om een plaats te bemachtigen bij de finales op het Nationaal Kampioenschap een week later? Dat zou wat zijn. Dat zou enorm zijn. We zitten in de laatste inning van het seizoen. En hopen op die ene homerun!

supporter


01-05-2007

Over Cziommer & Jansen
Over Cziommer & Jansen Waterpolo is soms net voetbal. Ik weet het zeker. En je kunt er niet omheen als je kijkt naar afgelopen weekend, zaterdag 28 en zondag 29 april. De ene sport doe je in het water en de andere op gras, maar toch. Wie even de ogen sluit en zijn of haar geest iets verruimt, kan zien dat in beide sporten de bal rond is. Het seizoen zit er op, met winnaars en verliezers. Heren 1 EZC zit er ergens tussen in.

De competitie voor Heren 1 is voorbij en het kampioenschap is aan onze neus voorbij gegaan. Als je kijkt naar het verloop van deze competitie, de eindstand en de minieme verschillen hierin, dan komt een vergelijking met de eindstand van de eredivisie voetbal gauw om de hoek kijken. De laatste weken kwam de top drie steeds dichter bij elkaar en PSV behaalde op een krankzinnige wedstrijdzondag met één doelpunt verschil het kampioenschap. Dit gebeurde in de laatste wedstrijdronde van de reguliere competitie. Ajax eindigde schlemielig als tweede en AZ had de titel voor het grijpen maar zag hoop en verwachting omslaan in verlies en treurnis. Daarom werd AZ derde, net als wij.

Met ons Heren 1 was het net zo spannend. Al weken voor het einde van de competitie maakten de drie topploegen van de derde klasse bond groep C zich op voor de finale. Geen van hen kon voortijdig een voorsprong forceren, het kwam allemaal neer op onze eigen supersaturday, 28 april, ook hier de laatste wedstrijddag van de competitie. En toen ging het toch nog mis voor ons, in Heerenveen tegen HZ&PC Avena. Daarom lijkt de Kikker uit Emmen op PSV en is TriVia uit Groningen net Ajax, de schlemielige nummer 2. Ook Trivia verloor het kampioenschap niet op wedstrijdpunten, maar op een doelpuntje meer of minder in het onderlinge resultaat tegen de Kikker. Gekkenwerk. Wij werden derde, wij zijn daarom AZ. Ook wij hadden het kampioenschap voor het grijpen, maar net toen we het vast wilden pakken, liet het ons los. Geen kampioen en geen titel.

Waterpolo lijkt best wel veel op voetbal. Niet alleen de eindklassering doet ons lijken op onze broeders uit Alkmaar. Wie goed kijkt ziet de zelfde houding en het zelfde gedrag bij Louis van Gaal en bij Mark Muller. En wie goed luistert naar beide heren hoort de zelfde inhoud en de zelfde overtuiging als ze aan het oreren slaan over posities, passing en pressing. Verder is AZ ook dit jaar weer de hemel in geprezen voor de frisse, aanvallende en mooie stijl van spelen die liefhebbers zo kan bekoren. En ik durf wel te stellen dat ons eerste net zo heeft gespeeld, of in ieder geval heeft proberen te spelen de afgelopen twee seizoenen. Geen breek- en boerenkoolpolo, niet van dat dommekrachtenwerk, maar altijd trainen en spelen op posities, systemen en het zoeken naar oplossingen. Constant bewust zijn van elkaar en elkaar’s positie, om als collectief méér te zijn dan de som der delen. En zoals iedereen in Nederland AZ eigenlijk de titel gunde, zo gunden ook wij met z’n allen EZC I de titel. Tenslotte moet de manier van afwerken worden genoemd, als je later hoort dat we de kansen wel gecreëerd hebben, maar dat het net niet genoeg gevonden werd. In de samenvatting van Excelsior – AZ zagen we ook hier weer hetzelfde, veel goede kansen, maar geen verlossende treffer die het voetbalwalhalla zou inleiden.

Waterpolo is gewoon voetbal. Met het verlies komt de frustratie, al snel gevolgd door verdriet en berusting. Wat gaat er door je heen, vlak voordat de belangrijkste wedstrijd van het jaar of van je leven verloren gaat? Als je je begint te realiseren dat het spel je ontglipt en dat je realiteitsgevoel parten met je speelt? Gebeurt dit echt? Het spel wordt onsamenhangend, je schreeuwt nog een keer vergeefs om de bal, dan klinkt het eindsignaal en de wedstrijd is verloren. Het water voelt ineens een paar graden kouder aan je lijf en je weet niets te zeggen. Een paar ogenblikken op of aan de kant van het bad met een glazige blik in de ogen, kijkend naar het verleden, het begin van de competitie en naar het verloop van een wedstrijd die inmiddels ook tot het verleden behoort. En die niet overnieuw mag. Waar ging het mis? Bij welke kans? In welk kwartje? Of bij welke wedstrijd in dat lange seizoen? Je probeert een oplossing te vinden om van dat zware gevoel af te zijn, maar het is vergeefs want het is voorbij. Vraag het de spelers van AZ, Cziommer en Koevermans, vraag het de spelers van EZC Heren I, Jansen en Bakker. Waterpolo is precies hetzelfde als voetbal als het gaat om winnen en, dit keer, verliezen. Rampspoed, drama en achterblijven in een gevoel van leegte.

Maar dan, tot slot, net uit Heerenveen onderweg met een kater van hier tot Tokyo. Ik was er niet bij, maar heb het één en ander vernomen van aanwezige spelers, coach en supporters. Er gebeurt iets vreemds op de terugreis en de eerder gezochte oplossing tegen dat zware gevoel blijkt ineens voorhanden in de bus naar Enschede. Er is bier. En er is de mogelijkheid tot praten en drinken met anderen, wat moeilijk zou zijn geweest als het team alleen had gereist. IJverig wordt begonnen met het verdrinken van de nederlaag, de tongen komen los, er wordt gespeeched en er wordt meer gedronken. Is zoiets nep? Een beetje schijn? Nee, het is echt en oprecht en een uur na de wedstrijd vinden spelers en supporters elkaar op weg naar huis en het wonder geschiedt: de wederopstanding van Heren 1 EZC voltrekt zich, als een verzopen Feniks die opstijgt ten hemel. Vanuit het water zeg maar. De koppen één kant op, richting Beijaard waar nog meer bier is. Op naar het volgende seizoen, net als AZ, Louis en Dick.

Waterpolo leek me even hetzelfde als voetbal, afgelopen weekend. Maar dat ligt alweer achter ons. Ik doe mijn ogen weer open en concentreer me op de training van vanavond. Heren 2 speelt nog promotiewedstrijden voor de vierde klasse bond, op 19 mei in Zutphen. Heren Jeugd moet nog langer door, voor de Ben Planjer Trofee eind juni. Aan het werk.

supporter


2007-04-10

De Lange, de Blinde & de Sterke
Mijn laatste verhaal dateert van 19 maart en ging over de prestaties van onze herenselectie. Inmiddels zijn we weer 3 weken verder en er is behoorlijk wat gebeurd in die tijd. Heren Jeugd staat nog steeds bovenaan en Heren 2 heeft zich verzekerd van een plaats bij de play-off’s voor promotie naar de vierde klasse bond. Heren 1 verloor de topper tegen TriVia in Groningen, maar deze laatste ploeg verloor op haar beurt weer van de Kikker uit Emmen, waardoor de strijd in groep C van de derde klasse bond ongekend spannend blijft. Drie ploegen kunnen hier nog promoveren, maar wie dit wordt zal pas op de laatste wedstrijddag bekend worden. In de afgelopen weken is er niet alleen gespeeld, maar we hadden ook de Algemene Leden Vergadering op maandag 26 maart jongsleden. En dat ging niet helemaal goed. Er was sprake van een fout in het financiële verslag, waardoor de leden niet konden stemmen over de goedkeuring hiervan. Er was sprake van verwarring omdat niet iedereen van alles op de hoogte zou zijn in verband met uitnodigingen voor de vergadering en het wel of niet beschikking hebben over internet. En er was vooral sprake van verrassing, verbazing en onenigheid over een nieuw te verkiezen voorzitter van de vereniging. Vooral dit laatste leidde tot een commotie, die ik nog nooit eerder had meegemaakt op zo’n vergadering.

De Lange
Hoe gaat het inmiddels met één van de hoofdrolspelers in bovenstaande verhalen? Mark Muller (de Lange) is behalve trainer van de herenselectie ook nog actief met de mix, met de polocommissie, met een beleidsplan voor het waterpolo van de komende jaren, met de huidige en toekomstige uitvoering daarvan, met het aanstellen van trainers en noem maar op. Zijn vrijwilligerstaken zijn te talrijk om hier op te sommen, dat gaat deze alinea te boven. Maar het moge duidelijk zijn dat het huidige polosucces voor een groot deel aan hem is toe te schrijven. Zijn inzet en energie om anderen te prikkelen en te motiveren zijn bepalend voor het huidige waterpolosucces van EZC. Met zijn enthousiasme voor de sport steekt hij andere mensen aan en hij is een prettig mens om mee samen te werken. Hij zal zelf de eerste zijn om dit verhaal te verkleinen en om zijn rol hierin te bagatelliseren, maar dat heb je nu eenmaal met dat soort mensen. Wat momenteel een grote rol speelt in zijn werk voor EZC is zijn functie in het bestuur. Daar is hij dus nog wel even druk mee. Het verhaal van maandag 26 maart wordt namelijk vervolgd met een nieuwe ALV, die binnenkort gaat plaatsvinden. En dat bestuurswerk, welnu dat vergt nogal wat van je, het gaat immers om het reilen en zijlen van de hele club.

Ik weet al lang niet meer niet hoe alles in zijn werk gaat bij de niet-waterpolo afdelingen. Ik ben sinds m’n elfde of twaalfde niet meer actief als wedstrijdzwemmer, maar ik weet dat de zwemafdeling onlosmakelijk verbonden is met het waterpolo. Mijn elementaire prestaties kan ik me al helemaal niet meer herinneren, maar zonder de mensen die het elementair zwemmen runnen kun je niet spreken van een echte zwemclub. Hoewel ik de mensen van deze afdelingen bijna nooit tegenkom of spreek, zie en voel ik wel een algehele saamhorigheid. We zwemmen, poloën en plonzen altijd in het zelfde water. Hoewel ik vele leden bij de ALV niet ken, is hun aanwezigheid dan ook toch vertrouwd. Elk jaar weer zo’n groep mensen, die de kern van een vereniging vertegenwoordigt. Weer die verbinding dus, want je bent immers niet alleen lid van een club, maar ook van een vereniging van mensen. Het lijkt soms net familie, omdat je de mensen op het bad vaker ziet als je neven, nichten en andere bloedverwanten. Dat familiegevoel was een beetje afwezig, die laatste maandag van maart. Hopelijk kunnen Mark, de rest van bestuur en de dan aanwezige leden dat gevoel bij de nieuwe ALV weer terugbrengen.

De Blinde
Door al die bezigheden en beslommeringen mist Mark nog wel eens een training die hij moet geven voor de herenselectie. Dit was het geval op de donderdag na de ALV, toen er een extra bestuursvergadering moest worden gehouden. De dinsdag daarna had hij ook geen tijd, toen had hij wegens zijn werk voor de polocommissie een lang gesprek met damestrainer Herjan Schukkert (de Blinde). Herjan is al sinds de pupillen actief voor het waterpolo, als speler, W-official, scheidsrechter, aanvoerder van Heren 1 en sinds twee seizoenen is hij coach van Dames 1. En nu is er ineens besloten – in overleg, dat wel – dat Herjan en de dames niet langer samen verder gaan. Zonde. Ik ken Herjan al sinds sinds dat we begonnen bij de pupillen van ZCE, met Margreet Harsselaar als coach. We hadden toen ook ons eigen systeem, als we een doelpunt tegen hadden gekregen. Dan nam Herjan de bal uit en die gooide hij naar mij. Daarna zwom hij als een gek naar voren, kreeg de bal van mij terug en dan scoorde hij. Dit was een fantastisch systeem, want het werkte en we konden de rollen ook omdraaien. Inmiddels zijn we weer wat jaren verder en Herjan z\’n verweerde kop wordt nog steeds graag gezien op het bad. Altijd te laat, altijd klagen over scheidsrechters, vaak mopperend over van alles en nog wat. Maar ook altijd met die grijns op z\’n gezicht, altijd competitief en altijd willen winnen. Hopelijk neemt hij zijn laatste verlies niet al te zwaar en zijn hij en de dames uiteindelijk toch met met een goed gevoel uit elkaar gegaan. We zijn immers geen voetbalclub uit de eredivisie waar trainers op non-actief worden gesteld. Wij zijn EZC.

De Sterke
Dan tot slot nog iets over iemand die we laatste tijd minder op het bad hebben gezien. Eigenlijk niet één iemand, maar twee. Fons van de Berg (De Sterke) zou namelijk wel meer willen komen, maar door z\’n ziekte kan dat niet altijd. Die andere persoon is uiteraard Ria (De Sterke), zijn vrouw, die wel eens alleen op het bad komt om Paul in Heren 1 te zien spelen, maar dan ook gauw weer terug gaat. Fons ondergaat al sinds lange tijd een behandeling tegen kanker en hij is er nog niet van af. Gezien de omstandigheden gaat het momenteel redelijk goed. Maar bij deze ziekte weet je natuurlijk nooit hoe het gaat en het afwachten en de voortdurende strijd gaan aan velen ongemerkt voorbij. Vandaar dat ik hier toch wat over wilde schrijven. Het plaatst eerdergenoemde strijd en sores ook in een iets ander licht. Fons is nog lang niet uitgevochten, Ria evenmin en behalve hun ken ik meer mensen in mijn omgeving voor wie deze ziekte een dagelijkse realiteit is. Maar toch, de familie van de Berg is net als Mark en Herjan al jaren actief verbonden met de club, met zwemmen, met waterpolo en alles wat er bij komt kijken. Omdat hun kinderen Lydia, Jeroen en Paul overal en altijd in teams en competitie hebben meegespeeld, waren en zijn Fons en Ria altijd aanwezig op het bad als toeschouwers, dan wel als W-official of scheidsrechter. We kennen ze dus al lang en dat schept verbondenheid.

Dus hup Heren 1, in de aanstaande strijd om het kampioenschap. Hup Heren 2 en Heren Jeugd, gaan met die banaan en laat je niet kisten. Kop op Herjan en hup Mark, vooral blijven doorgaan. Maar vooral hup Fons en hup Ria! Omdat we met z\’n allen toch een beetje familie zijn.

supporter


19-03-2007

Top, Taerek & Trivia
Afgelopen zondag, ongeveer 20:00. Net terug van het familiebezoek aan de schoonfamilie in Losser. Vorige week zondag ging ik niet mee, toen zat ik immers in het Slagman waar ik zag hoe de waterpoloërs van de Kikker hun titelaspiraties voorlopig even op koud ijs konden zetten. Snel even achter het internet om de uitslag van Heren 1 tegen de Veene te bekijken: 7-7. Goed of slecht? Of allebei? Net ook het verslag gelezen van deze wedstrijd (Heren 1: Balen in Almelo), waaruit ik opmaak dat gezien de hele wedstrijd ons team toch wel iets sterker was, maar dit niet in de uiteindelijke overwinning kon omzetten. Maar goed, de Veene, hoewel met thuisvoordeel, is dus uitgeschakeld voor de titel. Weer een uitdager knock-out, nog één te gaan.

Top
Maar eerst nog even iets anders. Want die zelfde afgelopen zondag keek ik uiteraard ook nog even naar de uitslagen van Heren Jeugd. Die speelden als nummer 2 tegen de nummer 1, het bekende Polar Bears uit Ede. Een naam die (mij in ieder geval) het nodige respect inboezemt. Kennelijk hadden onze heren hier lak aan. Ook hier gaat het om de eerste plaats in de competitie en niets minder. Thuis hadden we van dit team verloren, alleen een overwinning kon uitzicht bieden op de eerste plaats. Ik had een kratje bier op een overwinning van onze kant gezet, eigenlijk in de veronderstelling dat dit een vergeefse poging tot extra motivatie zou blijken. Er werd namelijk in het hol van de beer gespeeld en normaliter is bier niet opgewassen tegen goed technisch en tactisch spel van een tegenstander van formaat. Nou heb ik geen flauw idee hoe de wedstrijd verliep, maar de eindstand liegt er niet om: 5-8. Dat bier ben ik dus kwijt. Evenals mijn eerder betoogde respect voor die gasten in Ede. Een topprestatie dus, wat leuke plaatjes op het internet oplevert. Namelijk drie overzichten waarop voor het eerst in de huidige competitie zowel Heren 1 als Heren 2 als Heren Jeugd op de nummer 1 plek staat. Echt top.

Taerek
De enige speler die op elk van deze fronten gestreden heeft is Taerek Schutteman. Hij speelt vast in Heren Jeugd, heeft tegelijkertijd in bijna alle wedstrijden van het tweede meegespeeld en maakte onlangs ook in het eerste zijn debuut, thuis tegen de Kikker, met een assist. Dit is vrij uitzonderlijk natuurlijk. Het vorige seizoen zag ik Taerek voor het eerst en ik wist niet wat ik van hem moest denken. Ik zag hem steeds als een dolle op iemand afzwemmen, met of zonder bal en het leek soms nergens op. Hij kon wel hard zwemmen en schieten, maar het was me allemaal te wild. Nu zijn we een jaar en een sloot aan doelpunten verder. Als coach van het tweede zie ik Taerek tegenwoordig liever wel dan niet meedoen met onze wedstrijden en zijn inbreng in onze competitie mag er wezen. Hij heeft nog steeds dat wilde en soms ondoordachte, maar de kracht en energie die uit zijn spel komen leveren altijd dreiging, doelpogingen en doelpunten op. Hij is altijd vrolijk, hij traint veel en is niet om een woordje verlegen. Hij heeft wel eens wedstrijden dat er echt niks uitkomt, puur geschutter en veel hoofdschudden over wat er allemaal niet deugt. Maar soms transformeren dan lompheid en kracht in pure efficiency en is het niet Schutteman, maar Schutterman. Als hij in de toekomst zijn energie en inzet kan behouden en zich tevens méér bewust gaat worden van de spelers om hem heen, dan gaan we nog meer plezier van hem beleven.

TriVia
Terug naar het eerste en de weg naar de Top, of de weg naar het Noorden kan ik zeggen. Want de nummer 2 van vorige week (de Kikker) heeft plaatsje geruild met een nieuwe nummer 2, te weten TriVia uit Groningen. Wij staan momenteel 1 punt voor op deze ploeg en ook hier geldt weer dat alleen een overwinning kans biedt op de titel, al het andere maakt je afhankelijk van andere onderlinge resultaten. Leuk spelen, zo in drie weekeinden tegen de volledige top vier. En het kan natuurlijk allemaal een keer fout gaan. In elke competitie. Heren Jeugd speelt nog een erg moeilijke wedstrijd tegen Livo. Heren 2 moet nog het kampioensduel tegen Losser winnen om eerste te blijven en aanstaand weekeinde missen we misschien Taerek en Danny tegen NZC 2, omdat ze dan (mogelijk) mee moeten met het eerste. Anjos heeft voor deze wedstrijd een eerdere verplichting afgezegd, want er is wederom werk aan de winkel. Hoe loopt dit af? Ik weet het niet. Mijnheer Stegehuis kan in ieder geval flink aan de bak in Groningen, als hij op de plek van Anjos komt te liggen. Normaal gesproken noem ik hem Danny en zeker geen mijnheer, maar grote wedstrijden vragen om grote mannen. Ik ben benieuwd of hij de druk aan kan. Hij én de rest van het team.

Alles dus in drieën deze week. Drie teams staan in drie competities op de eerste plaats en moeten blijven vechten om deze te behouden. Voor de derde keer in drie weken tijd wordt de status van Heren 1 bedreigd. Voor de derde keer op rij moet een uitdager op zijn plaats worden gezet. Hoe? Nou simpel, gewoon boven je zelf uitstijgen, je zelf overklassen en de tegenstander vanaf het eerste fluitsignaal laten zien dat er een kampioensploeg in het water ligt. Ik gok op een overwinning voor Heren 1. Maar ik ga er geen krat bier op zetten.

supporter


05-03-2007

Over Paul, Chemie & Massages
Alweer enige tijd geleden schreef ik nog eens een stukje over Heren 1 ZCE. Dat team werd toentertijd, in het seizoen 1998/1999, kampioen van de tweede klasse bond C en promoveerde naar de eerste klasse bond. Coach was Klaas Drent en er werd samen met Dames I gepromoveerd, allemaal in het verre Groningen. Ik denk terug aan dat team omdat het huidige eerste team van EZC na zoveel jaar, ook op het punt staat te promoveren. Waarbij de belangrijkste wedstrijd van de rest van het seizoen aanstaand weekend wordt gespeeld.

Paul
Het team van toen is al geruime tijd niet meer. De spelers zijn uitgewaaierd naar andere verenigingen en teams of zijn gestopt met spelen, op één speler na. Zo spelen Jeroen van de Berg en Wouter Ehrhardt al een tijdje geen polo meer. Arjan Brands speelt geloof ik nog in een team in Duitsland en Mark Douwma speelt nog bij de Robben in Amersfoort. Henk Jan Lammerink en Berco van Duyl spelen nog bij Heren 3. Jappe Dekker speelt bij zv Vlaardingen dat uitkomt in de eerste klasse bond en Paul Nijhof speelt momenteel zelfs hoofdklasse bij het Ravijn. Die ene speler van toen die nu nog speelt is uiteraard Paul van de Berg. Ondanks zijn leeftijd (27) mag deze speler met recht een veteraan worden genoemd, hij is er volgens mij al die tijd nooit een jaartje tussenuit geweest. Maar dit seizoen wordt dan toch echt – in ieder geval voor lange tijd – zijn laatste voor EZC. Hij gaat verhuizen naar Amersfoort (eerst nog even Hilversum) en gaat zwemmen in nieuwe wateren. Voor zo’n speler die ook buiten het water veel voor de club betekend heeft zou een kampioenschap een mooi en passend afscheid zijn. Paul is geen Paultje meer.

Chemie
In het seizoen 1998/1999 was er dus voor het laatst promotie naar de eerste klasse bond, nu zijn we in 2007 en alles is anders. De competitie is door elkaar gehusseld en de reserve klassen zijn er uit. Dan kan je zeggen dat de huidige tweede klasse bond wat niveau betreft gelijk kan worden gesteld met de vroegere eerste klasse bond. Heren 1 is weer bijna terug waar het 8 jaar geleden ook was. Mark Muller heeft met heel wat anderen flink wat tijd in de jeugdopleiding gestoken en daarvan zien we (al enige tijd) het resultaat. Er wordt gewoon goed gespeeld door het team, met jonge en oudere spelers. Rondal Somhorst stopte dit seizoen bijvoorbeeld in een belangrijke wedstrijd twee strafworpen. Tyas Spelmink kan geweldig uithalen, zowel verbaal als met een bal en zorgt altijd voor sfeer. De broers Telman strijden onderling soms voor meest irritante speler van de selectie, maar groeien ondertussen naar een niveau dat ik zelf nooit gehaald heb. Het zelfde geldt voor Tom van de Berg, één en al dreiging in het water en nog maar 16 jaar. Ruud en Tom zijn eigenlijk Heren Jeugd, maar niet meer weg te denken uit het eerste. Anjos Bakker is ietsje ouder, maar is (even uit m’n hoofd) de topscoorder van het team en met zijn doelpunten altijd belangrijk. Floris Jansen lijkt altijd beheerst te spelen, met oog voor bal én medespelers. Herjan Schukkert en Tim Lipper zijn terriërs, bijters, die je niet gewoon niet graag op je af ziet komen als je in balbezit bent. Dan baal ik van ze. Huub, Danny en Tom van het tweede dragen hier regelmatig een steentje aan bij. En dan tenslotte Paul van de Berg en Elwin Buursink, de alleskunners, op vrijwel elke positie van het veld en met een gezonde portie ervaring, strijdlust en schotkracht.

Bij elkaar niet af te stoppen, zou je haast schrijven. Zijn de teams van 1999 en 2007 met elkaar te vergelijken? Uiteraard niet. Alleen Paul was er toentertijd ook bij, inmiddels zijn de tegenstanders en zoals eerder vermeld de competitie niet meer dezelfde. Zelfs het hele waterpolospel met zijn nieuwe spelregels en interpretatie van de regels door scheidsrechters is veranderd. Aan Heren 1 om te laten zien dat het met zijn tijd is meegegaan en dat het de laatste stap naar de (voorlopige) top kan maken. Maar als je zo hoog staat zoals het eerste nu doet, komt het niet alleen aan op strijd en bovengenoemde individuele vaardigheden. Het gaat ook om de chemie in het team, waarbij allerlei processen een rol spelen. Kun je elkaar vinden in een wedstrijd met een tegenstander op je nek? Kun je voelen dat de midvoor de bal wil hebben terwijl hij eigenlijk onder water ligt? Vertrouw je elkaar de bal toe als iemand net daarvoor knullig balverlies leed? Heb je het karakter om fouten te maken, te erkennen en te vergeven? Het team van 1999 had bij vlagen die chemie, maar soms ook niet. Aan het eind van het daaropvolgende seizoen moest alweer afscheid worden genomen van de eerste klasse bond.

Voetmassages
Hoe staat het de huidige chemie in 2007? Die is zeker aanwezig, maar soms ook weer niet. ‘Vinden’ de spelers elkaar, dan is alles mogelijk en verliest de Kikker met meer dan 2 doelpunten verschil de wedstrijd. Ik denk werkelijk dat de wedstrijd van afgelopen weekend (er werd voor het eerst sinds tijden weer eens verloren, in Sneek tegen Neptunia 24) niet ons, maar de Kikker de das om gaat doen. Dit Heren 1 verliest namelijk geen twee wedstrijden op rij. Er rest nu nog maar één punt voorsprong op de rest van de kampioenskandidaten, met de Kikker staan we na vijftien wedstrijden helemaal gelijk. Nog zeven wedstrijden te gaan in een nu al slopend seizoen. Foute beslissingen van scheidsrechters? Die zijn er geweest. Vermoeidheid? Kan haast niet anders. Irritaties? Onvermijdelijk in teamsport. De ware test op teamvermogen, klasse, eensgezindheid en uithoudingsvermogen? Aanstaande zondag, 16:45, in het Slagman. Normaal gesproken zit ik dan in Losser bij m’n schoonmoeder, samen met kinderen en de rest van de familie. Het gaat me een paar voetmassages kosten, maar die zondag moet Karin maar in haar eentje de kinderen zien te vermaken en aan tafel zien te houden als het eten wordt opgediend. Ik moet een wedstrijd zien.

een supporter